บทที่ 626 ถูกจำได้แล้ว

“เจ้าหนู รู้ความหน่อยสิ ก็เอาเงินกับของบนตัวออกมาให้หมดอย่างคล่องแคล่ว” หลิวเกินไหลเดินโซซัดโซเซมาหยุดอยู่ตรงหน้าไฝใหญ่ เอียงคอชี้ไปที่เขา “อย่ามาแกล้งจนให้ฉันดูนะ ฉันจับตาดูพวกแกมาทั้งคืนแล้ว บนตัวพวกแกมีทั้งเงิน ทั้งของ ยอมส่งออกมาดีๆ ฉันจะปล่อยพวกแกไป ถ้ากล้าไม่เชื่อฟัง ฉันจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ! เป็นอย่างไรบ้าง กลัวแล้วใช่ไหม? พวกแกผู้ดีตกอับพวกนี้ใครก็ไม่สะอาดสักคน ตำรวจจับทีเดียวก็ได้ตัวแน่นอน”

ทำไมถึงพูดมากขนาดนี้? หลิวเกินไหลต้องการจะทำลายความระแวดระวังของไฝใหญ่—ไฝใหญ่ระมัดระวังตัวขนาดนี้ จะสังเกตเห็นเขาหรือไม่ก็ไม่แน่ใจ แต่ต้องสังเกตเห็นอวี๋จิ้นสี่กับฉินจ้วงที่ซุ่มอยู่แล้วแน่นอน จะปล่อยให้เขาสงสัยว่าพวกเขาเป็นตำรวจไม่ได้

เจ้าหมอนี่บนตัวมีปืนร้อยเปอร์เซ็นต์ กระสุนไม่มีตา ถ้าต้องยิงกันจริงๆ พวกเขาสามคนไม่แน่ว่าอาจจะต้องมีคนตายอยู่ที่นี่ เขาพาอวี๋จิ้นสี่กับฉินจ้วงมา ก็เพื่อจะให้พวกเขาสร้างผลงาน ไม่ใช่มาส่งตาย

อาจจะเป็นเพราะหลิวเกินไหลแสดงได้เหมือนเกินไป ไม่ใช่แค่ไฝใหญ่ที่กำลังมองเขา เฒ่าหนูกับชายชราที่นำทางก็กำลังมองเขาอยู่ แม้แต่อวี๋จิ้นสี่กับฉินจ้วงก็กำลังมองเขาอยู่ ที่แตกต่างคือ อวี๋จิ้นสี่กับฉินจ้วงต่างก็ประหม่าเล็กน้อย ไฝใหญ่ เฒ่าหนู และชายชราที่นำทางสายตายิ่งดูเล่นแฝงอยู่ เหมือนกับแมวเล่นกับหนูเล็กน้อย

“เร็วเข้า! อย่าอืดอาด!” หลิวเกินไหลตะคอกอีกหนึ่งเสียง แถมยังทำตาขวาง ท่าทางดุร้ายมาก ไฝใหญ่คลุมหน้า มองไม่ออกว่าเขาหัวเราะรึเปล่า เขายกมือขวาขึ้น แล้วค่อยๆ สอดเข้าไปในอกเสื้อ