บทที่ 584 ถูกบดขยี้ด้วยไอคิว

หลิวเกินไหลไม่ได้อยู่ที่ภัตตาคารของรัฐนานเท่าไหร่ เขาคุยเล่นไร้สาระกับผู้อำนวยการเหออยู่ครู่หนึ่งก็จากไป ก่อนจะไป ตอนที่ผ่านเคาน์เตอร์ หลิวเกินไหลก็หยิบลูกอมนมให้จางลี่กำมือหนึ่ง เดิมทีจางลี่ก็คุยกับหลิวหมิ่นอยู่ดีๆ พอได้กลิ่นลูกอมนม ก็มีปฏิกิริยาขึ้นมาอีกครั้ง เธอเอามือปิดปากแล้วก็อาเจียนลมยกใหญ่

ทำเอาหลิวหมิ่นโกรธจนไล่ตามหลิวเกินไหลออกมาถึงหน้าประตูใหญ่ของภัตตาคารของรัฐ แถมยังโยนไม้กวาดใส่เขาอีก เกือบจะโดนหลังของหลิวเกินไหลแล้ว ยังจะมีความยุติธรรมอยู่ไหม? ให้ลูกอมนมจางลี่หน่อยเพื่อเสริมสารอาหาร ยังจะมาตีฉันอีก? หลิวเกินไหลร้องโอดครวญว่ารู้สึกไม่เป็นธรรมอย่างยิ่ง สตาร์ทเครื่องมอเตอร์ไซค์พ่วงข้าง แล้วก็โกยแน่บไป

เขาไปบ้านพี่ใหญ่ก่อน ทิ้งธัญพืชไว้ให้เธอนิดหน่อย และยังมีเนื้อหมูป่าติดมันสลับเนื้อแดงอีกชิ้นหนึ่ง ถึงได้กลับมาบ้านพ่อแม่บุญธรรม ฤดูนี้ไม่ขาดแคลนผัก อยากจะซื้อก็ยังพอจะหาซื้อได้ แต่เนื้อกลับเป็นของที่มีเงินก็ซื้อไม่ได้ หลิวฟางอีกเดือนกว่าๆ ก็จะคลอดแล้ว จะปล่อยให้ท้องว่างไม่ได้

ตอนนี้ก็บ่ายสี่โมงกว่าแล้ว แดดไม่แรงเท่าตอนเที่ยง แต่ก็ยังคงร้อนอบอ้าวอยู่บ้าง หลิวเกินไหลจอดรถเสร็จ ก็หยิบถุงเล็กๆ สองใบออกมา วิ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่น ถุงเล็กๆ ใบหนึ่งใส่เนื้อหมูป่า ถุงเล็กๆ อีกใบใส่ไอติมแท่งสองสามแท่งกับสตรอว์เบอร์รีป่ากองหนึ่ง

“วิ่งอะไร? ผลีผลามจริงๆ” สือถังจือที่กำลังพัดพัดอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ก็ดุเขาหนึ่งประโยค