บทที่ 627 ฉันง่ายนักรึไง?

หลิวเกินไหลคิดว่าตัวเองสามารถปล่อยวางภาระได้แล้ว ต่อไปไม่ต้องไปซุ่มเฝ้าตอนดึกดื่นค่ำคืนอีกแล้ว อารมณ์ก็ผ่อนคลายอย่างยิ่ง แต่อวี๋จิ้นสี่กลับยังคงประหม่าอยู่ เขาไม่กล้ายืนยันว่าไฝใหญ่ยังมีพรรคพวกอีกหรือไม่

อย่างไรก็ตาม สี่แยกถนน ซอยรอบๆ ก็สี่ทิศแปดทาง ถ้าหากมีพรรคพวกมาช่วยไฝใหญ่จริงๆ เขากับหลิวเกินไหลสองคนก็ไม่แน่ว่าจะต้านทานไหว ไฝใหญ่ถูกใส่กุญแจมืออยู่บนพื้น ชั่วคราวไม่มีภัยคุกคาม เขาถือปืน ยืนชิดกำแพงอยู่ที่มุมถนน นานๆ ทีก็จะชะโงกหัวมองไปที่สี่แยกถนนทั้งสี่ ผ่านไปพักใหญ่ก็ไม่มีใครมา

ตอนนี้ ฟ้าก็สว่างแล้ว ว่ากันตามหลักแล้วเวลานี้ก็ควรจะมีคนออกมาแล้ว ทำไมถึงไม่มีใครเลยสักคน? อวี๋จิ้นสี่กำลังแปลกใจอยู่ เผลอมองไปที่หลิวเกินไหลแวบหนึ่ง ก็เข้าใจขึ้นมาทันที หลิวเกินไหลกำลังถือปืนพกสองกระบอก ยืนเดินไปเดินมาอยู่กลางสี่แยก! เห็นคนถือปืนพกสองกระบอกเดินเล่นอยู่กลางถนน ใครจะยังกล้าเข้ามาใกล้? บ้ารึไง!

เมื่อครู่ที่เขาไม่ได้สังเกตเห็นหลิวเกินไหลก็เพราะความสนใจของเขาอยู่แต่ที่ปลายทางของสี่แยก ไม่ได้มองใกล้ๆ เลย เขาเพิ่งจะคิดจะเตือนหลิวเกินไหลให้ซ่อนตัวดีๆ ระวังสายลับยิงปืนเย็น ที่ปากซอยแห่งหนึ่งก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นมาทันที โจวฉี่หมิงและพวกเขามาถึงแล้ว

คนที่ตามอยู่ข้างหลังโจวฉี่หมิงล้วนแต่เป็นทหารฝีมือดีของสถานี พวกเขามาถึง ก็ยึดสี่แยกถนนทั้งสี่ไว้ทันที ท่าทีที่คล่องแคล่วนั้นแตกต่างจากหลิวเกินไหลและพวกเขาสามคนโดยสิ้นเชิง ให้พวกเขาแสดงเป็นอันธพาลข้างถนน แสร้งทำเป็นไม่เอาไหนแค่ไหนก็ไม่เหมือน