บทที่ 698: นี่มันบ้าชะมัด ใครจะไปจำได้

ราวกับพายุที่พัดพากลุ่มเมฆ แตงโมลูกใหญ่ลูกหนึ่งก็ถูกคนห้าคนกินจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย รสชาติของแตงโมที่ต้องแย่งกันกินแอบกันกินมันช่างแตกต่างจริงๆ หลิวเกินไหลถึงกับรู้สึกว่าแตงโมคราวก่อนก็ยังไม่อร่อยเท่าแตงโมคราวนี้เลย

พอกินแตงโมเสร็จ พวกหวังต้งก็รีบแบ่งแตงโมที่เหลือกันทันที คนละลูก แล้วก็ซ่อนไว้ใต้โต๊ะของตัวเอง

พอจัดการทำความสะอาด 'สมรภูมิ' จนเรียบร้อย หวังต้งก็เอาหนังสือพิมพ์มาคลุมเปลือกแตงโมไว้ชั้นหนึ่ง ถือที่ตักขยะเหล็กเดินออกจากประตูไป คนที่รู้ก็รู้ว่าเขาไปทิ้งขยะ แต่คนที่ไม่รู้ คงนึกว่าเขาจะไปฝังกับระเบิด!

พอเขากลับมา ทุกคนก็ปรึกษากัน แล้วก็ยื่นเงินให้หลิวเกินไหลคนละสามเหมาจะมากจะน้อยก็ได้เท่านี้แหละ บอกหลิวเกินไหลว่าอย่ารังเกียจเลย

หลิวเกินไหลจะไปรังเกียจว่าน้อยได้ยังไง? เขายังไม่อยากได้เงินของพวกเขาเลยด้วยซ้ำ ยังไงซะเขาก็ถือว่าหลอก พวกเขาไปทีหนึ่งแล้ว แตงโมนี้ถือเป็นการชดเชยให้พวกเขา แต่เขาพูดออกไปไม่ได้นี่นา เลยทำได้แค่รับเงินไว้