บทที่ 592 โป๊ะแตกแล้วสิ!

หนิงหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง นานมากถึงจะนึกขึ้นได้ “หนิงหยวน!” หวังเลี่ยงพลันตะคอกเสียงดัง “คำถามของฉันคุณต้องตอบ คุณจะต่อต้านชนชั้นกรรมาชีพเหรอ?”

หนิงหยวนสะดุ้งสุดตัว ส่ายหัวไปมาอย่างสับสน “ฉันต้องการคำตอบ คือการพูด ต้องชัดเจนว่าคุณจะพูดอะไร” หวังเลี่ยงเน้นย้ำ

“ฉัน... ฉันไม่รู้” หนิงหยวนตอบอย่างอ่อนแรง สำหรับคำตอบของหนิงหยวน หลิวเกินไหลไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก จางฉวินกับหวังเลี่ยงต่างก็หัวใจเต้นระรัว เซียวเหยาไม่ใช่ลูกสาวของเซียวว่างหย่วนจริงๆ! การถ่ายทอดทางพันธุกรรมของกรุ๊ปเลือดนี่มันมหัศจรรย์จริงๆ กลับไปต้องศึกษาให้ดีๆ แล้ว

“หยวนเอ๋อร์ คุณอย่าพูดจาเหลวไหล เหยาเอ๋อร์ก็คือลูกสาวของพวกเรา” เซียวว่างหย่วนแทรกขึ้นมาหนึ่งประโยค น้ำเสียงก็กลับมาสุขุมเหมือนเดิม ถ้าหากหลับตาฟัง ใครก็คาดไม่ถึงว่าตอนนี้เขาถูกใส่กุญแจมือแล้วก็นั่งยองๆ อยู่บนพื้น

“ให้แกพูดเหรอ?” หลิวเกินไหลเตะไปที่ก้นของเขาอีกที “ขืนยังพูดมากอีกประโยคเดียว ก็จะเอาถุงเท้าเหม็นๆ ของแกมาอุดปากแกซะ” เซียวว่างหย่วนไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย ราวกับว่าคนที่ถูกเตะไม่ใช่เขา สองตาก็จ้องมองหนิงหยวนอยู่ตลอดเวลา แถมยังยิ้มพยักหน้าให้เธออีกด้วย แต่หนิงหยวนกลับหลบสายตาอย่างร้อนรน