บทที่ 570 คอมโบที่ไหลลื่น

ฉินจ้วงเพิ่งจะจากไป หลิวเกินไหลก็หยิบกุญแจมือออกมาจากหลังเอว คิดจะใส่กุญแจมือให้กงอวี่ กงอวี่ร้อนใจจนโบกมือรัวๆ “สหายรุ่นน้อง อย่าเพิ่งใส่กุญแจมือผมเลยครับ เป็นเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ อย่าว่าผมไม่พูดก่อนนะ ถ้าหากคุณใส่กุญแจมือให้ผมแล้ว จะปลดออกก็ไม่ง่ายขนาดนั้นแล้ว”

ยังจะมาข่มขู่อีก หลิวเกินไหลเดาความคิดของเจ้าหมอนี่ออกในทันที ฉินจ้วงไปเรียกคน เรียกก็ยังเป็นอาจารย์ของเขา คนที่สามารถเป็นอาจารย์ได้ย่อมต้องเป็นตำรวจเก่าแก่ รอให้อาจารย์ของเขามาถึง กงอวี่จะผ่านด่านไปก็ยากแล้ว ตอนนี้ เบื้องหน้ามีเพียงตำรวจเด็กสองคน เป็นโอกาสสุดท้ายในการหลบหนีของเขา

เจ้าหมอนี่คิดจะหลบหนีอย่างไร? หลิวเกินไหลเกิดความคิดที่จะเล่นสนุกกับเจ้าหมอนี่ขึ้นมา เขาจึงหยุดเล็กน้อย ดูเหมือนจะถูกคำข่มขู่ของกงอวี่ทำให้ตกใจ กงอวี่เห็นดังนั้น ก็เอามือที่ยกขึ้นเหนือศีรษะลงมา

“ห้ามขยับ ยกมือขึ้น” ฉีต้าเป่าตะคอกเสียงดังทันที ปากกระบอกปืนจ่อไปที่กงอวี่อย่างแน่นหนา “อย่าตื่นเต้นไป ผมแค่จะหยิบกล่องไม้ขีดไฟ” กงอวี่ยิ้มประจบให้ฉีต้าเป่า แล้วก็ชี้ไปที่กระเป๋าเสื้อของตัวเอง ใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งขวาหยิบกล่องไม้ขีดไฟออกมากล่องหนึ่ง

“คุณไม่ใช่ว่าไม่สูบบุหรี่เหรอ?” มุมปากของหลิวเกินไหลยกขึ้น ประสานงานด้วยการหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ามวนหนึ่ง คาบไว้ในปาก “ผมแค่ไม่ชอบติดต่อกับคนแปลกหน้า” กงอวี่พลางอธิบายพลางส่งไม้ขีดไฟไปไว้ในมือซ้าย แล้วก็ใช้มือขวาหยิบก้านไม้ขีดไฟออกมาหนึ่งก้าน ขีดเสียงดังฉ่า แล้วก็ใช้สองมือบังเปลวไฟ ยื่นไปตรงหน้าหลิวเกินไหล