บทที่ 682 เด็กน้อยน่าสงสาร

เพิ่งจะถึงที่ สองคนก็เริ่มยุ่งวุ่นวาย ไม่นาน สองคนก็ก่อกองไฟขึ้นกองหนึ่ง เอาตะแกรงย่างวางไว้บนกองไฟ ก็เริ่มย่างขาหลังกวาง ตะแกรงย่างทำมาจากลวดเหล็กสานกัน รอบๆ เป็นเหล็กเส้นวงหนึ่ง ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นของที่ผลิตในกองทัพ ทั้งใหญ่ทั้งแข็งแรง ขาหลังกวางใหญ่ขนาดนั้นวางขึ้นไป ข้างๆ ก็ยังมีที่ว่าง

“ฉันมาเอง ฉันมาเอง” หลิวเกินไหลหยิบเครื่องปรุงขึ้นมาเพิ่งจะคิดจะโรย ก็ถูกสือเหล่ยผลักไปข้างๆ ลงมือเองแล้ว หลิวเกินไหลก็ขี้เกียจจะทำงานอยู่แล้ว! อย่างไรเสียขาหลังกวางก็หมักมาเกือบจะพอแล้ว เครื่องปรุงอะไรพวกนั้นก็เป็นแค่การเติมแต่ง โรยเท่าไหร่ ใช้อะไรก่อนหลังก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ สือเหล่ยยินดีที่จะทำ ก็ปล่อยให้เธอทำไป!

รอทานของสำเร็จรูปมันไม่หอมเหรอ? ตอนนี้ก็เกือบจะสี่โมงเย็นแล้ว อากาศก็ยังร้อนอยู่บ้าง ใต้ร่มไม้ก็เย็นสบายดี นานๆ ทีก็มีลมพัดผ่านเบาๆ พากลิ่นหอมของเนื้อย่างโชยมา พิงลำต้นไม้ ก็เป็นความสุขอีกแบบหนึ่ง บนต้นไม้นี้จะไม่มีบุ้งไฟใช่ไหม?

หลิวเกินไหลเพิ่งจะหลับตาลง ก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เงยหน้ามองขึ้นไปแวบหนึ่ง แล้วจึงหลับตาลงอีกหน นี่คือต้นถง ที่ไม่ดึงดูดหนอนไฟ จึงไม่ต้องกังวลว่าหนอนไฟจะตกลงไปในปกเสื้อ

เมื่อไม่ต้องกังวลเรื่องคอแล้ว หลิวเกินไหลก็รู้สึกผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว ไม่นาน เขาก็เริ่มง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้นแล้ว