บทที่ 585 พักร้อนใต้ร่มไม้

เจ้าพ่อประจบ? เพิ่งจะถึงไหนกัน? ยังมีอีก!

หลิวเกินไหลแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน พูดต่อ “พ่อบุญธรรมของผมชอบดื่มชา กลัวว่าท่านจะดื่มรสนี้ไม่ชิน ผมก็เลยเติมน้ำชาลงไปหน่อย แม่บุญธรรมครับ ท่านดื่มชินไหมครับ? พ่อบุญธรรมครับ รสชาติถูกปากไหมครับ?”

“ดีมาก ฉันก็ชอบดื่มชาเหมือนกัน” หลิ่วเหลียนหัวเราะ “รสเปรี้ยวอมหวานกับรสชาติชาก็เข้ากันดีนะ ใช่ไหมคะ เหล่าสือ” เดิมทีสือถังจือก็ไม่ได้คิดจะสนใจหลิวเกินไหล เขาที่เป็นพ่อก็รักลูกสาวมากกว่า แต่ภรรยาถามแล้ว เขาก็แค่พูดตามน้ำ “ไม่เลว ไม่เลว ฉันดื่มแล้วก็ถูกปากดี”

พอมองดูสือเหล่ยอีกที ใบหน้าเล็กๆ ของยัยบ้าก็ห้อยลงมาแล้ว แถมยังชูกำปั้นให้หลิวเกินไหลอย่างเหี้ยมโหดอีกสองที แต่หลิวเกินไหลก็ยังยิ้มถามเธอ “พี่ครับ พี่ชอบดื่มใช่ไหม?”

“ชอบดื่มบ้าอะไรของแก... ทำมาให้ฉันอีก!” สือเหล่ยกำลังจะด่าออกมา ก็เห็นหลิ่วเหลียนกำลังมองตัวเองอยู่ รีบเปลี่ยนคำพูดทันที