บทที่ 89: ทำไมถึงเป็นของดี

ตอนที่หลิวเกินไหลแบกกระสอบกลับมาถึงบ้าน กองผลิตก็เลิกงานแล้ว ที่บ้านมีเพียงหลี่หลันเซียงอยู่คนเดียว

“แม่ครับ พ่อผมล่ะ”

น้องชายสองคนกับน้องสาวอีกหนึ่งคนน่าจะไปเก็บฟืนกันแล้ว หลิวเกินไหลจึงไม่ได้ถาม

“ไปประชุมที่กองผลิตน่ะสิ แกเอาอะไรกลับมาอีกแล้ว” หลี่หลันเซียงกำลังทำอาหารเย็น ดูท่าแล้วก็คงจะเป็นโจ๊กอีกหม้อ

“ประชุมอะไรอีกแล้วครับ” หลิวเกินไหลวางกระสอบลงข้างเตาไฟ ตักน้ำขึ้นมาขันหนึ่ง แล้วดื่มอึกใหญ่หลายอึก

น้ำในไหเล็กๆ น่าจะเพิ่งเติมน้ำร้อนเข้าไปหน่อยหนึ่ง อุณหภูมิกำลังพอดี ทุกคำที่ดื่มลงไปล้วนอุ่นสบาย บอกไม่ถูกเลยว่าสบายแค่ไหน

“บอกว่าปรึกษาเรื่องเอาธัญพืชไปเป็นเหยื่อล่อจับหมูป่าน่ะสิ” หลี่หลันเซียงแก้เชือกที่มัดกระสอบไปพลางพูดไปพลาง “คนยังไม่มีจะกินเลย ยังจะไปเลี้ยงหมูป่าอีก... แกเอาธัญพืชกลับมาอีกแล้ว!”

“แม่ลองดูดีๆ สิครับ ยังมีอะไรอีก” หลิวเกินไหลดึงม้านั่งตัวหนึ่งมานั่งลง แล้วยิ้มกริ่มจุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง

“เจ้าเด็กคนนี้นะ ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายอีกแล้ว ที่บ้านก็ไม่ใช่ว่าไม่มีของกิน” หลี่หลันเซียงพึมพำไปพลาง หยิบของออกมาทีละอย่างๆ

บนสุดเป็นผักบางส่วน ทั้งแตงกวา มะเขือเทศ พริก มันฝรั่ง มะเขือยาว กะหล่ำปลีอะไรพวกนั้น มีหลายอย่าง แต่ละอย่างก็ไม่มากนัก

ถัดลงไปเป็นแป้งสาลีหนึ่งถุง แป้งข้าวโพดหนึ่งถุง ข้าวสารหนึ่งถุง แต่ละอย่างน่าจะหนักสักยี่สิบจินได้

เมื่อนำถุงธัญพืชทั้งสามถุงออกมาหมดแล้ว พอเห็นของที่อยู่ล่างสุด หลี่หลันเซียงก็อุทานออกมาทันที “รองเท้านวม! แกซื้อรองเท้านวมมาเยอะแยะทำไมกัน บ้านเราก็ไม่ใช่ว่าไม่มีรองเท้าใส่”

“ผมไม่อยากจะดมกลิ่นเท้าเหม็นๆ นี่ครับ แม่ไม่รู้สึกว่ากลิ่นในบ้านมันเหม็นเกินไปเหรอครับ” หลิวเกินไหลเหลือบมองรองเท้าของหลี่หลันเซียง

คนในบ้านสองสามคน นอกจากเขาที่สวมรองเท้าทหารแล้ว ทุกคนล้วนแต่สวมรองเท้าคู่บุญที่เก่าคร่ำคร่า มีกี่คนก็นับไปเถอะ พอถอดรองเท้าออกมาทีหนึ่ง กลิ่นแทบจะทนไม่ไหว หากถอดพร้อมกันหมด หลิวเกินไหลคงจะโดนรมจนต้องหนีออกไปข้างนอก

“บ้านไหนบ้างที่ไม่เป็นแบบนี้ แกน่ะสิเรื่องมาก”

ปากก็บ่นหลิวเกินไหล แต่หลี่หลันเซียงก็ยังคงนำรองเท้านวมออกมาทั้งหมด วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบทีละคู่ๆ

“ทำไมขนาดไฉ่เสียยังมีเลย เธอตัวแค่นี้เอง รองเท้าปีนี้ปีหน้าก็ใส่ไม่ได้แล้ว”

เมื่อมองดูรองเท้านวมคู่ที่เล็กที่สุด หลี่หลันเซียงก็รู้สึกเสียดายขึ้นมา

“ซื้อให้คนทั้งบ้านแล้ว ยังจะขาดของเธอคู่นั้นอีกเหรอครับ” หลิวเกินไหลหัวเราะ “ถ้าไฉ่เสียร้องไห้กระจองอแงจะเอารองเท้าใหม่กับแม่ แม่จะทำยังไง”

“ฉันจะตีจนก้นลายเลย” หลี่หลันเซียงแค่นเสียง

“แม่กล้าตี แต่ผมไม่กล้านะครับ นั่นมันน้องสาวแท้ๆ ของผมนะ” หลิวเกินไหลหัวเราะ “น้องสาวก็ต้องตามใจสิครับ ให้เธอรู้ว่าอะไรถึงจะเรียกว่าดีกับเธอจริงๆ ไม่อย่างนั้นนะ รอให้เธอโตขึ้นมา ไอ้เด็กเลวที่ไหนมา哄หน่อยเดียวก็โดนหลอกไปแล้ว”

“แกไปเอาเหตุผลพิเรนทร์ๆ พวกนี้มาจากไหน” ปากก็ด่า แต่บนใบหน้าของหลี่หลันเซียงกลับมีรอยยิ้ม

“แม่ครับ แม่ลองรองเท้าใหม่ของแม่ดูสิครับ ดูว่าพอดีเท้าไหม” หลิวเกินไหลหยิบรองเท้านวมคู่ที่ใหญ่เป็นอันดับสองขึ้นมา ยื่นส่งไปตรงหน้าหลี่หลันเซียง

หลี่หลันเซียงรับมา แล้วก็วางลง “เดี๋ยวค่อยลอง แม่ยังไม่ได้ล้างเท้าเลย เดี๋ยวจะใส่จนสกปรกไปเสียเปล่าๆ”

“ยังมีถุงเท้าอีกนะครับ เดี๋ยวค่อยลองพร้อมกัน” หลิวเกินไหลหยิบถุงเท้ากำมือใหญ่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

“แกซื้อถุงเท้ามาทำไม แถมยังซื้อมาตั้งเยอะแยะ” หลี่หลันเซียงก็รู้สึกเสียดายเงินขึ้นมาอีกครั้ง

“เยอะอะไรกันครับ ห้าคน ก็ต้องคนละสองคู่ไว้เปลี่ยนซักไม่ใช่เหรอครับ” หลิวเกินไหลยัดถุงเท้าใส่มือหลี่หลันเซียง

“เจ้าเด็กคนนี้นะ…” เมื่อมองดูถุงเท้าใหม่ในมือ แล้วก็มองดูรองเท้านวมใหม่ที่วางอยู่บนพื้นแถวนั้น ขอบตาของหลี่หลันเซียงก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง

“แม่ครับ ในหม้อทำอะไรเหรอครับ” หลิวเกินไหลไม่อยากจะให้หลี่หลันเซียงน้ำตาไหล รีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“โจ๊กที่ต้มจากแป้งข้าวโพด, เปลือกถั่วลิสง และใบมันเทศ” หลี่หลันเซียงเช็ดหางตาแวบหนึ่ง “แกหิวแล้วเหรอ แม่ตักให้แกหน่อย”

“ไม่ต้องตักให้ผมครับ ผมไม่กินหรอก” หลิวเกินไหลทำหน้ารังเกียจ “แม่ครับ ต่อไปทำกับข้าวอย่าใส่เปลือกถั่วลิสงอีกนะครับ ของแบบนั้นกินเยอะแล้วถ่ายไม่ออก”

ข้างส้วมมักจะมีไม้เล็กๆ ขนาดเท่านิ้วมือยาวประมาณหนึ่งฉื่อวางอยู่เสมอ ของสิ่งนี้ไม่ใช่ไม้เช็ดก้น แต่เป็นไม้สำหรับแคะอุจจาระ

ไม่ใช่แค่เปลือกถั่วลิสง แป้งซังข้าวโพดกินเยอะแล้วก็ถ่ายไม่ออกเช่นกัน ตอนนี้หลิวเกินไหลอยู่บ้านไม่นาน ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เกินสี่ เกินว่าง หรือแม้กระทั่งไฉ่เสียก็มักจะถ่ายไม่ออกอยู่บ่อยๆ ก็ร้องเรียกให้คนไปช่วย

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่า ตอนที่เขาเพิ่งจะข้ามมิติมา ทำไมหลิวหมิ่นถึงได้บอกว่าโจ๊กมันเทศแห้งกับใบมันเทศชามนั้นที่เขากินเป็นของดี

ของแบบนั้นกินลงไปแล้วถ่ายง่าย

หลี่หลันเซียงมองดูถุงธัญพืชสองสามถุงนั้น ลังเลอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ยังคงพยักหน้า “ได้ ต่อไปแม่ทำกับข้าวจะไม่ใส่เปลือกถั่วลิสงแล้ว”

คนเป็นแม่ที่ไหนเลยจะไม่รักลูก

ขอเพียงแค่มีหนทางสักนิด เธอก็ไม่อยากจะให้ลูกๆ ของตัวเองต้องลำบาก

“แป้งซังข้าวโพดก็กินให้น้อยหน่อยนะครับ” หลิวเกินไหลเกลี้ยกล่อมต่อไป “ต่อไปต้มโจ๊กก็ใช้แป้งข้าวโพดที่ผมนำกลับมานี่แหละครับ ไม่ต้องประหยัดหรอก กินหมดแล้วผมก็จะเอามาบ้านอีก”

“แกจะไปเอาเงินมาจากไหนตั้งมากมายมาซื้อธัญพืช” หลี่หลันเซียงไม่ค่อยจะเชื่อคำพูดของหลิวเกินไหลเท่าไหร่

“ฝีมือการล่าสัตว์ของผมแม่ยังไม่รู้อีกเหรอครับ” หลิวเกินไหลยิ้ม “เมื่อวานนี้ กับดักของผมก็จับหมูป่าได้อีกสองตัว ยังมีกวางอีกสองตัว ผมเอาไปส่งให้ร้านอาหารของรัฐหมดแล้วครับ แลกเงินกับตั๋วปันส่วนอาหารมาได้ไม่น้อยเลย ซื้อของพวกนี้ยังใช้ไม่หมดเลยครับ แม่ครับ บ้านเราต่อไปนี้ไม่ขาดของกินแล้วจริงๆ ครับ”

“แกเก่งขนาดนี้ได้อย่างไรกัน!” ขอบตาของหลี่หลันเซียงก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง “ก็แค่ขุดกับดักเหมือนกัน ทีมล่าสัตว์ของหมู่บ้านกลับจับอะไรไม่ได้เลย แกจับทีเดียวก็ได้ตั้งเยอะแยะ ต้องเป็นสวรรค์คุ้มครองแน่ๆ ยังไงก็เป็นเหมือนคำโบราณว่าไว้นั่นแหละ รอดตายจากเคราะห์ร้ายมาได้ ย่อมมีวาสนาตามมา”

หลี่หลันเซียงพนมมือขึ้น ก้มตัวลงไหว้ไปมา ไม่รู้ว่ากำลังไหว้อะไรอยู่

สวรรค์คุ้มครองเหรอ

ลูกชายท่านเป็นคนมียอดฝีมือที่โกงเก่งดีๆ นี่เอง!

“ที่ไหนจะเป็นผมที่เก่งล่ะครับ เป็นพวกเขาที่ไม่ยอมปล่อยเหยื่อล่อต่างหาก หมูป่าก็ไม่ได้โง่นะครับ ไม่มีของกินมาล่อ จะกระโดดลงไปในกับดักได้อย่างไร” หลิวเกินไหลไม่อยากจะให้ตัวเองถูกยกย่องเป็นเทพ รีบปฏิเสธตัวเอง

สองแม่ลูกกำลังพูดคุยกันอยู่ หลิวซวนจู้ก็ไพล่มือไว้ข้างหลังกลับมา สีหน้าดูไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่

“พ่อมัน เป็นอะไรไปเหรอ” หลี่หลันเซียงถาม

“พวกเขาเอาแต่ทำเรื่องเหลวไหล ให้แต่ละบ้านแต่ละครัวเรือนออกธัญพืชมาจับหมูป่า” หลิวซวนจู้โมโหจนนั่งแปะลงไปบนธรณีประตู ถึงได้เห็นของที่อยู่หน้าเตาไฟ “เกินไหลเอาของกินกลับมาอีกแล้ว… ทำไมยังมีรองเท้านวมอีก เป็นของที่แกซื้อมาเหรอ”

ไม่รอให้หลิวเกินไหลได้เอ่ยปาก หลี่หลันเซียงก็ชิงพูดขึ้นก่อน “ใช่แล้ว ลูกชายเราเก่งจะตายไป วันนี้ก็จับหมูป่าได้อีกสองตัว ยังมีกวางอีกสองตัว”

“จริงเหรอ” ไปป์ยาสูบที่กำลังแคะขี้ยาของหลิวซวนจู้ก็หยุดชะงัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจมองหลิวเกินไหล “แกจับได้อย่างไร หมู่บ้านไปกันตั้งหลายคนเข้าป่า ทำไมถึงจับไม่ได้เลยสักตัว”

“ก็ไม่ยอมใช้เหยื่อล่อน่ะสิครับ!” หลิวเกินไหลก็เล่าเรื่องที่เพิ่งจะพูดกับหลี่หลันเซียงไปอีกรอบหนึ่ง

หลิวซวนจู้ถอนหายใจ “เหตุผลนี้ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้น แต่ตอนนี้คนยังไม่มีจะกินเลย ใครจะยอมเอาอาหารปากของที่บ้านไปเลี้ยงหมูป่า”

“พ่อครับ บ้านเราโดนเกณฑ์ไปเท่าไหร่ครับ” หลิวเกินไหลถาม

คนยังไม่มีจะกินเลย จะหวังพึ่งให้ชาวนาเอาปันส่วนอาหารออกมาโดยสมัครใจเป็นไปไม่ได้ อยากจะรวบรวมเหยื่อล่อให้ครบ ก็ทำได้แค่เกณฑ์

“สิบจิน” หลิวซวนจู้ก็ถอนหายใจอีกครั้ง

“มีข้อกำหนดอะไรไหมครับ” หลิวเกินไหลถามอีก

“ไม่มีข้อกำหนดอะไรหรอก ขอแค่เป็นปันส่วนอาหารก็พอแล้ว”

“ปันส่วนอาหารส่งขึ้นไปแล้ว ไม่มีคำอธิบายอะไรเหรอครับ”

“บอกว่าส่งธัญพืชไปกี่จิน ก็รับเนื้อหมูไปกี่จิน สวรรค์ถึงจะรู้ว่าจะจับหมูป่าได้ไหม หากจับไม่ได้ ธัญพืชที่ส่งขึ้นไปก็ไม่เสียเปล่าไปทั้งหมดเหรอ” หลิวซวนจู้รู้สึกเสียดายเล็กน้อย