บทที่ 680 โล่กำบัง

หลิวเกินไหลไม่ใช่ว่ากำลังอวดฝีมือยิงปืน เขาเป็นห่วงว่าสือเหล่ยจะเกิดเรื่อง โชคดีจริงๆ ที่สายลับคนนั้นซุ่มโจมตีเขา ถ้าหากซุ่มโจมตีสือเหล่ย ต่อให้สือเหล่ยจะมีสิบชีวิตก็หนีไม่พ้น จะปล่อยให้ยัยบ้านี่วิ่งเล่นในป่าลึกคนเดียวอีกไม่ได้แล้ว

“แกเป็นคนยิง แกก็ไปเอามาสิ!” สือเหล่ยเท้าสะเอว “ยังจะกล้าใช้ฉันอีกเหรอ? ปีกกล้าขาแข็งแล้วรึไง” โอย พลาดแล้ว มัวแต่คิดว่าจะไม่ให้สือเหล่ยไปเสี่ยงอันตรายอีก ลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร? นี่มันไม่ใช่ว่ายกหินทุ่มใส่เท้าตัวเองเหรอ?

ถ้ารู้แต่แรกก็คงจะยิงลูกกวางตัวเล็กๆ... กวางตัวนั้นหนักตั้งเจ็ดแปดสิบชั่ง คนเดียวแบกออกจากป่า จะไม่เหนื่อยตายเหรอ? ถึงจะไม่พอใจอีก หลิวเกินไหลก็ต้องไป สือเหล่ยไม่ไว้หน้าเขาหรอกนะ เขาไม่อยากจะโดนหยิกต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้

เฮ้อ ทำไมฉันถึงได้ชีวิตลำบากขนาดนี้? หลิวเกินไหลคร่ำครวญหนึ่งเสียง แล้วก็วิ่งต้อยๆ ไปยังยอดเขาฝั่งตรงข้ามเพื่อไปเอากวาง พอเขาแบกกวางกลับมาอย่างทุลักทุเล ก็พบว่าทุกคนกำลังมองเขาอยู่—หม่าอี้เหอสั่งให้กองทัพพักผ่อนอยู่กับที่

ถูกคนมากมายขนาดนี้จ้องมอง ตอนแรกหลิวเกินไหลก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก แต่ไม่นานเขาก็สังเกตว่าสายตาของเหล่าทหารแตกต่างจากที่เขาคิดไว้เล็กน้อย จะว่าอย่างไรดีล่ะ... ในนั้นมีทั้งความอิจฉาเล็กน้อย และบางคนถึงกับมองด้วยสายตาชื่นชม ความรู้สึกนั้นเหมือนกับกำลังมองดูวีรบุรุษสงครามที่กลับมาอย่างมีชัย