บทที่ 599 แจกสวัสดิการ

วันรุ่งขึ้น หลิวเกินไหลเพิ่งจะเข้าห้องทำงาน ฉีต้าเป่ากับฉินจ้วงก็ยัดจั๊กจั่นตัวอ่อนที่ย่างเสร็จแล้วให้เขาคนละกำมือ ฉีต้าเป่ายังตะโกนอีกว่า “ให้เกินไหลพูดสิว่าใครย่างเก่งกว่ากัน?” นี่คือเริ่มจะจริงจังกันอีกแล้ว

หลิวเกินไหลทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เอาจั๊กจั่นตัวอ่อนที่สองคนให้มาวางไว้บนโต๊ะแยกกัน ไม่ต้องชิมเลย แค่ดูหน้าตาก็รู้แล้วว่าที่ฉีต้าเป่าทำดีกว่าที่ฉินจ้วงทำ ฉินจ้วงทำจนไหม้หมดแล้ว ไม่เพียงแต่ขาจะย่างจนหายไป ยังดำปี๋อีกด้วย ส่วนที่ฉีต้าเป่าย่างนั้นไหม้เกรียมแต่ไม่ขม ขาก็ยังอยู่ครบ

หลิวเกินไหลวางมาดกรรมการ ชิมของทั้งสองคนแยกกัน ท่ามกลางความคาดหวังของคนสองคน เขาหลับตาลงแล้วละเลียดชิมอย่างละเอียด “ดูท่าทางน่าสมเพชของแกสิ! ยังจะมาหลับตาอีก ทำตัวเป็นผู้เชี่ยวชาญไปได้” ฉีต้าเป่าเบ้ปาก

“อย่าพูดสิ ไม่เห็นรึไงว่าเกินไหลกำลังชิมอยู่?” ฉินจ้วงวิ่งต้อยๆ ไปหยิบกาน้ำร้อนมา รินน้ำร้อนให้หลิวเกินไหลถ้วยหนึ่ง มีไหวพริบดีนี่นา เก่งกว่าเจ้าทึ่มอย่างฉีต้าเป่าตั้งเยอะ

“ไม่ต้องมาติดสินบนหรอก ไม่มีประโยชน์หรอก อร่อยก็คืออร่อย ไม่อร่อยก็คือไม่อร่อย ฝีมือของแกมันก็ไม่ได้เรื่อง” ฉีต้าเป่าโวยวาย “ให้เกินไหลพูดสิ แกพูดไม่มีประโยชน์” ฉินจ้วงดูจะไม่มีความมั่นใจเท่าไหร่ ไฟที่เขาย่างก็แรงไปหน่อยจริงๆ หอมก็หอมขึ้นหน่อย แต่รสขมก็มากขึ้นด้วย ไม่ใช่ว่าทุกคนจะชอบ