บทที่ 594 ไดอารี่

“คุณนายเซียวครับ” หลิวเกินไหลถามหนิงหยวนโดยตรง “คุณลองนึกดูสิครับว่าหลังจากที่ลูกสาวของคุณย้ายลงมาข้างล่างแล้ว มีอะไรผิดปกติบ้างไหมครับ?” หนิงหยวนยังคงนิ่งเงียบ ราวกับไม่ได้ยินคำถามของหลิวเกินไหล

หวังเลี่ยงกำลังจะซักไซ้ หลิวเกินไหลก็ยกมือขึ้นห้ามเขา การชี้แนะแนวคิดได้ผลแล้ว หนิงหยวนน่าจะกำลังนึกย้อนความหลังครุ่นคิดอยู่ ในช่วงเวลานี้ทางที่ดีที่สุดคืออย่าไปขัดจังหวะเธอ

หลิวเกินไหลจ้องมองหนิงหยวนเขม็งตลอดเวลา พอเห็นคิ้วของเธอขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าก็ซีดเผือดลงเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่านึกอะไรบางอย่างออกแล้ว เขาจึงถาม “คุณนายเซียวครับ คุณนึกอะไรออกก็พูดออกมาเถอะครับ ผมจะช่วยคุณวิเคราะห์ให้” หนิงหยวนนิ่งเงียบไปอีกครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น

“หลังจากที่เหยาเอ๋อร์ย้ายลงไปแล้ว ตอนกลางคืนก็มักจะฝันร้าย ผลการเรียนก็แย่ลงเรื่อยๆ...” ฝันร้าย? นั่นคือถูกย่ำยีแล้วไม่กล้าพูด! หลิวเกินไหล หวังเลี่ยง และจางฉวินต่างก็หันไปมองเซียวว่างหย่วนพร้อมกัน

ตอนนั้นเซียวเหยาเพิ่งจะอายุสิบสามปี ยังเป็นเด็กอยู่ เซียวว่างหย่วนลงมือได้อย่างไร? ต่อให้ไม่ใช่ลูกแท้ๆ เซียวเหยาก็เป็นลูกสาวที่เขาเลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก! คือเดรัจฉานยังสู้ไม่ได้! แต่เซียวว่างหย่วนกลับทำหน้าไม่แสดงสีหน้า เปลือกตาก็ปิดลง มองไม่ออกว่าในใจมีความเคลื่อนไหวอะไร