บทที่ 88: อะไรสำคัญที่สุด

“ยินดีด้วยนะครับลุงโจว ท่านกำลังจะได้เลื่อนตำแหน่งแล้วสินะ” หลิวเกินไหลหัวเราะ “ต้องเลี้ยงฉลองของดีๆ ให้ผมสักมื้อไหมครับ”

“ไอ้หนูอย่างแกอายุไม่เท่าไหร่ แต่สัญชาตญาณด้านนี้นี่ไวใช้ได้เลยนะ”

โจวฉี่หมิงยิ่งรู้สึกว่าภูมิหลังของหลิวเกินไหลไม่ธรรมดา

เด็กวัยรุ่นอายุเท่าเขา หากไม่ได้คลุกคลีมามากพอ จะสามารถมองทะลุปรุโปร่งได้จากรายงานเพียงฉบับเดียวได้อย่างไร

เขาที่ไหนจะรู้ว่าหลิวเกินไหลเป็นคนข้ามมิติมา อายุจริงๆ นั้นมากกว่าที่เขาเห็นอยู่มากโข

“ก็ต้องดูสิครับว่าผมเป็นหลานชายของใคร” หลิวเกินไหลยิงคำหวานไปตามน้ำ

โจวฉี่หมิงไม่สนใจมุกนี้ของหลิวเกินไหล เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “มีที่ไปอยู่สองแห่ง แกช่วยฉันคิดหน่อยสิว่าไปที่ไหนจะเหมาะสมกว่า”

“ผมจะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไรครับ” หลิวเกินไหลโบกมือ “ท่านตัดสินใจจะไปที่ไหนแล้ว ก็บอกผมคำหนึ่งก็พอแล้วครับ”

“เพิ่งจะหางชี้ฟ้าไปหยกๆ นี่ก็มาเสียฟอร์มแล้วเหรอ” โจวฉี่หมิงพูดตรงๆ “ที่หนึ่งคือเรือนจำเป่ยกวน อีกที่หนึ่งคือสถานีตำรวจหน้าสถานีรถไฟ ไปเรือนจำเป่ยกวนระดับจะสูงกว่าไปสถานีตำรวจหน้าสถานีรถไฟครึ่งขั้น”

หลิวเกินไหลคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านอยากจะฟังคำแนะนำของผมจริงๆ เหรอครับ”

“เรื่องไร้สาระน่า ไม่อยากจะฟัง แล้วจะมาพูดกับแกทำไม”

“หน่วยงานไหนอยู่ใกล้บ้านมากกว่ากันครับ”

“ใกล้บ้านหรือไม่ใกล้ ไม่น่าจะเกี่ยวกันเท่าไหร่มั้ง!”

ยุคนี้ล้วนแต่พูดถึงการอุทิศตน การเสียสละ การรับใช้ประชาชน โจวฉี่หมิงยังไม่เคยพิจารณาปัญหาเรื่องหน่วยงานจากมุมมองนี้มาก่อน

หลิวเกินไหลเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แหงนหน้ามองเพดาน

“ลุงโจวครับ ช่วงก่อนหน้านี้ผมป่วยหนักไปครั้งหนึ่ง หลายเดือนลุกจากเตียงคังไม่ได้เลย ผมนึกว่าตัวเองคงจะไม่รอดไปแล้ว

ตอนที่นอนอยู่บนเตียงคัง ผมก็เอาแต่คิดถึงปัญหาข้อหนึ่งอยู่ตลอดเวลา คนเรามีชีวิตอยู่ไปชั่วชีวิตนี้ ตกลงแล้วเพื่ออะไรกันแน่

อย่ามาพูดหลักการใหญ่โตอะไรกับผมเลยนะครับ ไม่ถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับความเป็นความตายจริงๆ จะไม่มีวันเข้าใจเลยว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุด”

“ถ้างั้นแกก็ลองพูดสิว่าอะไรสำคัญที่สุด” โจวฉี่หมิงเริ่มสนใจขึ้นมา

“ความผูกพันในครอบครัวครับ” ในวินาทีนี้สีหน้าของหลิวเกินไหลไม่เหมือนกับเด็กวัยรุ่นอายุสิบห้าเลยแม้แต่น้อย “ตายแล้วก็ตายไป พอถึงเวลาจะตายจริงๆ อะไรก็เป็นแค่ภาพลวงตาทั้งนั้น สิ่งที่ทำให้เราตัดใจไม่ได้จริงๆ ก็มีเพียงแค่ความผูกพันในครอบครัวเท่านั้น”

“ไม่แปลกใจเลยที่ไอ้หนูอย่างแกพอหายดีปุ๊บ ก็ไปหาตำแหน่งงานให้พี่สาวทั้งสองคนเลย ที่แท้รากเหง้ามันอยู่ตรงนี้นี่เอง” โจวฉี่หมิงยิ้มแล้วลุกขึ้นยืน “ไป พวกเราไปที่ตงไหลซุ่นกัน แกให้ขาหน้ากวางลุงโจวมาขาหนึ่ง ลุงโจวจะเลี้ยงเนื้อแกะลวกจิ้มแกเอง”

“ถ้างั้นผมก็ต้องกินเยอะๆ หน่อยแล้วล่ะครับ”

หลิวเกินไหลแสร้งทำเป็นคลายเข็มขัดกางเกง ทำเอาโจวฉี่หมิงหัวเราะฮ่าๆ ออกมา

สองคนเลี้ยวไปยังบ้านพักรับรองของรัฐก่อน โจวฉี่หมิงมอบขาหน้ากวางให้ป้าโจว จากนั้นก็พาหลิวเกินไหลตรงไปยังร้านตงไหลซุ่น

ไม่ว่ายุคไหนสมัยไหนก็มีคนที่ไม่ขาดเงิน เดิมทีหลิวเกินไหลนึกว่าคงจะมีไม่กี่คนที่กินร้านตงไหลซุ่นไหว ไม่นึกว่าร้านตงไหลซุ่นจะลูกค้าเต็ม สองคนรออยู่ครึ่งชั่วโมงกว่าถึงจะได้ที่นั่ง

จะหวังพึ่งให้พนักงานเสิร์ฟมารับออเดอร์เป็นไปไม่ได้ เมนูอาหารคือกระดานดำบนกำแพง อยากจะกินอะไรก็เขียนลงไปเอง แล้วค่อยส่งให้พนักงานเสิร์ฟ ถึงกระนั้น พนักงานเสิร์ฟคนนั้นก็ยังทำท่าไม่สนใจใยดี

หลิวเกินไหลนั่งอยู่ที่โต๊ะมองดูโจวฉี่หมิงยุ่งอยู่ พอเขากลับมา เขาก็วางขวดเหล้าเหมาไถไว้บนโต๊ะอาหารแล้ว

“ไอ้หนูอย่างแกไปเอาเหล้ามาจากไหน” โจวฉี่หมิงคว้าเหมาไถมาแล้วเปิดฝา

“ก็พกอยู่ในกระเป๋าน่ะสิครับ” หลิวเกินไหลยิ้ม “เดิมทีคิดจะเลี้ยงเหล้าท่าน ผลลัพธ์คือท่านจะเลี้ยงข้าวผม พอดีเลย ท่านออกเนื้อ ผมออกเหล้า มื้อนี้ไม่นับว่าท่านเลี้ยงนะ ท่านยังติดค้างผมอยู่มื้อหนึ่ง”

“ไอ้หนูอย่างแกนี่ไม่ยอมเสียเปรียบเลยจริงๆ นะ”

โจวฉี่หมิงหัวเราะพลางด่า แต่กลับเห็นหลิวเกินไหลหยิบถั่วลิสงคั่วออกมาจากกระเป๋าเสื้ออีกกำมือหนึ่ง

“แกจะไม่ใช่ว่าจะเอาเนื้อตุ๋นออกมาอีกนะ” โจวฉี่หมิงนึกถึงเรื่องครั้งที่แล้วขึ้นมา กระเป๋าเสื้อของหลิวเกินไหลก็เหมือนกับโกดังเก็บของย่อมๆ หยิบของออกมาทีละอย่างๆ

“คิดอะไรอยู่ล่ะครับ! เนื้อวันนี้ท่านเป็นคนออก” หลิวเกินไหลเหลือบมองโจวฉี่หมิงอย่างดูถูก

มาถึงร้านตงไหลซุ่นแล้วยังจะเอาเนื้อตุ๋นออกมาอีก ไม่แน่ว่าอาจจะโดนหาว่าเป็นคนมาหาเรื่องได้ หลิวเกินไหลไม่อยากจะโดนพนักงานเสิร์ฟไล่ออกไปหรอกนะ

รออยู่สิบกว่านาทีก็ไม่เห็นพนักงานเสิร์ฟมาเรียกให้ไปรับกับข้าว โจวฉี่หมิงยังไม่รู้สึกอะไร แต่หลิวเกินไหลไม่อยากจะรอแล้ว

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปยังพนักงานเสิร์ฟ

โจวฉี่หมิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก็ไม่ได้ห้าม ส่ายหน้าแล้วยิ้ม

หลิวเกินไหลหยิบลูกอมนมกระต่ายขาวกำมือหนึ่ง วางไว้บนโต๊ะตรงหน้าพนักงานเสิร์ฟ แล้วยิ้ม “พี่สาวครับ รบกวนช่วยเร่งกับข้าวโต๊ะเจ็ดหน่อยนะครับ ผมมีธุระด่วนหน่อย อยากจะกินเร็วๆ”

“โอ๊ย ไม่ต้องรีบร้อนหรอกจ้ะ โต๊ะเจ็ดใช่ไหม ต่อไปที่จะเสิร์ฟก็เป็นโต๊ะพวกเธอพอดีเลย” พนักงานเสิร์ฟยิ้มแก้มปริ เปิดลิ้นชักแล้วกวาดลูกอมนมเข้าไปทั้งหมด

ฉันเชื่อแกก็ผีแล้ว!

ถ้าไม่มีลูกอมกำนี้นะ ภายในครึ่งชั่วโมงถ้าถึงคิวพวกเราล่ะก็ถือว่าฉันแพ้เลย

“ถ้างั้นก็ขอบคุณพี่สาวมากครับ” รอยยิ้มของหลิวเกินไหลยิ่งดูสนิทสนมขึ้น

หลิวเกินไหลเพิ่งจะกลับมา โจวฉี่หมิงก็หัวเราะ “ไอ้หนูอย่างแกไม่ต้องใช้ไก่ฟ้าเบิกทางแล้ว เปลี่ยนเป็นลูกอมนมแล้วเหรอ”

“ใครบอกครับ ผมไม่ใช่ว่าใช้ขาหน้ากวางเบิกทางเหรอครับ”

“ฮ่าๆๆๆ…” โจวฉี่หมิงถูกทำให้หัวเราะ “ไอ้หนูอย่างแกนี่มันเด็กผลาญของจริงๆ นะ รออีกหน่อยจะตายรึไง”

“รออีกหน่อยจะหิวน่ะสิ ท่านไม่กลัวว่าเนื้อแกะลวกจิ้มที่ท่านสั่งมาแค่นั้นจะไม่พอให้ผมกินคนเดียวเหรอครับ” หลิวเกินไหลหัวเราะ

“ไม่พอกิน แกก็กินเนื้อตุ๋นของแกสิ” โจวฉี่หมิงหัวเราะ “ฉันก็เก็บตั๋วเนื้อไว้ได้แค่สองจินเท่านั้นแหละ มากกว่านี้สักเหลี่ยงก็ไม่มีแล้ว”

“ขี้เหนียวจริงนะ เลี้ยงแขกก็ไม่เลี้ยงให้อิ่ม” หลิวเกินไหลเบ้ปาก

ปากพูดเช่นนั้น แต่ในใจหลิวเกินไหลรู้ดีว่าโจวฉี่หมิงสามารถเก็บตั๋วเนื้อไว้ได้สองจินก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

กองกำลังรักษาความสงบเดิมทีก็ไม่มีผลประโยชน์อะไรอยู่แล้ว ที่เขาสามารถเก็บตั๋วเนื้อพวกนี้ไว้ได้ก็เป็นเพราะซื้อเนื้อไม่ได้ หากซื้อได้ อย่าว่าแต่สองจินเลย สองเหลี่ยงก็ไม่เหลือ

สองคนต่อปากต่อคำกันอยู่พักหนึ่ง กับข้าวของพวกเขาก็เสร็จแล้ว ไม่ต้องให้พวกเขาไปยกมาเอง พนักงานเสิร์ฟนำมาส่งให้ถึงที่เลย ท่าทีนั้นเรียกได้ว่ากระตือรือร้นอย่างที่สุด

“เป็นไงล่ะครับ ลูกอมแค่นั้นไม่ได้ให้เปล่าๆ ใช่ไหม” หลิวเกินไหลลวกเนื้อแกะไปพลางอวดไปพลาง “การบริการแบบพวกเรานี่ ทั้งร้านก็เป็นที่หนึ่งแล้ว”

“กินของแกไปเถอะน่า เนื้อแกะลวกจิ้มอร่อยขนาดนี้ยังจะอุดปากแกไม่ได้อีก” โจวฉี่หมิงหัวเราะพลางด่า แต่ก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจว่าหลิวเกินไหลใช้ชีวิตได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

อายุแค่นี้ก็เข้าใจธรรมเนียมสังคมได้ทะลุปรุโปร่งแล้ว หากมีคนคอยสนับสนุนอีกสักหน่อย อนาคตไร้ขีดจำกัดแน่นอน

กินเนื้อแกะลวกจิ้มเสร็จแล้ว สองคนก็แยกย้ายกัน โจวฉี่หมิงกลับไปที่กองกำลังรักษาความสงบ ส่วนหลิวเกินไหลก็ไปยังร้านอาหารของรัฐ

หมูตุ๋นซีอิ๊วของวันนี้ขายหมดเกลี้ยงแล้ว หลิวหมิ่นก็ไม่ยุ่งแล้ว หลิวเกินไหลไปเอาเงินค่าเนื้อจากหัวหน้าเหอ แล้วก็นั่งคุยเล่นกับหลิวหมิ่นอยู่พักหนึ่ง ถึงได้ไปยังสหกรณ์

เมื่อได้ยินหลิวเกินไหลบอกว่าเรื่องจัดการเรียบร้อยแล้ว หัวหน้าแผนกอวี๋ก็ดีใจมาก ตอนที่หลิวเกินไหลบอกว่าจะมาซื้อเหล้า ไม่แม้แต่จะขอตั๋วเหล้า ก็ให้เสี่ยวเจี่ยขนใส่รถสามล้อให้เขาจนเต็มคัน

ของในสต็อกของสหกรณ์ถูกหลิวเกินไหลกวาดเรียบ

หลิวเกินไหลไม่ได้ให้เสี่ยวเจี่ยไปส่ง เขาขี่รถสามล้อไปวนเล่นรอบหนึ่ง หาซอยที่ไม่มีคนแล้วเก็บเหล้าเข้ามิติไป ก็ค่อยๆ กลับมาที่สหกรณ์อย่างสบายอารมณ์

เหลือเนื้อกวางไว้ให้หลิวฟางชิ้นหนึ่ง หนักราวสามสี่จินได้ หลิวเกินไหลก็กลับบ้านแล้ว

ส่วนเรื่องที่นำเนื้อกวางกลับไปแล้ว จะเข้าทางคนบ้านเฉียนหรือไม่นั้น หลิวเกินไหลไม่ได้ใส่ใจ ขอเพียงแค่สองพี่น้องได้กินก็พอแล้ว

ถ้าเฉียนต้าจื้อกล้ายกไปทั้งหม้อล่ะก็ หลิวเกินไหลรับรองว่าจะซ้อมเขาทั้งแม่ก็ยังจำไม่ได้