บทที่ 632 นี่ไม่ถือว่าเยอะใช่ไหม?

ผู้อำนวยการเหอกำลังกัดกินลูกท้ออย่างเอร็ดอร่อย! ท่ากินดูน่าเกลียดกว่าผู้อำนวยการอวี๋เสียอีก อย่างน้อยที่สุด ผู้อำนวยการอวี๋ก็ไม่ได้เปิดพุง

“ลูกท้อลูกพลัมมาจากไหน?” ผู้อำนวยการเหอโยนเม็ดลูกท้อที่กินเหลือลงในที่เขี่ยบุหรี่ แล้วก็หยิบลูกพลัมขึ้นมาอีกหนึ่งลูก “แลกมาจากแตงโม” หลิวเกินไหลพูดออกมาทันที “แกไอ้คนผลาญของ หน้าร้อนขนาดนี้ ที่ไหนจะเอาแตงโมไปแลกลูกท้อลูกพลัม?” ผู้อำนวยการเหอพอได้ยินก็ร้อนใจขึ้นมา

“ทำไมจะแลกไม่ได้?” หลิวเกินไหลพูดจาเป็นตุเป็นตะ “ลูกท้อลูกพลัมอร่อยขนาดนี้ ยังช่วยให้อิ่มท้องอีกด้วย แตงโมก็ไม่หวาน มีแต่น้ำ กินลงไปก็ไม่เหลืออะไร”

“แกเมื่อครู่ไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา”

“เมื่อครู่ผมพูดว่าอย่างไร?”