บทที่ 677 ถูกซุ่มโจมตี

กินข้าวเสร็จ หลิวเกินไหลก็อ้อยอิ่งอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งบนแผนที่นำทางสือเหล่ยข้ามสันเขาสามลูกไปแล้ว เขาถึงได้มาถึงหุบเขาอู่เต้าหลิ่งอย่างไม่รีบร้อน ตอนนี้ คนสองคนอยู่ห่างกันห้าหกลี้ นอกจากว่าสือเหล่ยจะมีกล้องส่องทางไกล ไม่อย่างนั้น ต่อให้มองเห็น ก็จำไม่ได้ว่าเป็นเขา

หลิวเกินไหลจงใจชะลอความเร็วลงเล็กน้อย รอให้สือเหล่ยข้ามหุบเขาอู่เต้าหลิ่งเข้าป่าลึกไปแล้ว ถึงได้เร่งฝีเท้ามุ่งตรงไปยังป่าลึก เขาเลือกเส้นทางเข้าป่าที่ทำมุมประมาณหกสิบองศากับทิศทางการเดินของสือเหล่ย สองคนยิ่งเดินระยะทางก็ยิ่งห่างออกไป พอหลิวเกินไหลเข้าป่าลึก ก็อยู่ห่างจากสือเหล่ยเจ็ดแปดลี้แล้ว

ระยะทางไกลขนาดนี้ อย่าว่าแต่จะเจอกับสือเหล่ยเลย ต่อให้ยิงปืน เธอก็ไม่ได้ยิน หลิวเกินไหลพลางเดินไปพลางหาหมูป่าบนแผนที่นำทาง อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้มีชาวบ้านเข้าป่าล่าสัตว์อยู่บ่อยๆ ฝูงหมูป่าก็เลยไม่อยู่ที่ชายป่าลึก หลิวเกินไหลหาอยู่นาน ถึงได้เจอฝูงหมูป่าฝูงหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปสิบกว่าลี้

ตัวผู้หนึ่งตัว ตัวเมียสามตัว ลูกหมูสิบเอ็ดตัว พอถึงฤดูนี้ ลูกหมูป่าก็โตขึ้นไม่น้อยแล้ว อย่างน้อยก็สี่ห้าสิบชั่ง ตัวใหญ่หน่อยก็อาจจะถึงห้าหกสิบชั่ง สามารถขายเป็นหมูป่าตัวใหญ่ได้เลย

พอทำเครื่องหมายฝูงหมูป่าฝูงนั้นแล้ว หลิวเกินไหลก็มุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็วตามเส้นทางที่เร็วที่สุดที่แผนที่นำทางวางแผนไว้ อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ล่าสัตว์น้อยลง ลาดตระเวนก็มักจะอู้งาน หรืออาจจะเป็นเพราะอากาศร้อนเกินไป ตัวก็หนัก วิ่งไปได้ไม่ไกล หลิวเกินไหลก็เริ่มจะหอบแฮ่กๆ