บทที่ 620 พลาดโอกาสที่จะใช้หัวหน้าสถานีเหมือนลา

ตอนที่หลิวเกินไหลกลับมาถึงห้องทำงาน จินเม่ากับหวังต้งก็มาถึงแล้ว ฉีต้าเป่าน่าจะเล่าเรื่องนี้ให้พวกเขาฟังแล้ว ทั้งสองคนต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึม

“เป็นอย่างไรบ้าง?” หลิวเกินไหลเพิ่งจะเข้าประตู ฉีต้าเป่าก็รีบถามอย่างร้อนรน หลิวเกินไหลไม่สนใจเขา เขาพูดกับจินเม่า “อาจารย์ครับ ผู้กำกับมอบหมายให้ผมทำธุระหน่อย วันนี้คงจะไปลาดตระเวนกับท่านไม่ได้แล้วครับ”

“ไปเถอะ!” จินเม่าพยักหน้า เห็นได้ชัดว่าเดาได้แล้วว่าหลิวเกินไหลจะไปทำธุระอะไร “เกินไหล แกรอสักครู่” หวังต้งหากระดาษปากกามา เขียนชื่อคนกับหน่วยงานสองสามชื่ออย่างรวดเร็ว แล้วก็ฉีกให้หลิวเกินไหล “คนพวกนี้สนิทกับฉันดี แกต้องการความช่วยเหลือ ก็ไปหาพวกเขาได้”

หวังต้งก็เดาได้เช่นกันว่าหลิวเกินไหลจะไปช่วยลูกศิษย์ของตัวเองทำงาน เขาที่เป็นอาจารย์ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก ได้แต่ฝากฝังหลิวเกินไหล “อืม” หลิวเกินไหลรับมา กวาดตามองแวบหนึ่ง แล้วก็ยัดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ เส้นสายของหวังต้งยังไม่เติบโตเท่าที่ควร ที่แข็งแกร่งที่สุดก็เป็นแค่หัวหน้ากลุ่ม ถึงแม้จะอยู่ในกรมสาขาเหมือนกัน คาดว่าก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก

“เกินไหล จะสำเร็จหรือไม่ ฉันก็ซาบซึ้งในน้ำใจของแก ก็พี่น้องกันทั้งนั้น คำขอบคุณฉันก็ไม่พูดแล้ว” ฉีต้าเป่าก็ไม่ใช่คนโง่ เขาก็เดาออกเช่นกันว่าหลิวเกินไหลจะไปทำอะไร แถมยังทำท่าประสานหมัดให้หลิวเกินไหลอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ตอนนี้ ฉินจ้วงก็กลับมาแล้ว สีหน้าดูเขินอายเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเสิ่นเหลียงไฉช่วยอะไรไม่ได้