บทที่ 634 ฉันนั่งยองๆ แล้ว ทำไมเขาถึงไม่วิ่ง?

กินข้าวเสร็จ หลิวเกินไหลก็คาบไอติมแท่ง ไปพักร้อนใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าประตูสถานีตำรวจกับคนอื่นๆ ในห้องทำงาน วันนี้มีลมพัดบ้าง เย็นสบายกว่าปกติไม่น้อย แต่ทุกคนก็คุ้นเคยกันไปนานแล้ว ใต้ร่มไม้ใหญ่ก็ยังคงมีคนมาพักร้อนกันไม่น้อย

มีคนตั้งโต๊ะหมากรุกจีนไว้โต๊ะหนึ่ง คนที่เล่นหมากรุก คนที่ดูหมากรุก ต่างก็ถือไอติมแท่งคนละแท่ง นานๆ ทีจะมีคนแนะนำบ้าง มีคนค้านบ้าง โวยวายกันจอแจ ก็ครึกครื้นดีเหมือนกัน พอตอนที่ลมพัดผ่าน ใบไม้ก็ส่งเสียงซ่าๆ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่บนต้นไม้ก็มีจั๊กจั่นเกาะอยู่ตัวหนึ่ง เสียงร้องก็ดังมาก น่ารำคาญเล็กน้อย

ตอนที่หลิวเกินไหลและพวกเขามาถึง อวี๋จิ้นสี่กำลังแหงนหน้ามองขึ้นไปบนต้นไม้ ในมือยังถือไม้ยาวกว่าหนึ่งฉื่ออยู่ “แกหาอะไร?” ฉินจ้วงเดินไปอยู่ข้างๆ อวี๋จิ้นสี่ แล้วก็เงยหน้าขึ้นมองอย่างอยากรู้อยากเห็น

“จั๊กจั่น เสียงดังจะตายอยู่แล้ว ไล่มันไป” อวี๋จิ้นสี่พลันสะบัดมือ โยนไม้ขึ้นไปบนต้นไม้ อย่าว่าไปเลย อวี๋จิ้นสี่โยนแม่นพอตัว ทีเดียวก็โดนกิ่งไม้กิ่งหนึ่งแล้ว ยังห่างจากจั๊กจั่นตัวนั้นอีกไกล

จั๊กจั่นตัวนั้นก็ให้หน้าเหมือนกัน เสียงร้องของจั๊กจั่นก็หยุดไปพักหนึ่งจริงๆ พอตอนที่ไม้ตกลงมา ถูกอวี๋จิ้นสี่วิ่งไปรับได้สองก้าว ก็เริ่มร้องอีกครั้ง “โง่จริงๆ แก เอาไม้ห่วยๆ มายังจะไปตีจั๊กจั่นได้ ดูฉันนี่” ฉินจ้วงคาบไอติมแท่งไว้ในปาก ถกแขนเสื้อสองที แล้วก็ถอยหลังไปสองสามก้าว