บทที่ 635 อยากก็พอแล้ว ฟังฉันพูด

สถานที่ที่หลิวเกินไหลเลือกคือต้นไม้ใหญ่ข้างทาง ข้างๆ ต้นไม้ใหญ่ก็คือกำแพงอิฐสีดำของบ้านลาน ตอนเช้าที่ลาดตระเวนกับอาจารย์มาที่นี่ ใต้ร่มไม้ยังมีชายชราหญิงชรามาพักร้อนกันไม่น้อย ตอนนี้ ชายชราหญิงชราเหล่านั้นก็กลับบ้านไปนอนกันหมดแล้ว เหลือทิ้งไว้แต่ก้อนหิน ก้อนอิฐ และก้นบุหรี่เต็มพื้น

หลิวเกินไหลหาก้อนหินที่เรียบที่สุดก้อนหนึ่ง ทิ้งตัวลงนั่ง แล้วก็เงยหน้าขึ้นมองดูต้นไม้ใหญ่ที่ถูกลมพัดจนใบไม้ส่งเสียงซ่าๆ นี่คือต้นถง สูงตรง ใบก็ใหญ่ บดบังแสงแดดจนมิด บนต้นไม้มีจั๊กจั่นเกาะอยู่ไม่น้อย กำลังร้องอย่างเริงร่า เสียงดังก็ดังไปหน่อย แต่ต้นถงไม่มีบุ้งไฟ ไม่ต้องกังวลว่าบุ้งไฟจะตกลงไปในปกเสื้อ

หลิวเกินไหลหยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง เพิ่งจะจุด ฉินจ้วงก็เข้ามาใกล้ๆ “แกคิดจะฝึกฉันอย่างไร?” เจ้าหมอนี่เอาจริงแล้ว นึกถึงท่าทางที่ฉินจ้วงฝึกเองตอนเช้า หลิวเกินไหลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นหยิบก้อนอิฐขึ้นมาก้อนหนึ่ง ชั่งน้ำหนักดู

“ดูให้ดีนะ” หลิวเกินไหลยืนตรงก่อน แล้วก็ยื่นมือขวาที่ถือก้อนอิฐไปไว้ที่ตำแหน่งที่เหน็บปืนหลังเอว เลียนแบบท่าชักปืน มือขวาก็กระชากไปข้างหน้าอย่างแรง พร้อมกันนั้น มือซ้ายก็ประคองข้อมือขวา เข่าสองข้างก็งอลงเล็กน้อย นี่เป็นท่าชักปืนที่มาตรฐาน หลิวเกินไหลทำได้ทั้งมาตรฐานและมีแรง สิ่งที่แตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือเขาไม่ได้ชักปืน แต่เป็นก้อนอิฐ

“ดูดีรึยัง?” หลิวเกินไหลก็ทำติดต่อกันอีกสองครั้ง สะบัดมือโยนก้อนอิฐให้ฉินจ้วง “ฝึกตามนี้แหละ ทำให้มือมั่นคงแล้ว ตอนที่ชักปืนอีกที มือก็ไม่สั่นแล้ว”