บทที่ 681 ใครกินก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

“พี่หวังครับ” หลิวเกินไหลลุกขึ้นยืน ยื่นบุหรี่ให้หวังเหว่ยหนึ่งมวน กับหวังเหว่ย เขาให้ความเคารพมาโดยตลอด

“ทำได้ไม่เลว” หวังเหว่ยยิ้มรับบุหรี่ แล้วก็จุดบุหรี่จากไม้ขีดไฟที่หลิวเกินไหลขีดให้ แล้วก็พูดกับสือเหล่ย “อธิบดีสือให้ฉันมาบอกแกหน่อยว่า เรื่องที่ไม่ควรพูดก็อย่าพูดมั่วซั่ว” ที่แท้ก็มาเพื่อปิดปากสือเหล่ย

สือถังจือเข้าใจลูกสาวคนนี้ดีจริงๆ—สือเหล่ยเมื่อกี้ยังยุยงให้เขาไปแย่งผลงานอยู่เลย! “รู้แล้วน่า พูดมากจริงๆ” สือเหล่ยแค่นเสียง ใบหน้าไม่พอใจ “พ่อฉันก็ไม่สั่งเสียน้องชายฉันบ้างรึไงว่าอย่าพูดมั่วซั่ว?”

“ไม่มี”

หวังเหว่ยส่ายหน้า ใบหน้าเรียบเฉย สือเหล่ยยิ่งไม่พอใจ ถลึงตาใส่หลิวเกินไหลอย่างแรง ดูเหมือนว่า พ่อบุญธรรมจะวางใจฉันมากกว่า! หลิวเกินไหลพลันรู้สึกอวดดีเล็กน้อย เขาก็พูดกับสือเหล่ยประโยคหนึ่ง “ก็ยังเป็นพ่อของเราที่เข้าใจฉัน”