บทที่ 565 ตำรวจและประชาชนคือครอบครัวเดียวกัน

หลิวเกินไหลรู้สึกว่าคำพูดของตัวเองช่างมีพลังยิ่งนัก กำลังอวดดีอยู่ โจวฉี่หมิงก็ตบหมวกของเขาจนกระเด็นไปทันที “แกไอ้สารเลวพูดถึงใคร!”

เอ๊ะ? หลิวเกินไหลถึงได้นึกขึ้นได้ว่าตัวเองดีใจจนลืมตัวไปหน่อย เยาะเย้ยถากถางหมู่ ลากโจวฉี่หมิงเข้าไปเอี่ยวด้วย รีบแก้ตัว “ผู้กำกับครับ ลุงโจวครับ ผมไม่ได้พูดถึงท่าน ท่านก็ช่วยผมออกความคิดไม่ใช่เหรอครับ? ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน ผมก็ไม่รู้ว่าจะไปหาผู้อำนวยการถงได้อย่างไร ท่านถึงจะเป็นผู้มีคุณูปการใหญ่หลวงที่อยู่เบื้องหลัง”

“ยังคิดจะมาแบ่งผลงานให้ฉันอีกเหรอ? ฉันว่าหางของแกคงจะชี้ขึ้นฟ้าแล้ว” โจวฉี่หมิงด่าอีก “เป็นอะไรไป แกคิดว่าสถานีตำรวจของพวกเราเป็นถิ่นของแกจริงๆ เหรอ?”

“ของท่าน ของท่าน ทั้งหมดเป็นของท่าน ท่านเป็นเจ้าที่ดิน ผมก็เป็นแค่คนทำงานให้ท่าน” หลิวเกินไหลหยิบหมวกขึ้นมาแล้วก็รีบแจ้นหนีออกไป

เพิ่งจะสร้างผลงาน ก็ต้องมาคอยทุบตีเขา นี่มันก็เกือบจะกลายเป็นสายพานการผลิตแล้ว ยุ่งไม่ได้ ก็หลบไม่ได้รึไง?