บทที่ 649 ฉันยังต้องขอบคุณแกอีกเหรอ?

หลิวเกินไหลอุ้มแตงโมออกมา วางลงบนเขียง ผ่าครึ่งเสียงดังฉับ สือถังจือกำลังจ้องมองอย่างใจจดใจจ่อ ก็รู้สึกว่ามีแสงสีขาววาบผ่านตา แตงโมห่วยๆ ลูกนี้ไม่เพียงแต่เปลือกหนา เนื้อขาวก็ยังเยอะกว่าเนื้อแดงเสียอีก...

สายตาของสือถังจือพลันหม่นลงทันที คาดว่าคงอยากกินของสิ่งนี้มาทั้งวันแล้ว ผลคือได้แต่ความว่างเปล่า เสียง แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก... ดังขึ้น หลิวเกินไหลกลั้นหัวเราะ เขาก็ผ่าแตงโมเป็นชิ้นๆ ติดต่อกันอีกหลายที ใช้ถาดรอง แล้วก็วางไว้บนโต๊ะอาหาร

สือถังจือตบฟันสองที หยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งกัดไปคำหนึ่ง คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที “แตงโมลูกนี้ซื้อมาไม่ดีเลย ไม่หวานเลยสักนิด” ยังต้องกินอีกเหรอ? แค่ดมกลิ่นก็รู้แล้วว่ามีกลิ่นเหม็น แตงโมหวานเพิ่งจะผ่าออกก็มีกลิ่นหอมหวานของแตงโมโชยมาปะทะจมูก แตงโมห่วยๆ ลูกนี้ตอนที่ผ่าออกก็ได้กลิ่นแค่กลิ่นน้ำ

“อย่างนั้นเหรอครับ? ผมขอลองชิม” หลิวเกินไหลแสร้งทำเป็นหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง กัดไปคำหนึ่งที่ที่แดงที่สุด “ที่ที่แดงนี่ก็ยังพอไหว พ่อบุญธรรมครับ พวกเราใช้ช้อนกินกันไหมครับ? ขุดแต่ที่แดงๆ” ไม่รอให้สือถังจือตอบตกลง หลิวเกินไหลก็หยิบช้อนมาสองคัน ยื่นให้สือถังจืออันหนึ่ง

ช้อนล้วนแต่เป็นของเครื่องลายคราม การหลอมเหล็กใหญ่เพิ่งจะผ่านไปไม่กี่ปี ในตลาดหาช้อนเหล็กได้ยาก ช้อนเครื่องลายครามขอบหนา ขุดแตงโมก็ขุดไม่เข้า สือถังจือขุดไปสองทีก็วางช้อนลง “ช่างเถอะ ไม่กินแล้ว แกก็ชงชาให้ฉันกาน้ำหนึ่งแล้วกัน!”