บทที่ 662 ยอมทุ่มเทจริงๆ

ตอนนี้ เกวียนวัวคันนั้นยังอยู่ไกลเล็กน้อย หลิวเกินไหลมองไม่ชัดเจนว่าบนรถมีคนหรือไม่ ยังไม่สามารถตัดสินได้ ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง เกวียนวัวหลายคันก็เข้ามาใกล้แล้ว พอตอนที่หลิวเกินไหลมองเห็นชัดเจน รูม่านตาก็พลันหดเล็กลง

บนรถไม่มีคน! จุดสีน้ำเงินนั่นซ่อนตัวอยู่ใต้กองปุ๋ย! โจร! สามารถซ่อนตัวอยู่ใต้กองปุ๋ยได้ ต้องมีคนช่วยเขาแน่นอน หลิวเกินไหลหันสายตาไป ก็หยุดอยู่ที่คนคุมรถคนนั้น

นั่นคือชายชราเล็กๆ อายุประมาณห้าสิบปี ตอนที่เดินก็ก้มหน้า สีหน้าก็เห็นได้ชัดว่ามีความประหม่าเล็กน้อย คนที่ช่วยโจรซ่อนตัวน่าจะเป็นเขา

จะลากโจรออกมาอย่างไร? หลิวเกินไหลครุ่นคิดอย่างเร่งรีบ ไม่นานก็คิดหาวิธีได้ ตอนนี้ ไกลๆ ก็มีคนเรียกฉีต้าเป่าและพวกเขาไปรวมตัวแล้ว นักเรียนโรงเรียนตำรวจตอนที่มาก็เข้าแถวมาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ตอนที่กลับก็คงจะไม่เป็นกลุ่มคนที่แตกแยกแน่นอน

พี่น้องในหอพักของฉีต้าเป่าหลายคนต่างก็ทักทายกับหลิวเกินไหลหนึ่งเสียง แล้วก็วิ่งไปรวมตัว พริบตาเดียว ก็เหลือเพียงหลิวเกินไหลกับฉีต้าเป่าสองคน “มาพยุงฉันหน่อยสิ ยืนจนเหนื่อยแล้ว” หลิวเกินไหลกวักมือเรียกฉีต้าเป่า