บทที่ 697: ศิลปะมาจากชีวิต

กุ้งแม่น้ำทอดแกล้มเบียร์เย็นๆ รสชาติเยี่ยมจริงๆ หลิวเกินไหลกินกุ้งแม่น้ำทอดไปคนเดียวจานหนึ่ง เบียร์ก็ดื่มไปสามขวด ถ้าไม่ใช่เพราะพอดื่มไปสักพัก อุณหภูมิของเบียร์ก็สูงขึ้น รสชาติมันไม่ใช่แล้ว เขาคงดื่มได้เยอะกว่านี้

พอกลับถึงบ้าน ก็เกือบจะสองทุ่มแล้ว สือถังจือยังไม่กลับมา หลิวเกินไหลนอนอยู่บนเตียงเปิดพัดลมเป่า อ่านหนังสือการ์ตูน ข้างๆ วาง 'ผลน้ำมันควัน' ไว้กองหนึ่ง หยิบขึ้นมาเป็นพวงรูดเข้าปากเป็นครั้งคราว ช่างสุขสบายไร้กังวลเสียจริง ตอนนี้ยังไม่ถึงฤดูที่ผลน้ำมันควันจะสุก หลิวเกินไหลไม่กล้ากินต่อหน้าคนอื่น ไม่อย่างนั้น คงต้องมาเสียเวลาอธิบายที่มาที่ไปให้วุ่นวาย

ผลน้ำมันควันเอามากินเล่นดีกว่าสตรอว์เบอร์รี่ป่าเยอะ หวานละมุน ไม่เปรี้ยวเลยสักนิด ไม่เหมือนสตรอว์เบอร์รี่ป่า กินเยอะแล้วยังเสียวฟันอีก

สือถังจือกลับถึงบ้านตอนสามทุ่มกว่า หลิวเกินไหลออกไปต้อนรับ ยังไม่ทันเดินไปถึงตัวสือถังจือ ก็ได้กลิ่นเหล้าโชยมา สือถังจือดื่มไปเยอะพอสมควร หลิวเกินไหลกับหวงเหว่ยช่วยกันประคองคนละข้าง พาเขาส่งเข้าห้องนอน ถอดรองเท้า ถอดเสื้อผ้า เอาผ้าขนหนูมาเช็ดหน้า พอพวกเขาสองคนจัดการเสร็จ สือถังจือก็หลับไปแล้ว

“พ่อบุญธรรมผมไปสังสรรค์ที่ไหนมา ทำไมถึงดื่มเยอะขนาดนี้?” ตอนที่เดินออกมา หลิวเกินไหลถามหวงเหว่ยที่เหงื่อท่วมตัว “ไปบ้านผู้นำระดับกระทรวงกับผอ.จิ่งมาครับ” หวงเหว่ยพูดเยอะกว่าปกติซึ่งเกิดขึ้นไม่บ่อย