บทที่ 586 ก็ไม่ใช่ว่ามีแต่แกคนเดียวที่เจ๋ง

“ฮ่าๆๆ...” คนกลุ่มที่พักร้อนอยู่ใต้ร่มไม้ต่างก็หัวเราะเสียงเหมือนหมู แม้แต่ฉีต้าเป่ากับฉินจ้วงที่เพิ่งจะออกมาจากห้องทำงานเพื่อพักร้อนก็ยังชี้ไปที่หลิวเกินไหลแล้วหัวเราะจนตัวงอ

ล้วนแต่เป็นเดรัจฉาน! หลิวเกินไหลไม่สนใจคนกลุ่มนี้ เขาย่อตัวลงในรถพ่วงข้าง แล้วเร่งจางฉวิน “รีบไปสิ” จางฉวินไม่หัวเราะ

นิสัยของเจ้าหมอนี่หลิวเกินไหลเข้าใจดีที่สุด ในสถานการณ์แบบนี้ไม่เหยียบย่ำซ้ำเติมเขา เรื่องที่ขอให้เขาช่วยต้องไม่เล็กแน่ ตอนเที่ยงวัน คนจากหน่วยงานไหนๆ ก็ออกมาพักร้อนกันหมด บ้านเตี้ยๆ ก็ไม่มีที่ร่มเท่าไหร่ ก็เลยมารวมตัวกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ต้นไม้ใหญ่ในเมืองหลวงเดิมทีก็ไม่มากนัก ร่มไม้เกือบจะถูกคนที่มาพักร้อน chiếm ไปหมดแล้ว สองคนหาอยู่นาน หลิวเกินไหลเกือบจะโดนแดดเผาจนละลายแล้ว ถึงได้เจอต้นไม้เล็กๆ ต้นหนึ่งที่พอจะให้คนสองคนพักร้อนได้

“เรื่องอะไร?” หลิวเกินไหลยื่นบุหรี่ให้จางฉวินมวนหนึ่ง “มีเวลาไปล่าสัตว์ไหม?” จางฉวินจุดบุหรี่ “ไม่ต้องเยอะหรอก ล่าหมูป่าสักร้อยกว่าชั่งตัวหนึ่งก็พอแล้ว”

“จะเอาหมูป่าไปทำไม?” หลิวเกินไหลทำหน้าไม่สะทกสะท้าน