บทที่ 591 หมวกใบใหญ่เบ้อเริ่ม

ไม่รู้ว่าโดนจางฉวินด่า หรือโดนหลิวเกินไหลเร่ง หวังเลี่ยงไม่ได้ลังเลอีกต่อไป เขารีบขึ้นรถ นั่งคร่อมอยู่ข้างหลังหลิวเกินไหล พอหวังเลี่ยงนั่งลงดีแล้ว หลิวเกินไหลก็ลงจากรถอีกครั้ง นั่งลงไปในรถพ่วงข้าง ไม่ใช่ว่ารังเกียจว่ารถคันนี้ขับไม่ดี เขาต้องคิดดีๆ ก่อนว่าเดี๋ยวพอเจอหนิงหยวนแล้วจะถามอะไร ถามอย่างไร?

ผลไม้แห้งครึ่งหมวกนั้นถูกสองคนแย่งกินกันไปหมดแล้ว ไม่มีอะไรกิน จางฉวินก็ไม่ได้ไปกวนประสาทหลิวเกินไหล เขาพึมพำหนึ่งประโยคว่าขี้เกียจจะตายอยู่แล้ว แล้วก็วิ่งไปขับรถ สิบกว่านาทีต่อมา สามคนก็มาถึงบ้านพักหรูของครอบครัวเซียวอีกครั้ง

รถจี๊ปคันนั้นกำลังจอดอยู่ในลานบ้าน ตอนนี้ แดดไม่แรงเท่าไหร่แล้ว ตอนที่หลิวเกินไหลและพวกเขามาครั้งก่อน ไม่เห็นพ่อครัวกับแม่บ้าน ไม่รู้โผล่ออกมาจากไหน ต่างก็กำลังทำงานของตัวเองอยู่ คนขับรถที่ขับรถส่งเซียวว่างหย่วนกลับบ้านกำลังพักร้อนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าประตูบ้านพักหรู พอเห็นตำรวจสามคนมา พ่อครัว แม่บ้าน และคนขับรถต่างก็หันมามองพวกเขาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แต่กลับไม่มีใครเดินเข้าไปทักทาย นี่คือโดนตำรวจเรียกมาให้ปากคำครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกิดอาการหวาดผวาทางจิตใจแล้วเหรอ?

หลิวเกินไหลแอบสังเกตการณ์พวกเขา บนแผนที่นำทาง ที่เป็นตัวแทนของคนสามคนล้วนแต่เป็นจุดสีน้ำเงิน อย่างน้อยก็แสดงให้เห็นว่าพวกเขาเจอตำรวจแล้วไม่รู้สึกผิด ประตูใหญ่ของบ้านพักหรูเปิดอยู่ ในบ้านนายทุนก็ไม่มีเครื่องปรับอากาศ อากาศร้อนขนาดนี้ไม่เปิดประตูเปิดหน้าต่างระบายอากาศ บ้านพักหรูก็อับเหมือนกัน ผ่านมุ้งลวดบนประตู หลิวเกินไหลเห็นชายวัยกลางคนที่มีหนวดเล็กๆ คนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามหนิงหยวน กระซิบกระซาบอะไรกับเธออยู่ หนิงหยวนก็ฟังอย่างไม่แสดงสีหน้า

“เขาคือเซียวว่างหย่วน” หวังเลี่ยงกระซิบบอกหลิวเกินไหล แล้วก็เปิดมุ้งลวดเดินเข้าไปในบ้านพักหรู หลิวเกินไหลกับจางฉวินก็ตามเข้าไปด้วย “พวกคุณมาได้จังหวะพอดี ผมกำลังอยากจะหาพวกคุณอยู่เลย!” พอเห็นสามคนเข้าประตูมา สีหน้าของเซียวว่างหย่วนก็เคร่งขรึมลง “ใครอนุญาตให้พวกคุณเข้าห้องหนังสือของผม? ใครอนุญาตให้พวกคุณแตะต้องของของผมโดยไม่ได้รับอนุญาต?”