บทที่ 651 ทำไมถึงพูดแล้วไม่เป็นคำพูด?

หลิวเกินไหลและพวกเขาสิบคนที่เป็นนักเรียนดีเด่นรุ่นก่อนไม่ได้ถูกนำขึ้นไปบนเวที ถูกครูสอนยิงปืนต่อสู้คนหนึ่งสั่งให้เข้าแถวเป็นสองแถวแนวลึก แล้วยืนอยู่ข้างๆ แถวของนักเรียน ในบรรดาคนสิบคน หลิวเกินไหลตัวสูงที่สุด ได้รับการปฏิบัติเหมือนกับฉีต้าเป่า ยืนอยู่แถวสุดท้ายที่มุมสุด ตำแหน่งนี้ดีจริงๆ มีความรู้สึกเหมือนกับมองเห็นภาพรวมทั้งหมด ทำอะไร คนอื่นก็มองไม่เห็น

หลิวเกินไหลกำลังอวดดีเล็กน้อย ข้างหลังก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา ร่างหนึ่งก็มายืนอยู่ข้างๆ เขา หลิวเกินไหลหันไปดูก็ยืนตรงทำความเคารพโดยไม่รู้ตัวทันที “สวัสดีครับอาจารย์หลี่” คนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็คือหลี่ลี่พอดี

“เจ้าหนูอย่างแกโตขึ้นแล้วนะ ก็แข็งแรงขึ้นด้วย” หลี่ลี่สำรวจหลิวเกินไหลขึ้นๆ ลงๆ แล้วก็ชูสองนิ้วมาตรงหน้าเขา เจอกันก็จะเอาบุหรี่ ไม่ใช่ว่าเพิ่งจะสูบไปเหรอ?

“อาจารย์หลี่ก็ดูสดชื่นขึ้นครับ” หลิวเกินไหลยิ้มแฉ่ง หนีบบุหรี่ชนิดพิเศษมวนหนึ่งเข้าไปในสองนิ้วของเขา แล้วก็ดึงออกมาอีกมวนหนึ่ง กำลังจะคาบไว้เอง หลี่ลี่ก็คว้าไป แล้วยื่นให้ตำรวจวัยสี่สิบกว่าคนนั้น จากนั้นก็พูดแนะนำอย่างลื่นไหล “หัวหน้าหน่วยชูครับ เจ้าหนูนี่ชื่อหลิวเกินไหล”

“สวัสดีครับหัวหน้าหน่วยชู” หลิวเกินไหลยืนตรงทำความเคารพ กำลังรอให้หลี่ลี่แนะนำต่อ หรือไม่ก็ให้หัวหน้าหน่วยชูแนะนำตัวเอง แต่สองคนนี้กลับไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีก หัวหน้าหน่วยชูรับบุหรี่มา แล้วก็มองหลิวเกินไหลอย่างมีความหมายลึกซึ้งอีกแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มให้หลี่ลี่ “ได้อาศัยบารมีท่านแล้ว ฉันยังไม่เคยสูบบุหรี่ดีๆ แบบนี้เลย!”