บทที่ 781: เทคโนโลยีขั้นสูง

“ลองชิมชานี่ดูสิ”

หลิวเกินไหลโยนห่อใบชาห่อหนึ่งไปบนโต๊ะข้างๆ พ่อครัวใหญ่หนิว แล้วก็วางกระสอบป่านใบใหญ่ที่แบกอยู่บนไหล่ลงที่พื้น ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ พ่อครัวใหญ่หนิว หยิบกาน้ำชาของเขาขึ้นมา จ่อปากกา กรอกน้ำลงคอไปหลายอึก

“นี่มันชาดีเลยนี่นา!” พ่อครัวใหญ่หนิวเปิดห่อใบชาออก เอามาจ่อที่ใต้จมูกดมดู แล้วก็ห่อกลับคืนอย่างระมัดระวัง ยัดใส่กระเป๋าเสื้อ เตะกระสอบป่านใบใหญ่เบาๆ “แกเอาอะไรมาเนี่ย?”

“มีแต่ของกินทั้งนั้นแหละครับ” หลิวเกินไหลปาดเหงื่อที่เพิ่งจะซึมออกมาบนหน้าผาก “ผมต้องไปทำงานต่างพื้นที่ที่ฝูเจี้ยน กลัวว่าจะกินอาหารทางใต้ไม่คุ้นปาก อยากจะให้พี่ช่วยทำอะไรให้ผมพกไปด้วยหน่อย”

“แกจะไปฝูเจี้ยน? ไปกี่วัน?” หลิวหมิ่นที่กำลังคุยอยู่กับจางลี่โพล่งถามออกมา