บทที่ 571 ดูเหมือนจะโหดไปหน่อย...

“ผมไปเองครับ! ผมไปเอง!” หลิวเกินไหลยื่นแขนออกไปตะโกน แต่ก้นกลับไม่ขยับ เขาแสร้งทำเป็นให้จินเม่าดู จินเม่ากำลังถลึงตาใส่เขาอย่างเหี้ยมโหดอยู่!

“ขี้เกียจให้ตายไปเลยแก” จินเม่าก็ยังอดที่จะด่าไม่ได้หนึ่งประโยค “เหะๆ... ท่านอาจารย์นั่งครับ” หลิวเกินไหลลุกขึ้นยืน ทำหน้าด้านยิ้ม แล้วก็เลื่อนเก้าอี้ไปทางจินเม่า

จินเม่าถลึงตาใส่เขาอีกที แล้วถึงได้นั่งลง หลิวเกินไหลรินชาให้จินเม่าก่อน แล้วก็วิ่งต้อยๆ ไปที่เคาน์เตอร์หยิบตะเกียบคู่ใหม่ที่สะอาดมา ยื่นให้จินเม่า “ท่านอาจารย์ครับ กินอะไรรองท้องหน่อย จะให้ผมสั่งกับข้าวเพิ่มให้ท่านอีกสองสามอย่างไหมครับ?”

“จะเพิ่มอะไร? มีเงินเหลือใช้รึไง? เฝ้าเขาไว้ให้ดี” จินเม่ารับตะเกียบมา แล้วก็หยิบหมั่นโถวขึ้นมาลูกหนึ่ง กับคนอื่น เขาอาจจะยังเกรงใจอยู่บ้าง แต่กับลูกศิษย์ของตัวเอง จินเม่าไม่เกรงใจหรอก

“ครับ” หลิวเกินไหลขานรับหนึ่งเสียง แล้วก็หยิบปืนประจำกายของตัวเองออกมา เฝ้าอยู่ข้างๆ กงอวี่อย่างเป็นเรื่องเป็นราว ฉีต้าเป่าเข้ามาใกล้ๆ กระซิบเสียงเบา “เมื่อไหร่จะสอนฉันสักสองสามท่า?” เจ้าหมอนี่ตาร้อนจริงๆ