บทที่ 752: ตั๋ววิทยุ

เจียหยางเพิ่งจะโดนชม กลับมาโดนรังเกียจอีก โดนภรรยาตัวเองเล่นงานจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนหัวเราะแหะๆ

“ทำไมแกถึงได้เหมือนวัวตัวผู้ พอทำงานหน่อยเหงื่อก็ออกแล้ว” จางลี่เช็ดมืออีกสองที ถึงได้ดึงมือกลับไปอย่างรังเกียจ

คำพูดนี้... ทำไมฟังแล้วมันถึงได้คลุมเครือขนาดนี้นะ?

หลิวเกินไหลหันหน้าไปทางอื่น พอดีกับที่เห็นหลิวหมิ่นหิ้วเก้าอี้ตัวหนึ่งเดินมา ร้านอาหารของรัฐไม่มีเก้าอี้สตูลมากขนาดนั้น เธออยากจะนั่ง ก็ทำได้แค่ไปเอาเก้าอี้มา

เสียงพูดของจางลี่ไม่เบาเลย หลิวหมิ่นต้องได้ยินแน่นอน แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยแม้แต่น้อย