บทที่ 619 ใช่แล้ว ก็เหตุผลนี้แหละ

ตอนเย็นเป็นช่วงที่ยุงคึกคักที่สุด หลิวเกินไหลก็หยิบเหล้าหำเสือขวดนั้นออกมาอีกครั้ง แล้วก็สาดใส่ตัว ทุกครั้งที่สาด เหล้าหำเสือในขวดก็สั่นไหวทีหนึ่ง อวี๋จิ้นสี่ใช้ไปครั้งเดียว ก็ใช้ไปหนึ่งในสาม เจ้าหมอนี่จะ招ยุงขนาดไหน? โชคดีที่เหล้าหำเสือไม่ได้ดูดซึมทางผิวหนัง ไม่อย่างนั้น เจ้าหมอนี่คงจะซวยแย่แล้ว ตำรวจคนหนึ่ง ตอนดึกดื่นค่ำคืนไปหาหญิงงามทั่วโลก แค่คิดก็แสบตาแล้ว

ซุ่มเฝ้ามันน่าเบื่อเกินไป ไม่นาน หลิวเกินไหลก็เริ่มจะง่วงงุน ถ้าหากคนที่อยู่กับเขาเป็นอวี๋จิ้นสี่ ไม่แน่ว่าเขาคงจะออกไปเดินเล่นนานแล้ว แต่โจวฉี่หมิงอยู่ที่นี่ เขาแค่อยู่อย่างสงบเสงี่ยม ไปไหนก็ไม่ได้ ทุกครั้งที่มีคนมา หลิวเกินไหลก็หวังว่าจะเป็นไฝใหญ่ น่าเสียดายที่ทุกครั้งก็ไม่ใช่

ในที่สุด เข็มนาฬิกาก็นับถอยหลังจนถึงสิบสองนาฬิกา เขาจึงรีบปลุกโจวฉี่หมิงขึ้นมาทันที ไม่อยากจะรออีกแม้แต่วินาทีเดียว โจวฉี่หมิงตื่นตัวดีมาก หลิวเกินไหลแค่เรียกเสียงเดียว เขาก็นั่งขึ้นมาแล้ว ตอนที่คลานออกมาจากมุ้ง ก็สูดจมูก “กลิ่นอะไร?”

“โคโลญจน์ที่ผมทำเองครับ” หลิวเกินไหลไม่กล้าจะพูดว่าโคโลญจน์ชนิดพิเศษ ความรู้ของโจวฉี่หมิงมากกว่าอวี๋จิ้นสี่ตั้งเยอะ ไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้น “โคโลญจน์?” โจวฉี่หมิงสูดจมูกอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปที่ขวดเหล้าที่วางอยู่บนขอบหน้าต่าง ไม่รอให้หลิวเกินไหลเอ่ยปาก เขาก็หยิบขึ้นมา วางไว้ใต้จมูกดมดู จากนั้น เขาก็ลองชิมรสชาติ

โคโลญจน์ก็ดื่มด้วยเหรอ! หลิวเกินไหลกำลังพึมพำอยู่ โจวฉี่หมิงก็ตบไปที่ท้ายทอยของเขาทีหนึ่ง “โคโลญจน์อะไร? นี่ไม่ใช่เหล้าหำกวางเหรอ?” เหล้าหำกวาง? นี่มันเหล้าหำเสือชัดๆ?