บทที่ 573 ลากคนมาเป็นเบาะรองหลัง

ฉินจ้วงจะไปรู้ได้อย่างไรว่าหลิวเกินไหลคิดอะไรอยู่? หลิวเกินไหลกลัวว่าโจวฉี่หมิงจะไม่เบิกค่าใช้จ่ายให้เขา ก็เลยลากทุกคนมาเป็นเบาะรองหลังด้วยกัน ทุกคนมีส่วนร่วมด้วย กับข้าวโต๊ะที่เขาเบิกจ่ายก็จะไม่ดูโดดเดี่ยวเกินไป

เวลานี้อาหารหลักที่เหลืออยู่ในภัตตาคารของรัฐก็ไม่ค่อยจะมากเท่าไหร่ หลิวเกินไหลพาฉินจ้วงวนไปวนมาเกือบชั่วโมง ตระเวนไปสิบกว่าภัตตาคารของรัฐ ถึงจะได้หมั่นโถวแป้งผสมมาร้อยกว่าลูก เฉลี่ยแล้ว คนหนึ่งจะได้ห้าลูก ก็น่าจะพอแล้ว

เขาซื้อตามปริมาณการกินของฉีต้าเป่ากับฉินจ้วง สองคนนั้นถึงแม้จะกินไปแค่คนละสี่ลูก แต่ก็ไม่ใช่ว่ายังมีกับข้าวอยู่เหรอ? ถ้าหากกินแต่หมั่นโถวเปล่าๆ คนหนึ่งกินได้ห้าลูกแน่นอน ในเมื่อจะกิน ก็ต้องให้พอ อย่างไรเสียคลังส่วนตัวของสถานีก็มีเงินอยู่เยอะแยะ

หมั่นโถวแป้งผสมลูกละสี่เหลี่ยง หมั่นโถวร้อยกว่าลูกแค่ตั๋วธัญพืชก็ใช้ไปห้าสิบกว่าชั่ง ก็มีแต่หลิวเกินไหล ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น ต่อให้ตายก็เอาตั๋วธัญพืชออกมามากมายขนาดนี้ไม่ได้ ฉินจ้วงมึนไปหมดแล้ว มองดูกองหมั่นโถวที่กองอยู่ในรถพ่วงข้างอย่างเหม่อลอย ตอนที่รถสั่นเทา สายตาก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย โตมาจนป่านนี้ เขาก็เพิ่งจะเคยเห็นของกินมากมายขนาดนี้เป็นครั้งแรก

ตอนที่หลิวเกินไหลกลับมาถึงสถานีตำรวจ โจวฉี่หมิงและพวกก็กลับมาแล้ว ปฏิบัติการราบรื่นดี ไม่เพียงแต่จับคนได้ ยังค้นเจอเครื่องส่งวิทยุอีกเครื่องหนึ่ง บนใบหน้าของทุกคนมีความยินดีที่ปิดไม่มิด