บทที่ 607 พี่สาวคนนี้ไม่ได้เป็นไปโดยเปล่าประโยชน์

เรื่องที่กลัวมักจะมาเยือนจริงๆ สือเหล่ยเพิ่งจะกลับถึงบ้านก็ถูกพัดลมที่วางอยู่ในครัวดึงดูด ยัยบ้าเห็นได้ชัดว่าเคยเห็นเคยสัมผัสมาแล้ว รู้ว่าพัดลมคืออะไร เพียงแต่ไม่เคยเห็นพัดลมรูปทรงแปลกประหลาดขนาดนี้

ตอนแรกเธอเดินวนรอบพัดลมสองสามรอบ ศึกษาอยู่ครู่หนึ่งอย่างสนใจ แล้วก็ยืนอยู่หน้าพัดลมรับลม แถมยังดึงยางรัดผมออก ปล่อยผมหางม้าลง สะบัดหัวทีหนึ่ง เส้นผมสีดำขลับก็พลิ้วไหวไปตามลม ทำให้หลิวเกินไหลนึกถึงนางปีศาจแมงมุมในเรื่อง 'ไซอิ๋วเดี๋ยวลิงเดี๋ยวคน'

“เย็นสบายจริงๆ” สือเหล่ยทำหน้าพอใจ “อย่าหันหน้าไปทางลมตรงๆ ระวังจะทำให้ปากเบี้ยว” หลิวเกินไหลจุดบุหรี่ขึ้นหนึ่งมวน นั่งอยู่ข้างๆ โต๊ะอาหารมองดูอย่างยิ้มๆ

“แกอย่าสูบบุหรี่สิ มันพัดมาโดนหน้าฉัน” สือเหล่ยก็ยังนึกว่าหลิวเกินไหลกำลังล้อเลียนเธออยู่! พัดลมสมัยนี้เป็นของหายาก เรื่องที่ถูกพัดลมพัดจนปากเบี้ยวย่อมต้องมีน้อย ต่อให้มี ก็ไม่ค่อยจะคิดไปทางลมพัดเท่าไหร่ รอให้พัดลมแพร่หลายแล้ว คนที่ถูกพัดจนปากเบี้ยวมีมากขึ้น คนถึงได้ตระหนักว่าไม่ควรจะหันไปทางคน

สือเหล่ยไม่ได้คิดไปทางเรื่องปากเบี้ยวเลยแม้แต่น้อย เอาแต่คิดเรื่องโดนควันบุหรี่มือสองพัดใส่หน้า! กำลังของพัดลมระบายอากาศมันแรงจริงๆ ตำแหน่งที่หลิวเกินไหลนั่งอยู่ก็ห่างจากพัดลมตั้งสามเมตรแน่ะ ควันบุหรี่ที่เขาพ่นออกมาก็เห็นเป็นเส้นๆ ถูกดูดเข้าไปในพัดลม