บทที่ 678 ต้องเก็บไว้ไม่ได้เด็ดขาด

ไม่นาน หลิวเกินไหลก็ปีนขึ้นไปบนสันเขา หมอบอยู่บนหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง เล็งไปที่คนคนนั้น คนคนนั้นก็มุดเข้าไปในป่าผืนหนึ่งแล้ว นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง กำลังจัดการบาดแผลอย่างเร่งด่วน

คิดว่ามุดเข้าไปในป่า ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้แล้วจะไม่เป็นอะไรหรือ? ช่างไร้เดียงสา! หลิวเกินไหลกระโดดลงจากหินก้อนใหญ่ เดินอ้อมไปด้านข้างหลายสิบก้าว เปลี่ยนมุมเล็งไปยังคนคนนั้น มุมนี้พอดีสามารถมองเห็นไหล่ข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

ปัง! ยิงออกไปหนึ่งนัด ก็เข้ากลางไหล่ของคนคนนั้นพอดี บนแผนที่นำทางก็มองเห็นเลือดเนื้อกระเด็น คนคนนั้นร่างก็พุ่งไปข้างหน้า ไม่ไหวติง คาดว่าคงจะโดนยิงสองนัดติดต่อกัน เจ็บจนสลบไปแล้ว

เขาต้องยังไม่ตายแน่นอน เพราะบนแผนที่นำทางที่เป็นตัวแทนของคนคนนั้นก็ยังคงเป็นจุดสีแดง หลิวเกินไหลถือปืนห้าหกครึ่งเดินไปยังคนคนนั้นอย่างไม่รีบร้อน พลังสมาธิส่วนใหญ่ก็อยู่ที่แผนที่นำทาง สังเกตการณ์รอบๆ ว่ายังมีใครซุ่มอยู่รึเปล่า ในรัศมีสี่ห้าลี้ไม่มีร่างที่สอง

เมื่อยืนยันได้ว่าไม่มีคนซุ่มอยู่ หัวใจที่แขวนอยู่ของหลิวเกินไหลก็คลายลง ส่วนเรื่องของคนคนนั้น หลิวเกินไหลแทบไม่ได้ใส่ใจเลย คนพิการที่ไหล่ทั้งสองข้างถูกยิง แม้แต่แขนก็ยกไม่ขึ้น จะไปมีภัยคุกคามอะไรได้?