บทที่ 83: ในที่สุดก็ได้ห้องของตัวเองเสียที

“เกินไหล จักรยานคันนั้นของแกตกลงมันมาอย่างไรกันแน่”

หลิวเกินไหลเพิ่งจะเข้าประตูมา หลี่หลันเซียงก็คว้าแขนเขาไว้แล้วถาม ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหม่า

“เมื่อกี้ลุงหลี่ก็เพิ่งจะพูดไปแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าจักรยานของผมที่มาที่ไปถูกต้อง” หลิวเกินไหลเล่าเรื่องที่เพิ่งจะพูดกับหลี่ไท่ผิงไปอีกรอบหนึ่ง

“ถ้างั้นก็ดีแล้ว ถ้างั้นก็ดีแล้ว” หลี่หลันเซียงตบหน้าอก “แกไม่รู้หรอกว่า ตอนที่ไปทำงานวันนี้ มีคนมาบอกฉันว่าถ้าที่มาของจักรยานไม่ถูกต้อง ไม่เพียงแต่จะถูกยึดไปนะ แกยังจะถูกจับไปใช้แรงงานอีก ทำเอาฉันตกใจแทบตาย”

“ใครพูด” ใบหน้าของหลิวซวนจู้บึ้งตึง ท่าทางเหมือนจะไปเอาเรื่อง

“พ่อครับ พ่อจะถามไปทำไม” หลิวเกินไหลถาม

“ฉันจะไปหาคนที่ไปแจ้งความบ้านเรา”

“แล้วยังไงต่อครับ”

“ก็ซ้อมมันสักที ระบายอารมณ์หน่อย ให้มันปากเสีย” หลิวซวนจู้รวบแขนเสื้อขึ้น

“แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ” หลิวเกินไหลถามอีก

“หลังจากอะไร” หลิวซวนจู้ถูกถามจนงง

“ถ้างั้นผมถามพ่อหน่อย” หลิวเกินไหลดึงม้านั่งตัวหนึ่งมาแล้วนั่งลง “พ่อไปซ้อมเขาสักที ไม่ต้องพูดถึงว่าพ่อจะสู้เขาได้ไหม ต่อให้พ่อซ้อมเขาไปทีหนึ่งแล้ว อารมณ์ก็ระบายแล้ว แต่พ่อเคยคิดถึงผลที่ตามมาบ้างไหม”

“ผลอะไร” หลิวซวนจู้ไม่เคยคิดมากขนาดนั้นจริงๆ

“ตอนนี้ชีวิตบ้านเราดีขึ้นแล้ว แถมยังได้จักรยานมาอีกคันหนึ่ง ในหมู่บ้านมีคนตาแดงไม่รู้เท่าไหร่ พ่อไปซ้อมคนในเวลานี้ ไม่ว่าบ้านเราจะมีเหตุผลหรือไม่ก็ตาม คนในหมู่บ้านจะคิดกับพวกเราอย่างไร พ่ออยากจะโดนคนนินทาลับหลังทุกวัน หรือว่าอยากจะโดนคนทั้งหมู่บ้านโดดเดี่ยว”

ตอนนี้จนถึงตอนที่ลมเปลี่ยนทิศก็อีกไม่กี่ปีแล้ว หากหลิวซวนจู้สร้างภาพลักษณ์เศรษฐีใหม่ที่หยิ่งผยองให้คนทั้งหมู่บ้าน พอถึงตอนที่ลมเปลี่ยนทิศจริงๆ ต้องโดนเล่นงานแน่

ต่อให้ก่อนที่ลมจะเปลี่ยนทิศจะย้ายคนทั้งครอบครัวไปเมืองสี่จิ่วได้แล้ว หลิวเกินไหลก็ไม่อยากให้ตระกูลหลิวทิ้งชื่อเสียงที่ไม่ดีไว้ที่หมู่บ้าน

“ถ้างั้นก็ปล่อยไปแบบนี้เหรอ นี่มันน่าอดสูเกินไปแล้ว” หลิวซวนจู้ก้มหน้างอตัวนั่งลง แล้วก็หยิบไปป์ยาสูบออกมาอีกครั้ง

“สูบอันนี้สิครับ” หลิวเกินไหลยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง “ใครบอกว่าจะปล่อยไปแบบนี้ล่ะครับ”

“แล้วแกคิดจะทำอย่างไร” หลิวซวนจู้รับบุหรี่มา แต่ไม่มีอารมณ์จะจุด

“ก็ไม่ต้องทำอะไรเลย ก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น” หลิวเกินไหลจุดไม้ขีดไฟเข้าไปใกล้

“นี่มันไอเดียอะไรกัน” หลิวซวนจู้ทำหน้าบึ้งตึง ไม่ยอมให้หลิวเกินไหลจุดบุหรี่ให้

หลิวเกินไหลจุดบุหรี่ให้ตัวเองมวนหนึ่ง แล้วยิ้ม “ไม่ต้องทำอะไรเลยไม่ดีเหรอครับ พ่อครับ พ่อเคยได้ยินคำพูดประโยคหนึ่งไหมครับ ผมก็ชอบที่เห็นพ่อทั้งโมโหทั้งทำอะไรผมไม่ได้แบบนี้นี่แหละ”

“ฮ่าๆๆๆ…”

หลิวซวนจู้ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร แต่กลับทำเอาหลี่หลันเซียงหัวเราะจนงอหาย เธอเอามือปิดปาก หัวเราะเสียงเบา ตัวสั่นไปทั้งตัว

“เจ้าเด็กคนนี้นะ ไปเอาไอเดียพิเรนทร์ๆ มาจากไหนตั้งมากมาย”

“อะไรคือไอเดียพิเรนทร์ๆ ครับ นี่มันไอเดียดีๆ แท้ๆ เลยไม่ใช่เหรอครับ” หลิวเกินไหลหัวเราะ “แม่ครับ ต่อไปนี้แม่ไม่ต้องประหยัดเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะครับ ควรกินก็กิน ควรใส่ก็ใส่ ธัญพืชกับเงินทองตั๋วปันส่วน พวกท่านไม่ต้องกังวลเลยครับ มีผมอยู่ทั้งคน! เรามาใช้ชีวิตให้รุ่งเรืองเฟื่องฟู ให้คนที่ตาแดงใส่พวกเรายิ่งร้อนใจก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่จ้องตาปริบๆ”

หลิวเกินไหลหันไปทางหลิวซวนจู้อีกครั้ง “พ่อครับ พ่อว่าทำแบบนี้สะใจไหมครับ”

“ไอ้หนูอย่างแกกลายเป็นคนชั่วร้ายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” หลิวซวนจู้ก็หัวเราะเช่นกัน

“ผมชั่วร้ายตรงไหนครับ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยไม่ใช่เหรอครับ” หลิวเกินไหลยักไหล่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา

“ฮ่าๆๆๆ…” หลี่หลันเซียงก็ถูกท่าทางแบบนี้ของหลิวเกินไหลทำให้หัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ปิดปากไว้ เสียงหัวเราะดังขึ้นหน่อยหนึ่ง เธอรีบเข้าไปในห้องด้านในดูแวบหนึ่ง เมื่อเห็นหลิวไฉ่เสียยังคงหลับอยู่ ถึงได้ค่อยๆ เดินกลับมาอย่างเบามือ

“แม่ครับ ไฉ่เสียนอนอยู่ที่ห้องแม่เหรอครับ” หลิวเกินไหลถาม

“เธอนอนคนเดียวไม่กล้าน่ะสิ บอกว่ากลัวความมืด ช่วยไม่ได้ ก็เลยต้องให้เธอนอนกับแม่” หลี่หลันเซียงจัดโต๊ะ เก็บกวาดอาหาร

เธอกับหลิวซวนจู้ยังไม่ได้กินข้าวเย็น กำลังรอหลิวเกินไหลอยู่

“ไฉ่เสียนอนกับแม่ ถ้างั้นห้องของพี่รองก็ว่างแล้วสิครับ ผมย้ายไปอยู่ได้ไหม” ในใจของหลิวเกินไหลก็เกิดความคิดขึ้นมา

“ทางโน้นมันหนาวนะ แกจะทนไหวเหรอ”

เตียงคังสามเตียงก่อไฟพร้อมกัน รอให้ความร้อนจากปล่องควันส่งไปถึงห้องด้านในสุด ก็เย็นลงแล้ว อุณหภูมิในห้องต่ำกว่าห้องปัจจุบันของเขาหลายองศา

“ไม่เป็นไรครับ ต่างกันไม่เท่าไหร่หรอก” หลิวเกินไหลพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เกินสี่กับเกินว่างนอนไม่นิ่งเลย ชอบมาเตะผมอยู่เรื่อย ผมอยากจะนอนคนเดียวมานานแล้ว”

“ถ้างั้นก็ให้เขาสองคนไปห้องโน้น” หลี่หลันเซียงกล่าว

“แบบนั้นจะได้อย่างไรครับ ผมเป็นพี่ชายจะไปแย่งเตียงคังร้อนๆ กับน้องๆ เรื่องแพร่ออกไป คนในหมู่บ้านจะหัวเราะเยาะผมได้”

หลี่หลันเซียงยังอยากจะพูดอะไรอีก หลิวซวนจู้ก็โบกมือ “ก็ฟังตามที่เกินไหลว่าเถอะ เกินไหลเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะทำให้เขาเสียชื่อเสียงไม่ได้ เดี๋ยวพ่อจะไปเจาะช่องไฟใต้เตียงที่ห้องโน้นให้ ถ้าเตียงคังเย็น ก็ก่อไฟสักกอง”

เมื่อสามีพูดแบบนี้แล้ว หลี่หลันเซียงก็ไม่ได้ยืนกรานอีกต่อไป “ถ้างั้นแม่จะทำผ้าห่มหนาๆ ให้แกผืนหนึ่งนะ หนาวแล้วก็จะได้ห่มเยอะๆ”

“ครับ” หลิวเกินไหลพยักหน้า

ฝ้ายในมิติของเขามีถมเถไป ผ้าใช้หมดแล้วก็ไปซื้ออีกได้ เขาไม่ต้องไปประหยัดผ้าห่มให้ที่บ้านหรอก

อีกอย่าง ผ้าห่มของเขาก็ทั้งบางทั้งขาด ควรจะเปลี่ยนได้แล้วจริงๆ

อาหารเย็นยังคงเป็นโจ๊กที่ทำจากใบมันเทศกับธัญพืช ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรไปมากนักเพราะที่บ้านมีธัญพืชเยอะขึ้น อย่างมากก็แค่ข้นกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย

หลิวเกินไหลไม่ได้พูดอะไร ในใจตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าพรุ่งนี้จะเอาธัญพืชมาบ้านอีกหน่อย

กินข้าวเสร็จแล้ว หลิวเกินไหลก็ย้ายไปยังห้องเดิมของหลิวหมิ่น ใช้มือลองสัมผัสอุณหภูมิที่หัวเตียงคัง ก็ยังดีอยู่ ไม่ได้เย็นขนาดที่หลี่หลันเซียงพูด

อุณหภูมิในห้องก็ไม่ได้ต่ำขนาดนั้น อย่างมากก็ต่ำกว่าห้องข้างๆ สี่ห้าองศา ไม่มีผลกระทบอะไรเลย

ถอดรองเท้าขึ้นไปบนเตียงคัง มุดเข้าผ้าห่ม หลิวเกินไหลก็นอนแผ่เป็นรูปตัวอักษร 大

ในที่สุดก็ได้ห้องของตัวเองเสียที ไม่ต้องไปเป็นไส้แซนด์วิชกับน้องชายสองคนอีกแล้ว

สบายจริงๆ

…

วันรุ่งขึ้น หลิวเกินไหลก็ไปที่เทือกเขาอู่เต้าหลิ่งเพื่อทำตามแผนการออกกำลังกายของวันนี้ให้เสร็จก่อน แล้วก็ขี่จักรยานไปยังเมืองสี่จิ่ว

ตอนที่ออกกำลังกาย เขาก็เห็นทีมล่าสัตว์อีกครั้ง ที่แตกต่างจากเมื่อวานก็คือ ซุนเป่าเกินไม่ได้อยู่ในทีมล่าสัตว์แล้ว คนที่มาแทนคือซุนเป่าอวี้้น้องชายของเขา

เมื่อถึงเมืองสี่จิ่ว หลิวเกินไหลก็ไปที่ร้านอาหารของรัฐก่อน

เหมือนกับเมื่อวาน ที่หน้าประตูร้านอาหารของรัฐยังคงมีคนต่อแถวยาวเหยียด หลิวหมิ่นปรับตัวเข้ากับบทบาทของพนักงานเสิร์ฟได้ดีมากแล้ว เธอกับจางลี่สองคนยุ่งจนหัวหมุน ไม่มีเวลามาสนใจหลิวเกินไหลเลย

หลิวเกินไหลก็ไม่ได้รบกวนเธอ เขาไปยังห้องทำงานของหัวหน้าเหอโดยตรง

“ไอ้หนูอย่างแกนี่นินทาไม่ได้เลยนะ ฉันเพิ่งจะพูดถึงแกเมื่อเช้านี้ แกก็มาแล้ว” หัวหน้าเหอยิ้มกริ่มรับบุหรี่ที่หลิวเกินไหลยื่นให้ แล้วจุดขึ้นสูบอย่างสบายอารมณ์

“พูดถึงอะไรผมเหรอครับ” หลิวเกินไหลรินชาให้ตัวเองถ้วยหนึ่งตามใจชอบ แล้วดื่มรวดเดียวหมด “ทำไมไม่ใช่หวงซานเหมาเฟิงล่ะครับ”

“ฉันก็ไปหยิบมาจากลุงห้าของฉันมาได้นิดหน่อย จะไม่ให้ประหยัดหน่อยเหรอ” หัวหน้าเหอหัวเราะพลางด่า “อีกอย่าง ไอ้หนูอย่างแกดื่มชาเหมือนวัวดื่มน้ำ ยังจะมาหวงซานเหมาเฟิงอีก แค่ชาหักให้แกดื่มก็เสียของแล้ว”

“ดูท่านขี้เหนียวเข้าสิ ยังจะเป็นหัวหน้าแผนกอีก!” หลิวเกินไหลเบ้ปาก

“แกก็อย่ามาดูถูกชาของฉันนะ นี่มันเป็นใบเต็มๆ ทั้งนั้นนะ เป็นของที่เสี่ยวจูที่สหกรณ์ไปหามาให้ฉันโดยเฉพาะเลยนะ แกไปที่อื่นก็ดื่มไม่ได้หรอก” หัวหน้าเหออวด

“ไม่แปลกใจเลยที่หัวหน้าแผนกอวี๋จะมาขอดื่มชาท่าน ที่แท้รากเหง้ามันอยู่ตรงนี้นี่เอง!” หลิวเกินไหลหัวเราะ “ผมเข้าใจแล้วล่ะ เขามาเพื่อจะมาแก้แค้น”

“พอแล้วน่า เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว” หัวหน้าเหอโบกมือ “หมูป่าที่แกส่งมาครั้งที่แล้ววันนี้ก็จะขายหมดแล้ว เมื่อไหร่จะเอามาส่งให้ฉันอีกสักสองสามตัว”