บทที่ 687 บารมีจะอ่อนข้อไม่ได้

เพิ่งจะถึงใกล้ๆ โรงงานกระป๋อง หลิวเกินไหลก็ได้กลิ่นผลไม้ต้มสุก กลิ่นนี้จะว่าเหม็นก็ไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หอมอะไร อย่างไรเสียหลิวเกินไหลก็ไม่ค่อยจะชินเท่าไหร่

พอถึงหน้าประตูใหญ่ของโรงงานกระป๋อง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงงานไม่สนใจหลิวเกินไหลกับหลี่ฝูจื้อเลย แผนกรักษาความปลอดภัยของโรงงานกับสถานีตำรวจอยู่ในระดับเดียวกัน แต่พวกเขายังคงถือว่าตัวเองเป็นพี่ใหญ่ของชนชั้นแรงงาน มีท่าทีเหนือกว่าโดยแท้ อีกทั้งคดีนี้ยังพอมีส่วนเกี่ยวข้องกับหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยของพวกเขาบ้าง สถานีตำรวจก็ยังสืบหาไม่ได้ผล พนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงงานจึงมีท่าทีไม่พอใจกับสถานีตำรวจไม่น้อย จะให้พวกเขายอมหน้าให้หลิวเกินไหลกับหลี่ฝูจื้อได้อย่างไร?

หลี่ฝูจื้อก็ยังคงทำท่าทางเป็นคนดีเหมือนเดิม พอลงจากรถ ก็ยื่นบุหรี่ให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเด็กคนนั้นมวนหนึ่ง บอกว่าอยากจะพบหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยของพวกเขา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเด็กคนนั้นก็ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย บอกว่าหัวหน้าไม่อยู่ ก็หันหัวไปอีกทาง ไม่มีความหมายว่าจะเปิดประตูเลยแม้แต่น้อย

หลี่ฝูจื้อก็ไม่โกรธ เขาหันไปพูดความต้องการของพวกเขากับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแก่ๆ อีกคนหนึ่ง “อยากจะเข้าโรงงาน ก็ได้ ต้องค้นตัวก่อน” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแก่ๆ ก็ทำท่าทางเชิดจมูกเหมือนกัน “โรงงานกระป๋องทำแต่ของกิน เป็นหน่วยงานที่ต้องได้รับการคุ้มครองเป็นพิเศษ จะให้เกิดข้อผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย”

ค้นตัว! ได้คืบจะเอาศอก? หลี่ฝูจื้อกำลังจะเถียงกับเขาสักยก หลิวเกินไหลก็เดินเข้าไปดึงเขาไว้ทีหนึ่ง “ค้นตัวใช่ไหมครับ? ได้ พวกเราให้ความร่วมมือ ท่านค้นสิครับ!” พูดจบ หลิวเกินไหลก็กางสองมือออกไปข้างๆ ลำตัว