บทที่ 609 ถึงตาฉันแล้วเหรอ?

ตอนที่หลิวเกินไหลมาถึงห้องทำงานของผู้อำนวยการเหอ ผู้อำนวยการเหอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานอย่างเกียจคร้าน แหวกอกออก ถือพัดใบตาลใหญ่ พัดลมไปมา หลิวเกินไหลรู้สึกคอแห้งเล็กน้อย เขายกาน้ำชาขึ้น คิดจะรินชาให้ตัวเองสักถ้วย แต่กลับรินออกมาเป็นน้ำเย็น

“ทำไมแม้แต่เศษชาก็ยังดื่มไม่ได้แล้วเหรอ? ดูพุงที่เสื่อมทรามของท่านสิ ก็ไม่เหมือนกับคนที่ใช้ชีวิตลำบากนะ”

“อากาศร้อนขนาดนี้ ดื่มชาก็ยิ่งร้อนขึ้นไม่ใช่เหรอ?” ผู้อำนวยการเหอพัดพัดสองทีอย่างรวดเร็ว มุมไม่ดีพอ พัดขี้เถ้าบุหรี่ที่คีบอยู่ในมืออีกข้างกระเด็นไปหมด

หลิวเกินไหลเหลือบมองที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะแวบหนึ่ง โชคดีที่เทน้ำไว้หน่อย ไม่อย่างนั้น คงจะทนต่อการพัดแบบนี้ไม่ได้ “เรื่องนี้ท่านก็ไม่เข้าใจแล้ว ดื่มน้ำร้อนแก้กระหายได้ดีกว่าน้ำเย็น” หลิวเกินไหลให้ความรู้แก่ผู้อำนวยการเหอ ความรู้นี้ยังเป็นตอนที่เขาอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในชาติก่อน คุณป้าที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าสอนมา ตอนนั้นเขาก็ยังไม่เข้าใจ พอโตขึ้นมาได้ลองทำดู ถึงได้รู้ว่าคุณป้าสอนไม่ผิด

“คิดดื่มน้ำร้อนก็รินเองสิ” ผู้อำนวยการเหอชี้ไปที่กระติกน้ำร้อน นี่คือไม่เชื่อ! ช่างเถอะ ไม่ให้ความรู้แก่ท่านแล้ว อย่างไรเสียคนที่ลำบากก็ไม่ใช่ฉัน จริงๆ แล้ว หลิวเกินไหลเองก็ไม่รู้ว่าหลักการข้างในนี้คืออะไร คิดจะอธิบายก็อธิบายไม่ชัดเจน