บทที่ 658 ข้อเท้าเคล็ดไม่นับว่าบาดเจ็บเหรอ?

“แกไปค้นกองฟางนั้น นี่ฉันมา” หลิวเกินไหลชี้ไปข้างหน้า “แกไปค้นอันนั้นสิ อันนี้ฉันเห็นก่อน” ฉีต้าเป่าก็รีบเดินไปสองสามก้าว แย่งไปอยู่ข้างหน้าหลิวเกินไหล

นี่มันก็แย่งกันด้วยเหรอ? ไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าหมอนี่โชคดี หรือว่าโชคร้ายกันแน่ “อะไรคือแกเห็นก่อน แกเห็นๆอยู่ข้างหลังฉัน” หลิวเกินไหลก็ไล่ตามไปข้างหน้าฉีต้าเป่า สองคนตอนนี้ก็ใกล้จะถึงข้างๆ กองฟางแล้ว

“ใครใช้ให้แกไม่เร็วหน่อยล่ะ ขาสั้นยังจะมาโทษฉันอีก?” ฉีต้าเป่าผลักหลิวเกินไหลไปทีหนึ่ง คิดจะผลักเขาไปข้างหลัง ปากเหม็นๆ นี่ยิ่งกว่าอวี๋จิ้นสี่เสียอีก

หลิวเกินไหลพุ่งไปข้างหน้า ก็แย่งไปอยู่ข้างหน้าฉีต้าเป่าอีก ทำไมถึงได้โชคร้ายขนาดนี้ เท้าพอลงพื้น ก็เหยียบโดนก้อนหินก้อนหนึ่งพอดี ทำให้ข้อเท้าเคล็ดทันที ร่างกายก็เสียสมดุล หัวก็พุ่งเข้าไปในกองฟาง โจรซ่อนตัวอยู่ในกองฟาง ระหว่างหลิวเกินไหลก็มีเพียงชั้นฟางข้าวสาลีกั้นอยู่ ระยะทางตรงก็ไม่ถึงหนึ่งเมตร

หลิวเกินไหลไม่สนใจความเจ็บปวดที่ข้อเท้า รีบใช้มิติสัมผัสดูทันที เจ้าหมอนี่ไม่เพียงแต่มีปืน ยังถือไว้ในมืออีกด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะรอบๆ มีแต่ฟางข้าวสาลี หมุนตัวไม่ได้ ก็คงจะเล็งปากกระบอกปืนมาทางเขาแล้ว ในขณะที่ลุกขึ้นนั่ง หลิวเกินไหลก็เก็บกระสุนในปืนของโจรเข้ามิติไปแล้ว