บทที่ 87: นี่คือการจะเลื่อนตำแหน่งให้เขาสินะ

เมื่อมาถึงโถงใหญ่ของถงเหรินถัง หมอจีนโบราณท่านนั้นกำลังว่างอยู่พอดี หลิวเกินไหลจึงเดินเข้าไปแล้วนั่งลงตรงข้ามเขา

“พ่อหนุ่ม ไม่สบายตรงไหนรึ” หมอจีนโบราณยิ้มให้เขา

“ผมไม่ได้ไม่สบายตรงไหนครับ ก็แค่มีคำถามอยากจะมาปรึกษาท่าน” หลิวเกินไหลหยิบถั่วลิสงคั่วกำมือหนึ่งวางไว้บนโต๊ะ

“ผลไม้อายุวัฒนะ นี่มันของดีนี่นา” หมอจีนโบราณชี้ไปที่เก้าอี้ข้างๆ ตัวเอง “ถ้าไม่ได้มาหาหมอก็นั่งตรงนี้ ตำแหน่งนั้นสำหรับคนที่มาหาหมอนั่ง”

ช่างมีหลักการดีจริงๆ

หลิวเกินไหลยิ้มแล้วย้ายไปนั่งข้างๆ หมอจีนโบราณ

หมอจีนโบราณไม่ได้ถามว่าหลิวเกินไหลมีคำถามอะไรจะปรึกษา เขาเพียงแค่ก้มหน้าลงเล็กน้อย สังเกตสีหน้าของหลิวเกินไหลจากเหนือแว่นตาอยู่ครู่หนึ่ง

“ร่างกายแกนี่อ่อนแอมากเลยนะ อยากจะให้ฉันจัดยาให้สักชุดไปบำรุงไหม”

แค่ดูสีหน้าก็ดูออกแล้วว่าร่างกายเขาอ่อนแอ

เก่งจริงๆ!

“ไม่ต้องรบกวนท่านหรอกครับ พักฟื้นสักสองสามวันก็ดีขึ้นแล้ว”

เป็นยาล้วนมีพิษอยู่สามส่วน ยิ่งไปกว่านั้นหลิวเกินไหลรู้ดีว่าต้นตอของความอ่อนแอของร่างกายเขาคืออะไร เขาจึงปฏิเสธความหวังดีของหมอจีนโบราณไปอย่างเด็ดขาด

“ก็ได้ ดูจากสีหน้าของแกแล้ว ร่างกายน่าจะกำลังฟื้นตัวอยู่ กินยาก็แค่เร็วขึ้นหน่อย ไม่กินยาก็ได้” หมอจีนโบราณไม่ได้ยืนกราน

“ท่านแซ่อะไรครับ” หลิวเกินไหลเห็นนิ้วชี้ข้างขวาของหมอจีนโบราณออกจะเหลืองๆ ก็เลยยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง แล้วจุดไม้ขีดไฟเข้าไปใกล้

นิ้วเหลืองขนาดนี้ ต้องเป็นสิงห์อมควันตัวยงแน่ๆ

“บุหรี่นี่ไม่เลวเลยนะ” หมอจีนโบราณรับบุหรี่มา จ่อเข้ากับไฟ แล้วสูดเข้าไปอึกใหญ่อย่างสบายอารมณ์ “ฉันแซ่เล่อ”

ยุคนี้ที่ไหนเลยจะห้ามสูบบุหรี่ ไปที่ไหนก็สูบได้ตามใจชอบ ไม่ต้องมีใครวิ่งมาด่าคุณ

แซ่เล่อ!

หลิวเกินไหลรู้สึกเคารพขึ้นมาทันที

ตระกูลเล่อเป็นผู้ก่อตั้งถงเหรินถัง ถงเหรินถังทั้งแห่งเดิมทีก็เป็นของตระกูลเล่อทั้งหมด ตอนนี้ตกเป็นของรัฐแล้ว คนตระกูลเล่ออย่างหมอจีนโบราณท่านนี้ยังคงอยู่ที่ถงเหรินถังต่อไป แค่ความใจกว้างนี้ ก็คู่ควรแก่การเคารพแล้ว

“ท่านผู้เฒ่าเล่อครับ ผมอยากจะปรึกษาท่านหน่อยว่า เลือดหัวใจกวางมีสรรพคุณอะไรบ้างครับ” หลิวเกินไหลพูดอย่างนอบน้อม

“สรรพคุณของเลือดหัวใจกวางมีมากมายนัก”

พอพูดถึงเรื่องทางการแพทย์ ท่าทีของผู้เฒ่าเล่อก็เปลี่ยนไปทันที

“อย่างเช่น บำรุงเส้นเอ็นเสริมสร้างกระดูก, เจริญอาหาร, ชะลอความแก่, บำรุงชี่บำรุงเลือด, แก้อาการนอนไม่หลับขี้หลงขี้ลืม…”

ผู้เฒ่าเล่อร่ายสรรพคุณออกมาสิบกว่าอย่างรวดเดียว ทำเอาหลิวเกินไหลฟังจนตะลึงไปเลย

“ฟังตามที่ท่านว่าแล้ว เลือดหัวใจกวางนี่เป็นของดีจริงๆ ด้วยนะครับ”

“ของจะดีหรือไม่ดีไม่มีคำว่าแน่นอน ส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับความหายากของมัน ตัวอย่างเช่นน้ำ เพราะมีมาก ก็ไม่มีใครรู้สึกว่าน้ำจะดีสักเท่าไหร่ แต่พอขาดแคลนขึ้นมา ในโลกนี้ก็ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าน้ำอีกแล้ว เลือดหัวใจกวางก็เหมือนกัน ก็เพราะว่ามันหายาก สิ่งที่มันมีอยู่ก็เป็นสิ่งที่ร่างกายขาดแคลน ถึงได้กลายเป็นของดีที่แกพูด”

ยังจะมาสอนฉันอีก นี่คิดจะรับฉันเป็นศิษย์เหรอ

หลิวเกินไหลไม่อยากจะฟังหมอจีนโบราณมาบรรยายเรื่องหยินหยางปรับสมดุลกลไกฟ้าดินอะไรให้เขาฟัง รีบกล่าวว่า “เลือดหัวใจกวางชะลอความแก่ได้เหรอครับ”

นี่ต่างหากคือสิ่งที่เขาสนใจที่สุด

คุณปู่คุณย่าอายุมากแล้ว เขายังอยากจะให้ท่านบำรุงร่างกายให้ดี จะได้มีความสุขไปอีกหลายปี

“เกิดแก่เจ็บตาย เป็นวัฏจักรธรรมชาติ ไม่มีใครหนีพ้นไปได้ เลือดหัวใจกวางก็แค่ช่วยชะลอได้เล็กน้อยเท่านั้น ไม่ใช่ยาอายุวัฒนะอะไร ยิ่งไม่สามารถย้อนวัยได้ แกอย่าไปคาดหวังมากเกินไป” ผู้เฒ่าเล่อลูบเครา ท่าทางสูงส่งลึกลับ

“นอกจากจะดองยาดองเหล้าแล้ว ยังจะใช้ได้อย่างไรอีกครับ” หลิวเกินไหลรีบขัดจังหวะผู้เฒ่าเล่อ ฝีมือการแพทย์ของผู้เฒ่าเล่อดีก็จริง แต่ว่าพูดมากเกินไปแล้ว

ถังซัมจั๋งไม่ควรจะเป็นหัวหน้าแผนกอวี๋ แต่ควรจะเป็นท่านต่างหาก

“ตากแห้งบดเป็นผง ชงน้ำดื่ม หรือว่าจะเอาไปตุ๋นซุปก็ได้”

ดูเหมือนจะมองออกว่าหลิวเกินไหลเริ่มจะหมดความอดทนแล้ว คำตอบของผู้เฒ่าเล่อครั้งนี้จึงกระชับฉับไว

“อย่างนี้นี่เอง ถ้างั้นก็ขอบคุณท่านผู้เฒ่าเล่อแล้วครับ ท่านทำงานต่อเถอะครับ ผมไปแล้ว” หลิวเกินไหลหยิบบุหรี่จงหัวออกมาซองหนึ่ง วางไว้บนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นจากไป

ถ้าทำได้แค่ดองเหล้า คุณย่าก็จะใช้ไม่ได้แล้ว ตากแห้งบดเป็นผง คุณปู่คุณย่าก็กินได้ทั้งคู่

ผู้เฒ่าเล่อยังคิดจะรั้งหลิวเกินไหลไว้พูดอะไรบางอย่าง เพิ่งจะยกมือขึ้น ก็มีคนพยุงคนไข้มานั่งลงตรงข้ามเขาแล้ว ผู้เฒ่าเล่อจำต้องวางมือลง แอบถอนหายใจเบาๆ

…

เมื่อออกจากถงเหรินถัง หลิวเกินไหลก็ไปที่กองกำลังรักษาความสงบถนนเป่ยเจียอีกครั้ง ตอนที่เดินเข้าห้องทำงานของโจวฉี่หมิง ในมือของเขาก็หิ้วขาหน้ากวางมาทั้งขาแล้ว

โจวฉี่หมิงช่วยเขาไว้มากขนาดนั้น หลิวเกินไหลย่อมไม่ลืมเขาแน่นอน

เรื่องประเภทใช้คนก็อยู่ข้างหน้า พอไม่ใช้ก็อยู่ข้างหลัง หลิวเกินไหลทำไม่ลงหรอก

“นี่มันขาหน้ากวางนี่นา แกไปล่ามาเหรอ”

โจวฉี่หมิงกำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะทำงาน พอเห็นหลิวเกินไหลเข้าประตูมา ก็รีบวางปากกาลงทันที แล้วรับขาหน้ากวางมาจากมือของหลิวเกินไหล

“เพิ่งจะล่ามาเมื่อวานครับ เอามาให้ลุงขาหนึ่งลองชิมของสดดู” หลิวเกินไหลนั่งแปะลงไปตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของโจวฉี่หมิง แล้วกางมือโยนบุหรี่ให้เขามวนหนึ่ง

“ไอ้หนูอย่างแกไม่ใช่ว่ามีเรื่องอะไรมาขอร้องฉันอีกแล้วใช่ไหม” โจวฉี่หมิงหัวเราะ “เราตกลงกันไว้ก่อนนะ ถ้าเรื่องใหญ่เกินไป ขาหน้ากวางนี่ฉันไม่รับนะ”

“ดูท่านพูดเข้าสิครับ ไม่มีเรื่องผมก็มาหาลุงโจวของผมไม่ได้เหรอครับ” หลิวเกินไหลยกขาขึ้นข้างหนึ่ง พาดขาขึ้นไปบนโต๊ะทำงานของโจวฉี่หมิง

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่ เอาขาแกลงไปเดี๋ยวนี้เลยนะ”

โจวฉี่หมิงยกขาหน้ากวางขึ้นจะตี หลิวเกินไหลรีบเอาขาลงมา

“ถ้าท่านจะทำแบบนี้นะ ผมก็จะเอาขาหน้ากวางกลับแล้วนะ เห็นว่าเป็นลุงของผม ผมถึงได้ทำตัวสบายๆ แบบนี้”

“ไสหัวไปเลย มีใครเขาทำตัวสบายๆ แบบนี้ด้วยเหรอ” โจวฉี่หมิงหัวเราะพลางด่า “ถ้าแกเห็นว่าฉันเป็นลุงของแกจริงๆ ล่ะก็ หากแกทำตัวไม่มีมารยาทแบบนี้อีก ฉันจะซ้อมแกแล้วนะ”

“ถ้างั้นก็ช่างเถอะครับ ท่านอย่ามาเป็นลุงของผมเลย ให้เนื้อท่าน ยังจะต้องโดนซ้อมอีก ที่ไหนจะมีลุงแบบนี้” หลิวเกินไหลเบ้ปาก

“อย่ามาไม่รู้จักพอใจนะ แกคิดว่าใครก็จะโดนฉันซ้อมได้รึไง” โจวฉี่หมิงหยิบบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วก็เหลือบมองสิ่งที่ตัวเองเพิ่งจะเขียนไปเมื่อครู่ “แกรู้ไหมว่าเมื่อกี้แกเกือบจะเหยียบอะไร”

“ไม่ใช่จดหมายสำนึกผิดของท่านหรอกนะครับ ลุงโจว ท่านไปทำผิดอะไรมาเหรอครับ” หลิวเกินไหลหัวเราะ

“ไสหัวไปเลย แกจะอวยพรให้ฉันดีๆ หน่อยไม่ได้รึไง” โจวฉี่หมิงนั่งลง “มาเร็วไม่สู้มาได้จังหวะ ฉันกำลังทำรายงานจะขอเพิ่มคนให้กองกำลังรักษาความสงบอยู่พอดี ทางแกมีใครอยากจะมาไหม”

“สวัสดิการเป็นอย่างไรครับ”

“วันหนึ่งดูแลอาหารสองมื้อ เดือนละเก้าหยวน ถ้าอยู่ไกล ก็มีหอพักให้ด้วย”

“ก็มีอยู่คนหนึ่งครับ รอผมกลับไปถามเขาดูก่อนว่าอยากจะมาไหม”

หลิวเกินไหลนึกถึงอู๋เจี่ยฟาง

เจ้านี่ดีกับเขาไม่เลวเลย มีโอกาสแบบนี้ เขาก็อยากจะช่วยเขาสักครั้ง

“เขาอายุเท่าไหร่ กองกำลังรักษาความสงบมีข้อกำหนดเรื่องอายุนะ แก่เกินไปเด็กเกินไปก็ไม่ได้” โจวฉี่หมิงนึกถึงอายุของหลิวเกินไหลขึ้นมา อย่าให้เขาไปหาเด็กกะเปี๊ยกมาให้ล่ะ ถ้างั้นเขาก็จะลำบากแล้ว

“มากกว่าผมหนึ่งปีครับ พ้นปีใหม่ไปก็สิบเจ็ดแล้ว”

“สิบเจ็ดเหรอ…” โจวฉี่หมิงถอนหายใจอย่างโล่งอก “เด็กไปหน่อย อย่างนี้แล้วกัน ถ้าเขาอยากจะมา ก็ให้หมู่บ้านของพวกแกแก้ให้เป็นสิบแปด”

“ไม่มีปัญหาครับ”

ยุคนี้ การแก้อายุง่ายเหมือนดื่มน้ำเปล่า ง่ายอย่างที่สุด ไม่ต้องไปถึงตำบลเลยด้วยซ้ำ กองบัญชาการหมู่บ้านก็จัดการได้แล้ว

“ถ้างั้นก็ตกลงตามนี้ โควตานี้ฉันจะเก็บไว้ให้แก แกพร้อมจะพาคนมาเมื่อไหร่ก็ได้”

“ไม่ใช่สิครับลุงโจว รายงานยังไม่ได้ส่งขึ้นไปเลย ท่านก็กล้ารับปากแล้วเหรอครับ เผื่อว่าข้างบนไม่อนุมัติล่ะครับ”

“แกจะไปรู้อะไร” โจวฉี่หมิงหัวเราะ “รายงานนี้น่ะข้างบนเป็นคนให้ฉันทำเอง ไม่อย่างนั้นฉันจะว่างงานรึไง ยังจะมาลำบากเขียนรายงานอีก ฉันก็เพิ่งจะรู้จักตัวอักษรไม่กี่ตัว แทบจะกลุ้มใจตายอยู่แล้ว”

โอ้โฮ!

หลิวเกินไหลจับประเด็นสำคัญได้ทันที

เรื่องมันถูกกำหนดไว้แล้ว เบื้องบนรู้ทั้งรู้ว่าโจวฉี่หมิงอ่านหนังสือออกไม่มาก ยังจะให้เขาเขียนรายงานอีก… นี่คือการจะเลื่อนตำแหน่งให้เขาสินะ!