บทที่ 618 เป็นห่วงไม่รู้จบ

พอหลิวเกินไหลตื่นนอน ก็เกือบจะบ่ายสามโมงกว่าแล้ว หลิวหมิ่นก็ยังไม่โทรมา คิดอยู่ครู่หนึ่ง หลิวเกินไหลก็ตัดสินใจว่าคืนนี้จะไปถนนกุ่ยเจียอีกครั้ง ถามเฒ่าหนูว่าเป็นอย่างไร

จะรอเฉยๆ แบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทางออก เขาต้องรู้ว่าเฒ่าหนูตกลงแล้วติดต่อกับไฝใหญ่ไม่ได้ หรือว่าติดต่อได้แล้ว แต่ไฝใหญ่ก็เอาแต่ผัดวันประกันพรุ่ง ตอนกลางคืนต้องไปซุ่มเฝ้า ไปถนนกุ่ยเจียไม่ได้? นี่ไม่ใช่เรื่อง กับคนที่ไปซุ่มเฝ้าด้วยกันคืออวี๋จิ้นสี่ เขามีธุระต้องออกไปเที่ยวหนึ่ง อวี๋จิ้นสี่จะไปห้ามได้อย่างไร?

ไม่ได้รับโทรศัพท์ หลิวเกินไหลก็ไม่ได้อยู่ที่สถานีตำรวจนานเท่าไหร่ เขาก็ไปยังภัตตาคารของรัฐและสหกรณ์อีกครั้ง ไม่เกี่ยวกับงาน แค่ไปเยี่ยมพี่สาวทั้งสองคน แล้วก็กินข้าวสักมื้อ อย่างไรเสียก็ไม่มีอะไรทำ สู้ไปหาอวี๋จิ้นสี่คุยเล่นดีกว่า ยังไม่ถึงหกโมง หลิวเกินไหลก็มาถึงจุดซุ่มเฝ้าแล้ว

พอถึงที่ เห็นคนสองคนที่เข้าเวรอยู่ หลิวเกินไหลก็เกือบจะคิดว่าตัวเองดูผิดไป อวี๋จิ้นสี่ และ... โจวฉี่หมิง! สองคนนี้ไปรวมตัวกันได้อย่างไร? และเวลาก็ไม่ถูกต้อง! อวี๋จิ้นสี่ไม่ใช่ว่าเข้าเวรกลางคืนเหรอ? หรือว่ารู้ล่วงหน้าว่าโจวฉี่หมิงอยู่ คาดว่าอยากจะแสดงความขยันขันแข็งต่อหน้าผู้กำกับ?

“มาแต่เช้าเลยนะ!” โจวฉี่หมิงดูนาฬิกาข้อมือ ไม่แปลกที่เขาจะพูดแบบนี้ หลิวเกินไหลก็มักจะอู้งานได้ก็อู้งาน เขายังไม่เคยเห็นเจ้าหนูนี่ขยันขนาดนี้ มาเปลี่ยนเวรเร็วกว่าหนึ่งชั่วโมง... พระอาทิตย์ไม่ได้ขึ้นทางทิศตะวันตกใช่ไหม?