บทที่ 85: เพื่อนของฉันคนหนึ่ง

“ไอ้หนูอย่างแกนี่เรื่องมากจริงนะ” หัวหน้าแผนกอวี๋หัวเราะพลางด่า “คราวหน้าอย่าหวังว่าฉันจะจุดบุหรี่ให้”

“นี่ท่านพูดเองนะ” หลิวเกินไหลพยักพเยิดไปทางประตู “กวางที่อยู่บนรถสามล้อข้างนอกนั่น ผมไม่ให้ท่านแล้วนะ”

“แกพูดว่าอะไรนะ” หัวหน้าแผนกอวี๋ชะงักไป

“น้องเกินไหล แกได้กวางมาตัวหนึ่งเหรอ” หูของป้าจูไวกว่าหัวหน้าแผนกอวี๋มาก เธอรีบลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

หัวหน้าแผนกอวี๋ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาวางตะขอเกี่ยวเตาไฟลง แล้ววิ่งพรวดๆ ออกไปนอกประตูสหกรณ์ พอเข้าประตูมาอีกครั้ง ในมือก็ลากขากวาง ดึงกวางตัวนั้นเข้ามาด้วย

“ไอ้หนูอย่างแกนี่ใจกล้าจริงๆ นะ กล้าเอากวางมาวางไว้ข้างนอก นี่มันเนื้อนะ! หากมีคนมาเห็นเข้า ฉันก็ต้องเสียเลือดอีกแล้ว”

หัวหน้าแผนกอวี๋ไม่ใช่ว่ากลัวคนจะมาขโมย ปีแห่งภัยพิบัติต้องใช้กฎหมายที่รุนแรง ตอนนี้ใครก็ตามที่กล้าขโมยกวางตัวใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้ไม่โดนกินลูกปืน ก็ต้องไปกินลมหนาวทางตะวันตกเฉียงเหนืออีกหลายปี

เขาเป็นห่วงว่าจะโดนคนรู้จักมาเห็นเข้า

คนเขาจะมาขอแบ่งเนื้อ แกจะให้หรือไม่ให้

ไม่ให้ก็เสียคน ให้ไปตัวเองก็เจ็บใจ

“ผมก็ไม่ได้บอกว่าจะให้นี่นา ท่านลากเข้ามาทำไม” หลิวเกินไหลจงใจทำหน้าบึ้งตึง

“ไปๆๆ ไอ้เด็กกะเปี๊ยกอย่างแก ยังจะกล้ามาล้อเลียนคุณลุงอวี๋ของแกอีก ฉันว่าแกมันน่าโดนอัดจริงๆ” หัวหน้าแผนกอวี๋หัวเราะพลางด่าพลางดึงขากวางสองข้างออกดู “องคชาตของกวางล่ะ หายไปไหน”

โอ้โฮ!

หลิวเกินไหลมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

“คุณลุงอวี๋ครับ พวกเราแข็งแรงบึกบึนขนาดนี้ ยังจะต้องใช้ของแบบนั้นอีกเหรอครับ”

“ไสหัวไปเลย ไม่ใช่ฉันที่ใช้ ฉันถามให้เพื่อนของฉันคนหนึ่งน่ะ” หัวหน้าแผนกอวี๋ถลึงตา

“โอ้~” หลิวเกินไหลจงใจลากเสียงยาว ยิ้มได้น่าหมั่นไส้ที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ฮ่าๆๆๆ…”

ป้าจูหัวเราะออกมาเสียงดัง แม้แต่หลิวฟางก็ยังเอามือปิดปากหัวเราะ

“หัวเราะอะไรกัน มีอะไรน่าหัวเราะ” หัวหน้าแผนกอวี๋ชักจะเสียหน้า เขาถลึงตาใส่ป้าจูและหลิวฟางที่กำลังหัวเราะคิกคักอย่างแรง แล้วก็กวักมือเรียกหลิวเกินไหล “ไปๆๆ ตามฉันไปที่ห้องทำงาน”

ไม่รอให้หลิวเกินไหลได้ตอบ หัวหน้าแผนกอวี๋ก็ลากขากวางเข้าห้องทำงานไป

“เฮะๆ…” หลิวเกินไหลหัวเราะอย่างชั่วร้ายสองที แล้วตามเข้าไป

จะล้อเขาอีกไม่ได้แล้ว ดูจากท่าทีของหัวหน้าแผนกอวี๋แล้ว ขืนล้ออีกเขาได้โมโหแน่

หลิวเกินไหลเพิ่งจะเดินเข้าไปในห้องทำงาน หัวหน้าแผนกอวี๋ก็ปิดประตูลง แล้วถามอย่างใจร้อน “องคชาตของกวางล่ะ”

รู้สึกว่าถามเร็วเกินไป เขาก็รีบแก้ต่าง “ฉันถามให้เพื่อนของฉันจริงๆ นะ”

“ผมรู้ครับๆ” หลิวเกินไหลกลั้นหัวเราะจนตัวสั่นพยักหน้าไม่หยุด “องคชาตของกวางโดนหัวหน้ากองบัญชาการหมู่บ้านพวกเราเอาไปแล้วครับ บอกว่าจะเอาไปดองเหล้าดื่ม”

“ดองไปแล้วเหรอ” หัวหน้าแผนกอวี๋ซักต่อ

“ผมจะไปรู้ได้อย่างไรครับ ผมก็ไม่ได้ถาม” หลิวเกินไหลยักไหล่

“แกให้เขาไปเมื่อไหร่”

“เมื่อวานตอนบ่ายครับ เพิ่งจะล่ากวางได้ องคชาตของกวางก็โดนเขาเอาไปแล้ว” หลิวเกินไหลพูดจาเหลวไหล

“ถ้างั้นก็น่าจะยังทันอยู่” หัวหน้าแผนกอวี๋เดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบปากกาขึ้นมาแท่งหนึ่ง แล้วเขียนอย่างรวดเร็ว “แกไปที่ถงเหรินถังรอบหนึ่ง ไปหาหัวหน้าหลิน บอกไปว่าเป็นฉันที่บอก ให้เขาขอตำรับยาดองเหล้าองคชาตของกวางมาชุดหนึ่ง แกเอายาไปให้หัวหน้ากองบัญชาการของพวกแก บอกเขาไปว่ายาเป็นของที่ฉันส่งให้เขา รอให้ยาดองเหล้าเสร็จแล้ว ฉันขอสิบจิน”

หลิวเกินไหลรับกระดาษที่หัวหน้าแผนกอวี๋เขียนให้มาดูแวบหนึ่ง แล้วยัดเข้ากระเป๋า

“เดี๋ยวผมก็ไปเลยครับ”

เขาอยากจะไปหาหมอจีนโบราณถามสรรพคุณของเลือดกวางกับองคชาตของกวางอยู่พอดี หัวหน้าแผนกอวี๋ก็ส่งมาให้ถึงที่

“หัวหน้ากองบัญชาการของพวกแกคนนั้นพูดคุยง่ายไหม” หัวหน้าแผนกอวี๋นั่งลง แล้วเลื่อนกาน้ำชามาตรงหน้าหลิวเกินไหล “จะดื่มชาก็รินเองนะ”

นี่ไม่เห็นเขาเป็นคนนอกแล้วจริงๆ

“วางใจเถอะครับ! หัวหน้ากองบัญชาการของพวกเราต่อให้ไม่ไว้หน้าผม ก็ต้องไว้หน้าท่านไม่ใช่เหรอครับ”

เจิ้งเหล่าตานจะพูดคุยง่ายหรือไม่เขาไม่รู้ อย่างไรเสียเขาก็พูดคุยง่าย ไม่ใช่แค่ยาดองเหล้าสิบจินเหรอ ต่อให้ไม่มีเรื่องนี้ เขาก็ให้หัวหน้าแผนกอวี๋ได้อยู่แล้ว

อย่างไรเสียก็ไม่สามารถเรียกท่านว่าคุณลุงอวี๋ได้เปล่าๆอยู่แล้ว

“ไอ้หนูอย่างแกเอาแต่พูดจาเหลวไหล” หัวหน้าแผนกอวี๋ส่ายหน้าพลางหัวเราะ “เขารู้จักฉันที่ไหนกัน”

“ท่านเป็นถึงหัวหน้าแผนกสหกรณ์ของรัฐผู้ทรงเกียรติ ใครเห็นท่านก็ต้องมาขอร้องไม่ใช่เหรอครับ” หลิวเกินไหลอ้าปากก็ยิงคำหวาน

“ฉันทำไมไม่เห็นไอ้หนูอย่างแกมาขอร้องฉันเลย มีแต่ฉันที่ขอร้องแก”

“พวกเราสองคนลุงหลานใครเป็นใครกัน อย่ามาพูดจาห่างเหินแบบนั้นเลยครับ มันเสียความรู้สึก” หลิวเกินไหลทำหน้าจริงจัง

“ฮ่าๆๆๆ…” หัวหน้าแผนกอวี๋หัวเราะเสียงดังลั่น แล้วก็หยิบตั๋วปันส่วนบุหรี่ชั้นหนึ่งออกมาอีกสองสามใบจากลิ้นชัก โยนมาตรงหน้าหลิวเกินไหล “ให้แก”

หลิวเกินไหลไม่เกรงใจเลยสักนิด ยัดเข้ากระเป๋าโดยตรง

“แกรออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวฉันให้เสี่ยวจูกับพี่สาวแกเอาไปชั่งก่อน ช่วงนี้เนื้อหมูขึ้นราคาอีกแล้ว จินละสองหยวนห้าเหมา เงินค่ากวางก็จะคิดให้แกตามราคานี้แล้วกัน”

หัวหน้าแผนกอวี๋ลากขากวางออกจากประตูไป

นี่จะไปไหนก็เอาไปด้วยเลย กลัวคนจะมาแย่ง

เรื่องที่เนื้อหมูที่ตลาดมืดขึ้นราคาเขาไม่ได้แปลกใจอะไร ตอนนี้ยังดีอยู่ ก่อนปีใหม่จะยิ่งแพงกว่านี้ พ้นปีใหม่ไปราคาก็ไม่ลงแล้ว เขาจำได้ลางๆ ว่าช่วงปีที่ยากลำบากนี้ ราคาเนื้อหมูขึ้นไปถึงห้าหกหยวน แถมยังเป็นแบบมีราคาแต่ไม่มีของอีกด้วย

ไม่นาน หัวหน้าแผนกอวี๋ก็กลับมา แล้วดีดลูกคิดเสียงดังแป๊ะๆ

“กวางตัวนั้นหกสิบหกจิน จินละสองหยวนห้าเหมา รวมทั้งหมดหนึ่งร้อยหกสิบห้า”

หัวหน้าเหอ (อวี๋) หยิบกุญแจออกมา เปิดลิ้นชักที่มีกุญแจล็อกอยู่ใบนึ่ง หยิบเงินออกมาปึกหนึ่ง นับมาหนึ่งร้อยหกสิบห้า แล้วยื่นส่งให้หลิวเกินไหล

หลิวเกินไหลก็ทำเหมือนเดิม ไม่ได้นับเลยแม้แต่น้อย ยัดเข้ากระเป๋าโดยตรง

หัวหน้าแผนกอวี๋ชินแล้ว ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก โบกมือให้หลิวเกินไหลโดยตรง “รีบไปสิ อย่าชักช้า”

“ถ้าผมชักช้าจริงๆ เพื่อนของท่านคนนั้นจะโมโหท่านไหมครับ” หลิวเกินไหลยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไอ้เด็กเวรตะไลอย่างแก!”

หัวหน้าแผนกอวี๋คว้าถ้วยชาแห้งๆ ขึ้นมา ทำท่าจะตี หลิวเกินไหลก็กระโดดพรวดออกไป หัวเราะร่าวิ่งออกจากห้องทำงาน

หัวหน้าแผนกอวี๋ก็ไม่ได้อยู่นาน เขาถูหน้าสองสามที ทำหน้าจริงจัง แล้วไพล่มือไว้ข้างหลังเดินออกจากห้องทำงาน สั่งป้าจูกับหลิวฟางว่า “ฉันจะไปข้างบนรอบหนึ่ง พวกแกสองคนถ้าอยากจะได้เนื้อก็เตรียมเงินไว้ให้ดีนะ จินละสองหยวนห้าเหมา คนหนึ่งเอาได้หนึ่งจิน”

“หัวหน้าคะ หนูไม่เอาแล้วค่ะ” หลิวฟางลุกขึ้นยืน “บ้านพวกเรา… น้องชายหนูจะให้หนูเองค่ะ”

เธอที่ไหนจะไม่อยากได้ เธอไม่มีเงินต่างหาก

เธอเพิ่งจะมาทำงานได้ไม่กี่วัน ยังไม่ได้รับเงินเดือนเลย

“ฉันไม่เอาฉันจะเอา” ป้าจูรีบกล่าว “หัวหน้าคะ ส่วนของเสี่ยวหลิวให้ฉันนะคะ ฉันจะเอาสองจิน”

บ้านเธอเป็นครอบครัวที่มีคนทำงานสองคน เงินเดือนสองสามีภรรยารวมกันก็ร้อยกว่าหยวน แทบจะใช้ไม่หมดเลย เจอกับเนื้อแล้ว เธอไม่อยากจะพลาด

“อืม” หัวหน้าแผนกอวี๋พยักหน้า แล้วลากขากวางออกจากประตูไป

จนกระทั่งนำกวางใส่กระสอบ มัดไว้ที่จักรยานแล้ว หัวหน้าแผนกอวี๋ถึงได้แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

รีบร้อนเกินไป เรื่องน่าอายของตัวเองนี่โดนลูกน้องรู้หมดแล้ว

เฮ้อ คนเราพอถึงวัยกลางคนนี่มันลำบากจริงๆ!

…

เมื่อออกจากสหกรณ์ หลิวเกินไหลก็เปิดแผนที่นำทางขึ้นมา หาตำแหน่งของถงเหรินถังที่หัวหน้าแผนกอวี๋บอกเจอ แล้วขี่จักรยานไป

พอเข้าประตูใหญ่ของถงเหรินถัง หลิวเกินไหลก็เห็นหมอจีนโบราณที่กำลังนั่งตรวจคนไข้อยู่คนหนึ่ง ผมเผ้าขาวโพลน สวมแว่นตา หนวดเครายาวเฟื้อย ตอนที่จับชีพจรก็หลับตา ท่าทางเหมือนเซียนกระดูกหยก

ยืมชื่อของท่านมาตั้งหลายครั้ง เพิ่งจะเคยเจอตัวจริงเป็นครั้งแรก

หลิวเกินไหลไม่ได้เข้าไปรบกวนท่าน เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์ยา หยิบถั่วลิสงคั่วกำมือหนึ่งวางไว้ข้างบน ถึงได้ยิ้มพูดกับผู้หญิงที่ดูเหมือนจะอายุสามสี่สิบคนหนึ่งว่า “พี่สาวคนนี้ครับ รบกวนถามหน่อยว่าหัวหน้าหลินของพวกคุณอยู่ไหมครับ ผมมีธุระจะหาท่าน”