บทที่ 560 แกเรียกฉันว่าอะไรนะ?

ออกไปเดินวนรอบหนึ่ง พอตอนที่กลับมาอีกครั้ง หลิวเกินไหลก็วางกระสอบแป้งข้าวโพดไว้ที่หน้าประตูบ้านของเฒ่าแก้ว กระสอบป่านใบนี้เหมือนกับกระสอบที่เขาใช้แลกกับหมู่บ้านสำหรับใส่แป้งข้าวโพด ถ้าใส่จนเต็มก็จะจุได้สองร้อยชั่ง ตอนแรก กลัวว่าเฒ่าแก้วแขนขาจะแก่แล้วยกไม่ไหว เขาก็คิดจะใช้กระสอบสองใบ พอคิดดูอีกที เฒ่าแก้วก็ไม่ได้ยกคนเดียว ยังมีเฒ่าบ้านนอกอยู่ด้วย! สองคนชอบเล่นละครตบตากันนัก งั้นก็ให้พวกเขายกด้วยกันเลย

กระสอบป่านไม่ใช่เงินเหรอ? ประหยัดได้นิดหน่อยก็ยังดี

แปะ แปะ แปะ... หลิวเกินไหลเลียนแบบท่าทางของเฒ่าบ้านนอก เคาะที่ห่วงประตูสี่ครั้ง เคาะประตูก็ต้องเคาะที่ห่วงประตู ใช้ฝ่ามือตบประตูโดยตรงคือไม่รู้มารยาท จะทำให้คนหัวเราะเยาะได้ หลิวเกินไหลนี่ก็ถือว่าเรียนรู้และประยุกต์ใช้ทันที

เห็นได้ชัดว่าเฒ่าแก้วกับเฒ่าบ้านนอกรออยู่ในประตู หลิวเกินไหลเพิ่งจะเคาะเสร็จ ประตูก็เปิดออก ตอนที่ดึงกลอนประตูออก ก็ยังคงมีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เสียงดังจนเกือบจะเท่ากับเสียงเคาะประตูแล้ว “กลอนประตูห่วยๆ อะไรกัน ไม่เอาน้ำมันมาหยอดหน่อย” หลิวเกินไหลพูดอย่างรังเกียจ

เฒ่าแก้วกับเฒ่าบ้านนอกไม่ได้สนใจเขา สองคนชะโงกหัวออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย มองไปทางซ้ายขวาในซอย “มองอะไรกัน?” ท่าทางลับๆ ล่อๆ ของชายชราสองคนทำให้หลิวเกินไหลอยากจะหัวเราะ