บทที่ 636 เจ้าหนูนี่ก็กตัญญูดีเหมือนกัน

ฉินจ้วงเป็นผู้เล่นประเภทความอดทนจริงๆ ตอนแรกหลิวเกินไหลก็นึกว่าฉินจ้วงจะยืนหยัดได้สิบกลุ่มก็ดีแล้ว ไม่คิดว่า ตอนที่จินเม่าลาดตระเวนรอบหนึ่ง ผ่านที่นี่ เจ้าหมอนี่ทำไปแล้วสิบสามกลุ่มติดต่อกัน และดูเหมือนจะยังไม่ถึงขีดจำกัด

หลิวเกินไหลก็เห็นจินเม่าบนแผนที่นำทางตั้งนานแล้ว ตอนที่จินเม่าโผล่ออกมาจากปากซอย เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้ว แสร้งทำเป็นชี้แนะฉินจ้วง ฉินจ้วงก็ยังเป็นคนชอบแสดง พอเห็นจินเม่าเดินมา ไม่รู้ว่าไปเอาแรงมาจากไหน กลุ่มนี้ก็ทำไปได้ถึงสามสิบที

พอทำทีสุดท้ายเสร็จ แขนก็อ่อนจนแทบจะจับก้อนอิฐไม่อยู่แล้ว เกือบจะโดนก้อนอิฐที่ตกลงมาทับหน้าเท้า หลิวเกินไหลจับมือของเขาไว้ กำลังช่วยเขาสะบัดแขนอยู่ จินเม่าก็เดินมา แล้วก็ชี้แนะอยู่ข้างๆ “อย่าเอาแต่สะบัด ช่วยเขานวดๆ หน่อย นวดให้นิ่มๆ จะผ่อนคลายได้ดีกว่า”

หลิวเกินไหลรีบทำตามทันที เพิ่งจะนวดทีหนึ่ง ฉินจ้วงก็หัวเราะคิกคัก “เป็นอะไรไป?” หลิวเกินไหลด่า

“ฉันโดนแตะไม่ได้ พอโดนแตะก็จะคัน ตั้งแต่เด็กก็เป็นแบบนี้” ฉินจ้วงอธิบาย แล้วก็ดึงมือออกมา นวดแขนเอง “หรือว่าให้ฉันมาเองดีกว่า!” โดนแตะก็คัน? เจ้าหมอนี่ทำไมยังมีนิสัยแบบนี้อีก? ต่อไปแต่งงานแล้วจะทำอย่างไร? คลอดลูกยังต้องให้คนอื่นช่วยเหรอ?