บทที่ 86: เพื่อนที่เขาพูดถึงคงจะไม่ใช่ท่านใช่ไหมครับ

“เรียกพี่สาวอะไรกัน เรียกป้าสิ”

ปฏิกิริยาของหญิงคนนั้นเหมือนกับป้าจูในตอนนั้นไม่มีผิด ยิ้มจนตาหยี

ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ชอบให้คนอื่นเรียกตัวเองให้ดูอ่อนวัยลง

“เฮะๆ… คุณป้าครับ” หลิวเกินไหลเกาหัวพลางหัวเราะ ท่าทางซื่อๆ ของเขานั้นช่างเหมาะสมกับวัยของเขาจริงๆ

“พ่อหนุ่ม แกเป็นญาติของหัวหน้าเราเหรอ” หญิงคนนั้นกวาดถั่วลิสงคั่วบนเคาน์เตอร์ยาเข้ากระเป๋าเสื้อ แล้วยิ้มถาม

“ไม่ใช่ครับ” หลิวเกินไหลส่ายหน้า

“แล้วแกมาหาหัวหน้าเราทำไม เรื่องถ้าไม่ใหญ่โตอะไร ป้าก็ช่วยแกจัดการได้นะ” เมื่อรับของของหลิวเกินไหลไปแล้ว หญิงคนนั้นก็กระตือรือร้นเป็นพิเศษ

อย่าดูถูกถั่วลิสงคั่วกำมือนี้ หลายคนมีเงินก็ยังหาซื้อไม่ได้

“เป็นผู้ใหญ่ท่านหนึ่งให้ผมมาหาหัวหน้าหลินครับ ท่านอยู่ไหมครับ” หลิวเกินไหลไม่อยากจะเสียน้ำลายกับหญิงคนนี้มากนัก

“อยู่ๆๆ ฉันพาแกไป”

หญิงคนนั้นเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ยา พาหลิวเกินไหลไปยังห้องทำงานของหัวหน้าหลิน ตอนที่จะไปก็ยังพูดอีกว่า “คราวหน้าถ้าเป็นเรื่องอื่น ก็มาหาป้าได้เลยนะ ป้าช่วยแกจัดการได้”

ไม่มีธุระผมจะมาร้านยาทำไม

ท่านแช่งให้ผมป่วยรึไง

หญิงคนนั้นกระตือรือร้นเกินไป หลิวเกินไหลรู้สึกร้องไห้ไม่ออกหัวเราะไม่ได้เล็กน้อย

หัวหน้าหลินอายุพอๆ กับหัวหน้าแผนกอวี๋ สวมชุดจงซานเช่นกัน ที่แตกต่างกันคือ บนศีรษะของเขาสวมหมวกกรรมกรใบหนึ่ง มองดูผมที่บางตาที่โผล่ออกมาจากใต้ปีกหมวกแล้ว คาดว่าถ้าถอดหมวกออกก็คงจะหัวล้านเหมือนกัน

หลิวเกินไหลยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ แล้วอธิบายเจตนาที่มา หัวหน้าหลินก็ลุกขึ้นจับมือของเขาไว้ ยิ้มจนหน้ายับย่น “เสี่ยวหลิวที่ตาเฒ่าอวี๋พูดถึงบ่อยๆ ช่วงนี้ก็คือแกนี่เอง! ดูแล้วก็มีชีวิตชีวาดีจริงๆ ไม่เหมือนกับคนหนุ่มคนอื่นๆ เลย”

กำลังพูดเรื่องงานอยู่ จะมาชมผมทำไม

ไม่ใช่ว่าอยากจะให้ผมเอาเนื้อหมูมาส่งให้ท่านด้วยหรอกนะ!

หลิวเกินไหลยิ้มซื่อๆ ไม่ได้ตอบอะไร อยากจะรู้ว่าหัวหน้าหลินจะพูดอะไรต่อไป

“ตาเฒ่าอวี๋มาขอตำรับยาดองเหล้าองคชาตของกวางกับฉัน… แกก็เอาเนื้อกวางไปส่งให้เขาแล้วเหรอ”

แน่นอน หัวหน้าหลินประโยคต่อไปก็พูดถึงเนื้อแล้ว

“เพิ่งจะเอาไปส่งให้เขาเมื่อครู่นี้ครับ แต่ว่าไม่มีองคชาตของกวาง แล้วก็ไม่มีเลือดกวางด้วย สองอย่างนี้โดนหัวหน้ากองบัญชาการหมู่บ้านพวกเราเอาไปแล้วครับ” หลิวเกินไหลตอบ

“ไม่มีองคชาตของกวาง เขาจะเอาตำรับยาไปทำไม” หัวหน้าหลินรู้สึกไม่เข้าใจเล็กน้อย

“เขาคิดจะเอายาไปส่งให้หัวหน้ากองบัญชาการของพวกเราครับ เขาอยากจะได้ยาดองเหล้าที่ดองเสร็จแล้ว” หลิวเกินไหลอธิบาย

“ตาเฒ่าอวี๋คนนี้นะ…” หัวหน้าหลินส่ายหน้า

หลิวเกินไหลกะพริบตาสองข้าง นิสัยชั่วร้ายก็กำเริบขึ้นมาทันที เขาโพล่งออกไปว่า “หัวหน้าหลินครับ คุณลุงอวี๋บอกว่ายาดองเหล้าเป็นของที่เขาขอให้เพื่อนเก่าคนหนึ่งของเขา เพื่อนที่เขาพูดถึงคงจะไม่ใช่ท่านใช่ไหมครับ”

“แกฟังเขาพูดจาเหลวไหล เขาก็ขอให้ตัวเองนั่นแหละ ร่างกายฉันแข็งแรงจะตายไป ที่ไหนจะต้องใช้ยาดองเหล้า” หัวหน้าหลินราวกับถูกผึ้งต่อย รีบขายหัวหน้าแผนกอวี๋โดยไม่ลังเล

เอาล่ะ คู่หูคู่ทุกข์คู่ยาก

หลิวเกินไหลแอบหัวเราะในใจ

ท่าทางที่พยายามจะปกปิดความผิดของหัวหน้าหลินนี่ ขอเพียงแค่ไม่ใช่คนโง่ก็ดูออกได้ว่าเขากำลังพยายามกลบเกลื่อนอย่างสุดความสามารถ

“แกรอสักครู่ ฉันไปเอายามาให้”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกังวลว่าหลิวเกินไหลจะดูออก หรือว่ารีบร้อนเหมือนกับหัวหน้าแผนกอวี๋ หัวหน้าหลินทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง ก็รีบร้อนจากไป

เขาไปครั้งนี้ก็ครึ่งชั่วโมงกว่า ตอนที่กลับมา ในมือก็ถือห่อยาใบใหญ่มาด้วย ดูแล้วน่าจะหนักสักสองสามจินได้

“ยาพวกนี้ดององคชาตของกวางได้หนึ่งอัน แกก็บอกหัวหน้ากองบัญชาการของพวกแกนะ ให้เขาดองเหล้าแรงๆ ทีเดียวห้าสิบจินเลย ครั้งแรกต้องดองครึ่งปี ครั้งที่สองอย่างน้อยก็ต้องดองแปดเดือน ครั้งที่สามก็ต้องสองปีแล้ว ดองสามครั้ง องคชาตของกวางก็ไม่มีสรรพคุณแล้ว”

หัวหน้าหลินกำชับไปรอบหนึ่ง แล้วก็ถามอีกว่า “แกจำได้ไหม ต้องให้ฉันช่วยเขียนลงไปไหม”

“ไม่ต้องครับ” หลิวเกินไหลทวนคำกำชับของหัวหน้าหลินไปรอบหนึ่ง แล้วก็ถามอีกว่า “เหล้าแรงๆ นี่กี่ดีกรีครับ”

“อย่างน้อยก็ต้องห้าสิบดีกรี ถ้ามีเหล้าขาวแรงๆ เจ็ดสิบดีกรีก็ยิ่งดี”

“ครับๆ” หลิวเกินไหลพยักหน้า

เหล้าขาวแรงๆ เจ็ดสิบดีกรี สหกรณ์ของหัวหน้าแผนกอวี๋เหมือนจะมีอยู่นะ ต้องกลับไปอีกรอบหนึ่ง

“จริงสิเสี่ยวหลิว แกยังมีเนื้อหมูป่าอีกไหม เนื้อกวางก็ได้ แกวางใจเถอะ ราคาไม่ทำให้แกขาดทุนแน่นอน” หัวหน้าหลินถูมือถาม เห็นได้ชัดว่ารู้สึกกระดากใจเล็กน้อย แต่ก็ยังต้านทานเสน่ห์ของเนื้อไม่ไหว

หลิวเกินไหลคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หมูป่าตอนนี้ไม่มีแล้วครับ แต่กวางยังมีอีกตัวหนึ่ง แต่ว่าหัวหน้ากองบัญชาการของพวกเราบอกว่า เขาอยากจะเก็บไว้แลกยาจีนหน่อย จะดองเหล้าเลือดกวาง”

“แกไม่พูดให้เร็วกว่านี้” หัวหน้าหลินตบขาตัวเอง “สมุนไพรสำหรับดองเลือดกวางฉันก็มีอยู่ที่นี่ เดี๋ยวฉันไปเอามาให้แกเลย แกกลับไปบอกหัวหน้ากองบัญชาการของพวกแกนะ ให้เอากวางมาส่งโดยตรงเลยก็ได้แล้ว”

“หัวหน้าหลินครับ” หลิวเกินไหลรีบเรียกหัวหน้าหลินไว้ “ยาที่หัวหน้ากองบัญชาการของพวกเราต้องการปริมาณค่อนข้างเยอะหน่อยครับ ครั้งนี้รวมๆ แล้วจับกวางได้หกตัว จริงสิ ยังมีเลือดหัวใจกวางอีก หัวหน้ากองบัญชาการของพวกเราก็อยากจะดองยาดองเหล้าหน่อยครับ”

“ไม่เป็นไรน่า ก็แค่กวางหกตัวเอง ปัญหาเล็กน้อย ตำรับยาของเลือดหัวใจกวางฉันก็มีอยู่ที่นี่ สมุนไพรฉันก็จะเอามาให้แกด้วย” หัวหน้าหลินรับปากอย่างเต็มอกเต็มใจ

เสน่ห์ของเนื้อนี่มันยิ่งใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ

หลิวเกินไหลแอบหัวเราะในใจแล้วลุกขึ้นยืน “หัวหน้าหลินครับ หัวหน้ากองบัญชาการของพวกเราให้คนนำกวางตัวนั้นมาส่งแล้วครับ อยู่ที่นอกเมืองนี่แหละ ผมต้องรีบออกไปขวางไว้ก่อน ถ้าไปช้า ผมกลัวว่ากวางจะขายไปแล้ว”

หลิวเกินไหลไม่อยากจะยืนรออยู่ที่นี่ สู้ฉวยโอกาสตอนที่หัวหน้าหลินไปเอายาแล้วเอากวางมาส่งเลยดีกว่า

“ได้ๆๆ แกรีบไปเลย” หัวหน้าหลินพอได้ยินก็รีบร้อนขึ้นมา

เมื่อออกจากถงเหรินถัง หลิวเกินไหลก็ไปหาสหกรณ์แห่งหนึ่ง เอาตั๋วปันส่วนบุหรี่ชั้นหนึ่งที่หัวหน้าแผนกอวี๋ให้มาไปซื้อบุหรี่จงหัวทั้งหมด แล้วก็ซื้อรองเท้านวมกับถุงเท้าให้คนทั้งครอบครัว ก่อนจะใช้ตั๋วปันส่วนเหล้าขาวไปซื้อเหล้าขาวแรงๆ มาอีกสี่ไห

ไหหนึ่งห้าสิบจิน รวมกันก็สองร้อยจิน พอจะดองเลือดกวางได้ไม่น้อยเลย พอมีเหล้าพวกนี้แล้ว บวกกับของที่เก็บไว้ที่ฝั่งหัวหน้าแผนกอวี๋อีก เหล้าสำหรับดององคชาตของกวางกับเลือดกวางก็น่าจะพอแล้ว

ตอนที่ขนออกไปข้างนอก หลิวเกินไหลก็ออกแรงไปหน่อยหนึ่ง

พนักงานขายของสหกรณ์ย่อมไม่ช่วยเขาขนอยู่แล้ว นี่ก็เข้าทางเขาพอดี เขาอุ้มไหเหล้าไหหนึ่งมาถึงซอยเล็กๆ ที่ไม่มีคน พอออกมาอีกครั้ง เหล้าก็ถูกเขาเก็บเข้ามิติไปแล้ว

ไปกลับสี่รอบ จนกระทั่งขนเสร็จ ก็ไม่มีใครสงสัย พนักงานที่สหกรณ์ยังนึกว่าเขามีเพื่อนรออยู่ข้างนอก!

ซื้อบุหรี่กับเหล้าเสร็จแล้ว หลิวเกินไหลก็นำกวางออกมาจากมิติตัวหนึ่ง ใส่ลงในกระสอบ มัดไว้ที่เบาะหลังจักรยาน แล้วกลับมาที่ถงเหรินถัง

หัวหน้าหลินจัดยาดองเหล้าเสร็จแล้วกำลังรอเขาอยู่ที่ห้องทำงาน พอเห็นหลิวเกินไหลหิ้วกระสอบเข้าประตูมา ก็รีบเข้ามาหาทันที

“กวางตัวนี้ต้องหนักสักหกเจ็ดสิบจินได้ อ้วนดีจริงๆ”

เมื่อมองดูกวางในกระสอบ หัวหน้าหลินก็ยิ้มจนหุบปากไม่ลง “เสี่ยวหลิว ฉันต้องขอบคุณแกแล้วนะ คราวนี้ฉันก็ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องสวัสดิการปีใหม่แล้ว”

นี่ก็ลากยาวไปถึงปีใหม่เลย… ตอนนี้ห่างจากปีใหม่อีกเดือนกว่าเลยนะ!

“จะมาขอบคุณอะไรกันครับ ผมก็ต้องขอบคุณท่านเหมือนกัน!” หลิวเกินไหลหัวเราะ “ผมเอายาพวกนี้กลับไป หัวหน้ากองบัญชาการของพวกเราไม่ดีใจจนตายเลยเหรอครับ ปีหน้าต้องจัดงานสบายๆ ให้ผมแน่”

“ฮ่าๆๆๆ…” หัวหน้าหลินหัวเราะเสียงดังลั่น ออกไปตะโกนคำหนึ่ง “มาชั่งเนื้อแล้ว”

พอได้ยินว่ามีเนื้อ พนักงานขายหลายคนก็พากันมา แม้แต่หมอจีนโบราณที่เมื่อครู่ยังทำท่าเหมือนเซียนกระดูกหยกอยู่ก็ไพล่มือไว้ข้างหลังเข้ามาใกล้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มทางโลก

ราคาที่หัวหน้าหลินให้ไม่ต่ำเลย สมุนไพรสำหรับดองเหล้าก็ไม่ถูกเช่นกัน ตอนที่หลิวเกินไหลออกจากห้องทำงานของเขา ในกระเป๋าก็มีเงินเพิ่มขึ้นมาแค่สิบกว่าหยวนเท่านั้นเอง นี่ก็ยังเป็นเพราะหัวหน้าหลินไม่คิดเงินค่ายาสมุนไพรสำหรับดองเหล้าองคชาตของกวางของเขา ไม่อย่างนั้นเขายังต้องควักเงินเพิ่มอีก

แต่ว่า โดยรวมแล้ว เขาก็ยังกำไรมหาศาล

เมื่อมองดูยาดองเหล้าเลือดกวางสี่ไหใหญ่ในพื้นที่ระดับที่ห้า อารมณ์ของหลิวเกินไหลก็ดีเยี่ยมอย่างที่สุด