บทที่ 633 เป็นยุงที่เอวอ่อนแล้วใช่ไหม?

วันรุ่งขึ้นตอนเช้า หลิวเกินไหลเพิ่งจะตื่นนอน ก็ไปยังห้องครัว เขาอยากจะทำอาหารเช้า สือถังจือมื้อเย็นไม่ได้กินที่บ้าน มื้อเช้าก็ต้องกินที่บ้านสิ! พอไปถึงครัวก็พบว่า สือถังจือก็ยุ่งอยู่แล้ว ในหม้อตุ๋นโจ๊กอยู่ บนโต๊ะอาหารวางผักดองที่หั่นเป็นเส้นกับหมั่นโถวแป้งผสมที่อุ่นแล้ว

“พ่อบุญธรรมครับ ท่านตื่นแต่เช้าเลยนะครับ!”

“พออายุมากขึ้น การนอนก็น้อยลง” สือถังจือเปิดฝาหม้อ ใช้ทัพพีคนโจ๊กสองที ตักขึ้นมาชิมความนิ่มแข็งหน่อยหนึ่ง แล้วก็ปิดฝาหม้อลง “เวลายังเช้าอยู่ แกก็นอนต่อเถอะ! รอให้ข้าวเสร็จแล้ว ฉันจะไปเรียกแก”

“ตื่นแล้วก็นอนไม่หลับแล้วครับ” หลิวเกินไหลยื่นบุหรี่ให้สือถังจือมวนหนึ่ง สือถังจือรับมา จากในเตาไฟก็หยิบถ่านออกมาจุดให้ตัวเองกับหลิวเกินไหล “ต่อไปนี้ แกไม่ต้องตื่นแต่เช้าขนาดนี้ อาหารเช้าฉันมาทำ”

“งั้นผมก็จะรอทานของสำเร็จแล้วกันนะครับ”