บทที่ 686 ก็ยังคงอารมณ์ไม่คงที่

“เขาคิดจะใช้ระเบิดมือตายไปพร้อมกับผม” หลิวเกินไหลครุ่นคิดอย่างเร่งรีบ ก็ยังคงตัดสินใจจะยึดตามคำพูดที่พูดกับหม่าอี้เหอ คำพูดอื่นก็ไม่เหมาะสม

บอกว่าเขาเห็นอาวุธสงครามมากมายขนาดนั้น เลือดร้อนขึ้นมา ไม่ฆ่าเขาก็ไม่เพียงพอที่จะระบายความโกรธ งั้นก็จะดูอารมณ์รุนแรงเกินไป จะทำให้คะแนนในใจของสือถังจือลดลงอย่างมาก บอกว่าเขายิงหัวก่อน แล้วค่อยยิงแขน งั้นก็เป็นการดูถูกสติปัญญาของสือถังจือโดยสิ้นเชิงตอนที่คนคนนั้นพาเขาไปหาอาวุธสงคราม ก็ทิ้งรอยเลือดไว้ตลอดทาง คนคนนั้นก็ไม่ใช่ซอมบี้ โดนยิงหัวไปแล้วจะยังเดินได้อย่างไร?

เหตุผลอื่นก็ดูจะฟังดูบิดเบือนเกินไป พิจารณาแล้วรับไม่ได้ทั้งหมด ดังนั้น เหตุผลนี้จึงยังคงเหมาะสมที่สุด “ไหล่ทั้งสองข้างของเขาถูกยิงแล้ว จะเอามือไปกดระเบิดได้ยังไง?” สือถังจือถามขึ้นอีกครั้ง

“ท่านไม่เชื่อใช่ไหมครับ? ผมเองก็ไม่เชื่อ” หลิวเกินไหลแบมืออธิบาย “แต่นี่แหละครับคือความจริง คนนั้นบอกว่าข้างในถ้ำนอกจากอาวุธแล้ว ยังมีหีบทองอีกใบหนึ่ง เขาขอให้ผมดึงเขาขึ้นไป แล้วให้ผมเปิดหีบทองใบที่ว่าดู พอดูแล้วไม่ใช่ทอง เขาก็บอกว่าจำผิด ให้ผมเปิดหีบข้างๆ ต่อไป พอดีตอนที่ผมหันกลับไป เขาก็หยิบระเบิดมือขึ้นมาทันที ตอนนั้นผมไม่มีเวลาคิดมากเลย ผมเตะเขาให้ตกออกจากปากถ้ำทีหนึ่ง แล้วก็ยิงเข้าที่ศีรษะเพียงนัดเดียว”

มองดูสือถังจือที่กำลังครุ่นคิดอยู่ หลิวเกินไหลก็พูดขึ้นมาอีกประโยค “พ่อบุญธรรมครับ ท่านพูดว่าแขนทั้งสองข้างโดนยิงแล้ว เขาจะไปหยิบระเบิดมือไหวได้อย่างไร? แปลกจริงๆ”