บทที่ 84: เฒ่าถัง รู้ไหมว่าศิษย์ของท่านเกือบจะชิงเซียนพลังกวางของท่านไปแล้ว

“เอากุญแจรถสามล้อมา” หลิวเกินไหลยื่นมือออกไป

“ไม่ใช่สิ ตอนนี้แกมีหมูป่าเลยเหรอ” หัวหน้าเหอประหลาดใจอยู่บ้าง

“แล้วท่านคิดว่าผมมาวันนี้เพื่ออะไรล่ะครับ” หลิวเกินไหลเบ้ปาก “ถ้าจะมาคุยเล่น ผมไปหาพี่รองผมไม่ได้รึไง ต้องมาหาท่านด้วยเหรอ”

“ไอ้หนูอย่างแกนี่นะ” หัวหน้าเหอฉีกยิ้มกว้าง เปิดลิ้นชัก หยิบกุญแจยื่นส่งให้หลิวเกินไหล “ฉันก็นึกว่าต้องรออีกหลายวันถึงจะมีหมูป่ามาเสียอีก ที่ไหนจะไปนึกว่าเร็วขนาดนี้ เหมือนกับว่าหมูป่าเป็นของที่บ้านแกเลี้ยงไว้อย่างนั้นแหละ พูดจะมีก็มีเลย”

หลิวเกินไหลลุกขึ้นจะไป หัวหน้าเหอก็รีบถามว่า “รอบนี้กี่ตัวล่ะ”

“สี่ตัวครับ รวมๆ แล้วก็สี่ร้อยจินได้มั้ง พอไหมครับ”

ในมิติยังมีหมูป่าอีกหกตัว ตัวหนึ่งหนักร้อยเจ็ดสิบแปดสิบจิน สามตัวหนักเจ็ดสิบแปดสิบจิน และอีกสองตัวหนักสี่สิบห้าสิบจิน หลิวเกินไหลคิดจะเก็บสองตัวที่เล็กที่สุดไว้ก่อน

“พอๆๆ พอแล้ว สี่ร้อยจินหมูป่าจะได้เนื้อสามร้อยกว่าจิน ประหยัดๆ ขายหน่อย ก็น่าจะขายได้หนึ่งสัปดาห์” หัวหน้าเหอหัวเราะ

“ยังต้องประหยัดๆ ขายอีกเหรอครับ” หลิวเกินไหลเริ่มสนใจขึ้นมา “คนแถวนี้รวยกันขนาดนั้นเลยเหรอ”

คนในยุคนี้ไม่กล้ากินเนื้อเยอะหรอก ร้านอาหารของรัฐก็ขายเนื้อมาหลายวันแล้ว เขานึกว่าคนที่มาซื้อเนื้อจะน้อยลง เนื้อจะขายได้ไม่เร็วเท่าสองสามวันก่อนเสียอีก!

“คนที่มาซื้อเนื้อก็ไม่ใช่แค่คนแถวนี้อย่างเดียวนะ หลายคนเปลี่ยนรถโดยสารประจำทางหลายต่อเพื่อมาซื้อเนื้อเลยนะ ถ้าฉันไม่คอยคุมไว้หน่อยนะ หมูสี่ตัวที่แกรอบนี้ส่งมาก็ไม่พอขายสองวันหรอก

นี่ก็ยังมีแค่อาจารย์หนิวเป็นพ่อครัวใหญ่คนเดียวนะ มื้อหนึ่งทำได้แค่หม้อเดียว ถ้ามีพ่อครัวใหญ่เพิ่มอีกสองสามคน แกเชื่อไหมว่าหมูสี่ตัวเนื้อสามร้อยกว่าจินนั่น ไม่ถึงตอนกลางคืนก็ขายเกลี้ยงแล้ว” หัวหน้าเหอทำท่าทางเหมือนกับว่าเขาไม่เคยเห็นโลกภายนอก

โดนดูถูกเข้าให้แล้ว

ไม่ได้การ เรื่องนี้ต้องเอาคืนให้ได้

หลิวเกินไหลลูบจมตัวเอง แล้วหันกลับมานั่งลงอีกครั้ง “หัวหน้าเหอครับ ที่นี่ท่านรับเนื้อกวางไหม”

“ไอ้หนูอย่างแกยังมีเนื้อกวางอีกเหรอ” สองตาของหัวหน้าเหอเป็นประกาย “นี่มันของสดใหม่นี่นา มีกี่ตัวล่ะ”

“ก็แค่สองตัวเองครับ ตัวหนึ่งให้ท่าน อีกตัวหนึ่งให้หัวหน้าแผนกอวี๋” หลิวเกินไหลเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้างขึ้น

“ให้เขาทำไม เอามาส่งให้ฉันทั้งหมดเลยสิ แกวางใจเถอะ ราคาที่ฉันให้แกรับรองว่าจะไม่ต่ำกว่าเขาแน่นอน” พอได้ยินว่าต้องแบ่งให้หัวหน้าแผนกอวี๋ไปตัวหนึ่ง หัวหน้าเหอก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

“นี่มันไม่ใช่ปัญหาเรื่องราคาครับ พี่ใหญ่ของผมยังทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของหัวหน้าแผนกอวี๋อยู่นะครับ ผมจะดูแลแต่พี่รอง ไม่สนใจพี่ใหญ่ได้อย่างไร” หลิวเกินไหลหัวเราะ “หรือว่าผมจะไปถามหัวหน้าแผนกอวี๋ก่อน ถ้าเขาไม่ต้องการ ผมก็จะเอามาให้ท่านทั้งหมด”

“เขาจะไม่อยากได้เหรอ เขายังจะไม่เหลือแม้แต่ขนกวางเลย” หัวหน้าเหอท้อใจ

หลิวเกินไหลดีใจจะตายอยู่แล้ว!

ให้แกอยากกินจนตายไปเลย จะได้มาดูถูกฉันอีก

“หัวหน้าเหอครับ เราตกลงกันไว้ก่อนนะครับว่ากวางของผมน่ะเลือดกวางกับองคชาตของกวางไม่มีแล้วนะ มีแต่เนื้อกวาง”

เลือดกวางกับองคชาตของกวางเป็นของดี หากขายรวมไปกับเนื้อ นั่นก็เสียของแย่แล้ว

ไม่ใช่แค่กวาง ตอนที่เขาขายหมูป่า เขาก็ปล่อยเลือดออกหมดแล้ว หมูถ้าไม่ปล่อยเลือด เนื้อที่มีเลือดปนอยู่ไม่เพียงแต่จะไม่อร่อย พอลงกระทะก็มีแต่ฟอง ไม่ว่าคนสมัยนี้จะรังเกียจหรือไม่ก็ตาม เขาก็ไม่สามารถทำลายชื่อเสียงของตัวเองได้

“ไม่มีก็ไม่มีสิ ฉันจะเอาของแบบนั้นไปทำไม” หัวหน้าเหอไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

“ไม่ใช่สิครับ หัวหน้าเหอ ท่านไม่อยากจะบำรุงหน่อยเหรอครับ” หลิวเกินไหลเลิกคิ้ว ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไปๆๆ ไอ้เด็กกะเปี๊ยกอย่างแกจะไปรู้อะไร” หัวหน้าเหอถลึงตา “ร่างกายฉันแข็งแรงจะตายไป แกน่ะสิบำรุง ฉันไม่ต้องบำรุงหรอก”

“เฮะๆ…” หลิวเกินไหลหัวเราะสองที แล้วเขย่ากุญแจรถสามล้อในมือ ก่อนจะลุกขึ้นออกจากประตูไป

พลาดไปแล้ว

เขานึกว่าพอเอ่ยถึงองคชาตของกวางแล้ว หัวหน้าเหอจะสองตาเป็นประกาย จะได้หยอกล้อเขาดีๆ หน่อย ไม่นึกว่าร่างกายเขาจะยังแข็งแรงดีอยู่

พอคิดอีกทีก็ใช่ ยุคนี้ที่ไหนจะมีเทคโนโลยีกับของแปลกๆ มาทำให้อ้วนได้ หากหัวหน้าเหอร่างกายไม่ดี จะไปมีไขมันทั้งตัวขนาดนั้นได้อย่างไร

เมื่อแสร้งทำเป็นขี่รถสามล้อออกไปนอกเมืองรอบหนึ่งแล้ว ตอนที่หลิวเกินไหลกลับมาถึงร้านอาหารของรัฐอีกครั้ง บนรถสามล้อก็บรรทุกหมูสี่ตัวกับกวางอีกสองตัว

หัวหน้าเหอ พ่อครัวใหญ่หนิว และลูกศิษย์คนเล็กรออยู่ที่ประตูหลังร้านอาหารแล้ว แม้แต่จางลี่ก็ยังดึงหลิวหมิ่นมาดูเรื่องสนุก

อะไรนะ

คุณบอกว่ามีคนต่อแถวซื้อเนื้ออยู่เหรอ

ก็ให้พวกเขารอไปสิ ขายเนื้อที่ไหนจะสำคัญไปกว่าดูเรื่องสนุก

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นน้องชายนำเนื้อมาส่งให้ร้านอาหาร แถมยังส่งมามากมายขนาดนี้ สองตาของหลิวหมิ่นเบิกโพลงจนแทบจะทะลักออกมา ปากเล็กๆ ก็อ้าค้างอยู่ครึ่งค่อนวันก็ยังหุบไม่ลง

“เกินไหล นี่ทั้งหมดแกเป็นคนล่ามาเหรอ” หลิวหมิ่นก้าวพรวดๆ เข้าไปหลายก้าว เดินผ่านหน้าสามคนพวกหัวหน้าเหอไป คว้าแขนหลิวเกินไหลที่ยังคงขี่อยู่บนรถสามล้อไว้

“เป็นไง น้องชายฉันเก่งไหมล่ะ” หลิวเกินไหลยิ้มอย่างอวดดี

“แก… แกจับมาได้อย่างไร แล้วยังมีกวางอีก! กวางน่ะจับยากนะ” ไม่เหมือนกับคนอื่น หลิวหมิ่นเป็นห่วงความปลอดภัยของหลิวเกินไหลมากกว่า

“ก็ใช้กับดักสิครับ จะให้จับได้อย่างไรอีกล่ะ”

ในแง่หนึ่ง นี่ก็ไม่ถือว่าเขาโกหก ใครบอกว่ากับดักจะต้องขุดหลุมเสมอไป วิธีที่เขาใช้จับหมูป่าจับกวางป่าก็ไม่ใช่วิธีการดักจับเหรอ

“จับหมูป่าเยอะขนาดนี้ ต้องใช้กับดักไม่น้อยเลยใช่ไหม อากาศหนาวขนาดนี้ แกขุดได้อย่างไร” หลิวหมิ่นราวกับกลายเป็นสารานุกรมคำถามเคลื่อนที่ สรุปแล้วก็ยังคงเป็นสองคำนั้น... เป็นห่วง

หลายคนต่างก็หันไปมองหลิวเกินไหล คำตอบของคำถามนี้ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาอยากจะรู้เช่นกัน

“นั่นมันง่ายนิดเดียว หาฟืนมาหน่อยหนึ่งแล้วเผา ดินที่แข็งแค่ไหน ไม่นานก็ละลายแล้ว”

ไม่นึกว่าลูกไม้ที่ใช้ขุดกับดักเมื่อวาน วันนี้ก็ยังจะนำมาใช้ได้อีก แถมยังไร้ที่ติอีกด้วย

หลิวเกินไหลแอบพอใจในใจ

“ไอ้หนูอย่างแกนี่เก่งจริงๆ นะ” หัวหน้าเหอไขข้อข้องใจในใจได้แล้ว ก็เรียกพ่อครัวใหญ่หนิวกับลูกศิษย์คนเล็กมาขนของลงจากรถแล้วชั่งน้ำหนัก

“อย่าขยับนะ กวางตัวนั้นเป็นของหัวหน้าแผนกอวี๋”

เมื่อเห็นลูกศิษย์คนเล็กหยิบกวางไปตัวหนึ่งแล้ว ยังคิดจะหยิบตัวที่สองอีก หลิวเกินไหลก็รีบคว้าขากวางไว้

“อะไรคือหัวหน้าแผนกอวี๋ไม่หัวหน้าแผนกอวี๋ พวกเราช่วยเขากิน แกก็บอกเขาไปว่าไม่ต้องขอบคุณพวกเรา ทุกคนก็สนิทกันขนาดนี้ พวกเราช่วยเขาก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว” พ่อครัวใหญ่หนิวหัวเราะอยู่ข้างๆ

“ไปๆๆ ไสหัวไปเลย คนอย่างแกยังจะไปสอนลูกศิษย์ให้ดีได้อีกเหรอ” หลิวเกินไหลหัวเราะพลางด่าพลางโยนบุหรี่ให้มวนหนึ่ง แล้วใช้เท้าออกแรงทีหนึ่ง รถสามล้อก็พุ่งออกไป

ไม่ไปไม่ได้แล้ว ดูจากท่าทางของลูกศิษย์คนเล็กแล้ว หากชักช้าอีกหน่อย เขาอาจจะแย่งกวางตัวนั้นไปจริงๆ ก็ได้

“อย่าไปไกลนะ ตอนเที่ยงมาเคลียร์เงินด้วย” หัวหน้าเหอตะโกนบอกหลิวเกินไหล

ที่ร้านอาหารจะหาเงินค่าหมูป่าสี่ตัวไม่ได้หรอก เขาต้องวิ่งไปหาเบื้องบนอีกรอบหนึ่ง

งานแบบนี้ กี่รอบเขาก็ยินดีที่จะวิ่ง ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้นำจะชมเขาอย่างไร แค่สายตาที่ทั้งอิจฉาทั้งริษยาของหัวหน้าแผนกคนอื่นๆ ก็เพียงพอให้เขาได้อวดดีไปพักใหญ่แล้ว

พอเข้าประตูสหกรณ์ หลิวเกินไหลก็เห็นหัวหน้าแผนกอวี๋... เขากำลังนั่งผิงไฟอยู่ข้างเตาไฟ

หลังเคาน์เตอร์ ป้าจูกำลังสอนหลิวฟางถักไหมพรมอยู่

เสี่ยวเจี่ยไม่อยู่ หลิวเกินไหลเดาว่าส่วนใหญ่คงจะไปรับของแล้ว

หลังจากทักทายป้าจูกับหลิวฟางแล้ว หลิวเกินไหลก็ยกม้านั่งมาตัวหนึ่งนั่งลงข้างๆ หัวหน้าแผนกอวี๋ แล้วกางมือยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง

“ไอ้หนูอย่างแกนี่มาส่งผักให้ฉันเหรอ” หัวหน้าแผนกอวี๋ใช้ตะขอเกี่ยวเตาไฟคีบถ่านที่ลุกแดงขึ้นมาก้อนหนึ่ง จุดบุหรี่ขึ้น แล้วก็ยื่นมาตรงหน้าหลิวเกินไหล

หลิวเกินไหลไม่อยากจะสูดควันเถ้าถ่านเข้าไป เขาจึงหยิบไม้ขีดไฟก้านหนึ่งมาจ่อที่ถ่าน ฉึกทีเดียวก็จุดติดแล้ว ถึงได้จุดบุหรี่

“เมล็ดพันธุ์บ้านแกงอกเร็วขนาดนี้เลยเหรอ แกคิดว่าเป็นผลไม้โสมรึไง!”

พอพูดถึงผลไม้โสม หลิวเกินไหลก็พลันหัวเราะ

หัวหน้าแผนกอวี๋ผอมขนาดนี้ คงจะไม่ใช่ตือโป๊ยก่ายหรอก ตือโป๊ยก่ายต้องเป็นหัวหน้าแผนกเหอ แล้วหัวหน้าแผนกอวี๋ล่ะคืออะไร

เมื่อมองดูศีรษะล้านของเขา หลิวเกินไหลก็นึกถึงถังซัมจั๋งขึ้นมาทันที... เฒ่าถัง ท่านรู้ไหมว่าศิษย์อ้วนของท่านเกือบจะชิงเซียนพลังกวางของท่านไปแล้ว