บทที่ 583 สืบทอดให้บุตรชาย ไม่สืบทอดให้บุตรสาว

“อร่อยใช่ไหมครับ?” หลิวเกินไหลแสร้งทำหน้าตาคาดหวัง เหมือนกับนักเรียนที่กำลังรอการยอมรับจากครูอย่างใจจดใจจ่อ ผู้อำนวยการอวี๋ไม่ได้ตอบโดยตรง เขาซดชาถ้วยนั้นลงไปหมดในอึกเดียว ตบปากสองที แล้วถึงได้พยักหน้า “ไม่เลว กลิ่นหอมของชากับรสเปรี้ยวอมหวานก็ยังส่งเสริมซึ่งกันและกัน”

จะแกล้งทำได้ปลอมกว่านี้อีกไหม? ถ้าไม่ใช่ว่ารู้ตั้งนานแล้วว่าท่านเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ ฉันเกือบจะเชื่อแล้ว

“ถ้าอร่อยก็ดื่มอีกหน่อยสิครับ” หลิวเกินไหลรินชาให้ผู้อำนวยการอวี๋อีกถ้วย คราวนี้ ตอนที่ยกกาน้ำชาขึ้นมา เขาใช้มิติขยี้สตรอว์เบอร์รีป่าข้างในจนแหลกละเอียด น้ำสตรอว์เบอร์รีป่าทั้งหมดก็ผสมเข้าไปในน้ำชา สีของชาที่รินออกมาก็เปลี่ยนไป ชาปี้หลัวชุนเป็นชาเขียว สีของน้ำชากลับเข้มกว่าชาแดงเสียอีก

ผู้อำนวยการอวี๋ยกถ้วยชาขึ้นมา แล้วก็ดมอีกครั้ง “กลิ่นผลไม้ดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นนะ” มั่นใจหน่อยสิ ตัดคำว่า ‘ดูเหมือนจะ’ ออกไป

“ลองชิมดูสิว่ารสชาติเป็นอย่างไร? ได้ยินว่าชานี้ยิ่งชงยิ่งอร่อย” กลัวว่าผู้อำนวยการอวี๋จะไม่ดื่ม หลิวเกินไหลก็รินให้ตัวเองถ้วยหนึ่งเหมือนกัน แถมยังซดลงไปในอึกเดียว ไม่มีรสชาติชาแล้ว ถ้าจะให้พูดว่ารสชาติอะไร ก็เหมือนกับชาเขียวเย็นที่เจือจางไปหน่อย แถมยังเป็นแบบร้อนอีกด้วย