บทที่ 90: ไปตลาดนกพิราบอีกครั้ง

“แม่ครับ บ้านเรายังมีเปลือกถั่วลิสงเหลืออีกเท่าไหร่” หลิวเกินไหลหันไปถามหลี่หลันเซียง

“ยังมีอีกครึ่งกระสอบ น่าจะสักยี่สิบสามสิบจินได้!” หลี่หลันเซียงตอบทันที ธัญพืชในบ้านเธอคำนวณไว้หมดแล้ว

“พ่อครับ พ่อเอาเปลือกถั่วลิสงพวกนี้ไปส่งให้หมดเลย” หลิวเกินไหลหันไปพูดกับหลิวซวนจู้อีกครั้ง

“ส่งหมดเลยเหรอ แล้วพวกเราจะกินอะไร” หลิวซวนจู้ตกใจ

“ของพวกนี้ยังไม่พอให้พวกเรากินอีกเหรอครับ” หลิวเกินไหลชี้ไปที่ถุงธัญพืชสามถุงนั้น

“ถึงอย่างนั้นก็ส่งไปหมดไม่ได้”

หลิวซวนจู้มองไปทางหลี่หลันเซียง อยากจะให้เธอช่วยพูดสักคำ แต่หลี่หลันเซียงกลับหันหน้าไปทางอื่น ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย

“ไม่ต้องไปถามแม่หรอกครับ เรื่องนี้ผมตัดสินใจเอง” หลิวเกินไหลยื่นบุหรี่ให้หลิวซวนจู้มวนหนึ่ง

“ดูแกทำเป็นเก่งไปได้นะ แกรู้รึยังว่าตัวเองแซ่อะไร” หลิวซวนจู้ถลึงตาใส่หลิวเกินไหลอย่างแรง แล้วยื่นมือไปรับบุหรี่มา

“พ่อครับ ใช้เปลือกถั่วลิสงก็แลกเนื้อหมูน้ำหนักเท่ากันได้แล้ว เรื่องดีๆ ขนาดนี้จะไปหาที่ไหนได้อีก พ่อยังจะไม่พอใจอีกเหรอครับ” หลิวเกินไหลหัวเราะ

“ถ้าจับหมูป่าไม่ได้ล่ะ”

“พวกเราก็ไม่ขาดทุนนี่ครับ” หลิวเกินไหลยักไหล่ “ของแบบนี้บ้านเราต่อไปนี้ไม่กินแล้ว เอาไปเผาไฟก็ยังสู้ฟืนไม่ได้ ไม่เอาไปแลกเนื้อหมู ก็ได้แต่โยนทิ้ง”

“โยนทิ้งเหรอ ดูแกทำเป็นเก่งไปได้นะ เพิ่งจะได้กินอิ่มมาไม่กี่วันก็ลืมไปแล้วว่าอดอยากเป็นอย่างไร” หลิวซวนจู้ถลึงตาสองข้าง สั่งสอนลูกชาย

“พ่ออยากจะกิน ผมก็ไม่ห้ามหรอกครับ อย่างไรเสียตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บ้านเราก็ไม่กินเปลือกถั่วลิสงแล้ว” หลิวเกินไหลยิ้มถามหลี่หลันเซียง “ใช่ไหมครับ แม่”

“ไม่กินๆ ต่อไปนี้ไม่กินแล้ว” ปากก็บอกว่าไม่เสียดาย แต่จริงๆ แล้วเธอเสียดายยิ่งกว่าหลิวซวนจู้อีก

“ไม่กินจริงๆ เหรอ แกลืมไปแล้วเหรอว่าเราสองคนตกลงกันไว้อย่างไร” หลิวซวนจู้พอได้ยินก็รีบร้อนขึ้นมา

“คุณอยากจะกินก็กินไปเองเถอะ อย่างไรเสียต่อไปนี้ ฉันกับลูกๆ ไม่กินแล้ว” เสียงของหลี่หลันเซียงดังขึ้นหน่อยหนึ่ง ไม่รู้ว่ากำลังประชด หรือว่าเป็นคำพูดจากใจจริง

“แกก็ไม่รู้แล้วว่าตัวเองแซ่อะไร…” หลิวซวนจู้พึมพำ

“พ่อครับ แค่เปลือกถั่วลิสงหน่อยเดียวก็ทำให้พ่อเสียดายขนาดนี้แล้ว พ่อไม่กลัวว่ากินแล้วจะถ่ายไม่ออก ต้องมาหาให้ผมช่วยแคะให้เหรอครับ” หลิวเกินไหลยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไอ้เด็กเวรตะไลนี่แกหาเรื่องเจ็บตัวรึไง กล้ามาพูดกับฉันแบบนี้” หลิวซวนจู้ยกมือจะตี มือยกขึ้นมาแล้ว ถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองสูบบุหรี่ ไม่ใช่ไปป์ยาสูบ จำต้องวางลงอย่างเจื่อนๆ

“เฮะๆ…” หลิวเกินไหลหัวเราะอย่างชั่วร้ายสองที แล้วหันไปพูดกับหลี่หลันเซียงว่า “แม่ครับ ผมอยากจะกินแป้งทอดฟักทองข้าวโพดแล้ว”

“แม่ทำให้” หลี่หลันเซียงลุกขึ้นนวดแป้ง

“ผัดกับข้าวอีกสักอย่างสิครับ!” หลิวเกินไหลหยิบหัวใจกวางออกมาจากกระเป๋า “หัวใจกวางผัดพริก พ่อครับ พ่อจะดื่มหน่อยไหม”

“ดื่มอะไรกัน โกรธจนอิ่มไปหมดแล้ว” หลิวซวนจู้ถลึงตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์

หลิวเกินไหลทำเหมือนไม่เห็น ยิ้มร่าพลางวางหัวใจหมู (กวาง) ลงบนเขียง แล้วหันหลังออกจากประตูไป

“ผมไปรับเกินสี่พวกเขาก่อน”

ไม่ว่าหลิวซวนจู้กับหลี่หลันเซียงจะเสียดายแค่ไหน เขาก็จะเอาเปลือกถั่วลิสงครึ่งกระสอบนั้นออกไปให้ได้ ตัดความคิดของพวกเขาให้สิ้นซาก

หากยังวางไว้ที่บ้าน ด้วยนิสัยของหลี่หลันเซียงแล้ว ไม่แน่ว่าวันไหนทำกับข้าวอาจจะหยิบใส่ไปอีกกำมือหนึ่ง

เขาไม่อยากจะถ่ายไม่ออกอีกแล้ว รสชาตินั้น… อย่าให้พูดถึงเลย

…

หลิวซวนจู้ก็เหมือนกับเขา ไม่ได้ติดเหล้า ทั้งชีวิตไม่ดื่มก็ไม่อยาก ตอนกินข้าว หลิวเกินไหลจึงไม่ได้นำเหล้าออกมา

อย่าเห็นว่าเขาไม่ดื่มเหล้า แต่หัวใจกวางผัดพริกกลับกินอย่างเอร็ดอร่อยทีเดียว

อาจจะตอนที่หลิวเกินไหลออกจากประตูไป ได้ไปตกลงอะไรกับหลี่หลันเซียงไว้แล้ว เขาจึงไม่ได้เสียดายเรื่องที่เอาเปลือกถั่วลิสงออกไปมากเท่าเมื่อก่อนแล้ว

แป้งทอดฟักทองกินคู่กับหัวใจกวางผัดพริก ทุกคนในครอบครัวกินกันอย่างเอร็ดอร่อยมาก ตอนกินข้าวปกติมักจะคุยกันสองสามประโยค แต่คืนนี้ไม่มีใครพูดอะไรมาก บนโต๊ะอาหารมีเพียงเสียงกินข้าวสารพัดชนิด

พอกินข้าวเสร็จ หลี่หลันเซียงก็นำรองเท้านวมที่เพิ่งจะเก็บไปเมื่อครู่นี้ออกมา ที่บ้านก็พลันคึกคักขึ้นมาทันที

เกินสี่ เกินว่าง และไฉ่เสียต่างก็แย่งกันจะใส่รองเท้าใหม่ จนกระทั่งหลี่หลันเซียงตีไปที่ก้นคนละที ถึงได้วิ่งต้อยๆ ไปล้างเท้า

“พี่ใหญ่ๆ รองเท้าใหม่อุ่นจริงๆ ด้วย”

“พี่ใหญ่ๆ พี่เก่งจริงๆ เลย รอให้ผมโตขึ้นนะ ผมก็จะซื้อรองเท้าใหม่กับถุงเท้าใหม่ให้พี่เหมือนกัน”

“พี่ใหญ่ๆ มาดูเร็วเข้ารองเท้าของหนูสวยไหม”

ล้างเท้าเสร็จแล้ว สวมรองเท้าใหม่แล้ว เกินสี่ เกินว่าง และไฉ่เสียต่างก็ดีใจจนพูดจ้อไม่หยุด หากไม่ใช่เพราะฟ้ามืดแล้ว บนถนนไม่มีคน พวกเขาคงจะสวมรองเท้าใหม่ออกไปเดินเล่นในหมู่บ้านสักสองสามรอบแล้ว

หลิวเกินไหลสังเกตเห็นรายละเอียดอย่างหนึ่ง หลี่หลันเซียงนำรองเท้าที่เดิมทีเป็นของเธอให้เกินสี่ แล้วนำรองเท้าของเกินสี่ให้เกินว่าง ส่วนที่เท้าของเธอสวมอยู่คือรองเท้าของเกินว่าง

พอเปลี่ยนแบบนี้แล้ว รองเท้าของเกินสี่กับเกินว่างก็ใหญ่ขึ้นสองสามเบอร์ ส่วนรองเท้าของหลี่หลันเซียงกลับคับไปหน่อยหนึ่ง

เธอคงจะคิดว่าให้เกินสี่กับเกินว่างปีนี้ใส่เสร็จแล้วปีหน้ายังใส่ได้ต่อ

หลิวเกินไหลเดาความคิดของเธอออก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

คนเป็นแม่ก็เป็นแบบนี้แหละ หากไม่ใช่ว่ารองเท้าของเธอเขาใส่ไม่ได้ หลี่หลันเซียงคงจะยกเอารองเท้าใหม่ของเธอให้เขาแน่ๆ

…

หลับสบายในห้องของตัวเองไปหนึ่งคืน หลิวเกินไหลกินข้าวเช้าเสร็จก็ไม่ได้ขึ้นเขา รอให้ทุกคนในบ้านออกจากบ้านไปหมดแล้ว เขาจึงนำถ่านหินหนึ่งพันจินออกมาจากมิติ กองไว้ข้างๆ กองฟืน

จากนั้น เขาก็ไปที่บ้านคุณย่าจางข้างๆ วางไว้ห้าร้อยจิน ไปที่กองผลิตให้ผู้เฒ่าหวังอีกห้าร้อยจิน

ตาเฒ่ากับยายเฒ่าต่างก็กินข้าวคนเดียว ฟืนที่เผาก็น้อย เตียงคังก็ไม่ค่อยจะร้อนเท่าไหร่ ถ่านหินพวกนี้ผสมกับดินเหลืองหน่อยก็น่าจะพอให้พวกเขาก่อไฟบนเตียงคังได้แล้ว

สุดท้ายหลิวเกินไหลก็ไปที่บ้านคุณปู่คุณย่า นำถ่านหินที่เหลืออีกหนึ่งพันจินไปกองไว้ข้างๆ กองฟืน แล้วก็ใช้กระสอบบรรจุผักบางส่วนกับเนื้อกวางชิ้นใหญ่อีกชิ้นหนึ่ง วางไว้ข้างๆ โอ่งธัญพืชในห้อง

ผู้เฒ่าหลิวไม่เหมือนกับหลิวซวนจู้ที่ไม่ยอมเปิดใจ ธัญพืชที่เขาเอามาครั้งที่แล้ว พวกท่านก็กินไปไม่น้อยแล้ว หลิวเกินไหลก็เติมธัญพืชลงไปในโอ่งธัญพืชอีกหน่อย ถึงได้ล็อกประตูจากไป

ที่เทือกเขาอู่เต้าหลิ่งออกกำลังกายไปทั้งวัน พอถึงตอนเย็น หลิวเกินไหลก็ขี่รถไปยังเมืองสี่จิ่ว

เขาจะไปตลาดนกพิราบอีกรอบหนึ่ง

ครั้งที่แล้วที่ไป เขาให้พ่อค้าตั๋วคนนั้นรวบรวมตั๋วปันส่วนเพิ่มอีกหน่อย ไม่รู้ว่าเขารวบรวมไปได้เท่าไหร่แล้ว

เมื่อหลิวเกินไหลมาถึงบริเวณใกล้เคียงตลาดนกพิราบ ท้องฟ้าก็มืดสนิทไปนานแล้ว ในตลาดนกพิราบก็มีคนอยู่ไม่น้อยแล้ว หลิวเกินไหลใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดหน้า แล้วก็นำไฟฉายออกมา ที่หน้าประตูก็จ่ายไปห้าเฟิน แล้วก็เข้าตลาดนกพิราบไป หาพ่อค้าตั๋วคนนั้นโดยตรง

“โอ้ น้อง… พี่ชายท่านนี้ ฉันก็นึกว่าแกจะไม่มาอีกแล้วซะอีก” พ่อค้าตั๋วจำหลิวเกินไหลได้ในแวบเดียว ยิ้มร่าทักทาย

“ถ้าผมไม่มา ใครจะมาเหมาของให้ท่านล่ะ” หลิวเกินไหลไม่เกรงใจเลยสักนิด

“ฉันก็ชอบคนที่พูดจาโผงผางแบบแกนี่แหละ” พ่อค้าตั๋วดึงเก้าอี้เอนหลังมาข้างหน้าหน่อยหนึ่ง แล้วหยิบตั๋วปันส่วนปึกหนาออกมาจากกระเป๋า ยื่นส่งมาตรงหน้าหลิวเกินไหล ไม่พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มกริ่มมองเขา

หลิวเกินไหลก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน เขารับตั๋วปันส่วนปึกนั้นมา ส่องไฟฉายดูทีละใบๆ

คราวนี้ประหยัดเวลาไปเยอะ พ่อค้าตั๋วเอาตั๋วปันส่วนประเภทเดียวกันมัดไว้ด้วยหนังยางแล้ว หลิวเกินไหลไม่ต้องมานั่งจัดประเภททีละใบ

เวลาผ่านไปไม่นาน หลิวเกินไหลก็นับตั๋วปันส่วนปึกนั้นเสร็จแล้ว

“ตั๋วบุหรี่ชั้นหนึ่งหนึ่งร้อยยี่สิบใบ, ตั๋วเหล้าชั้นหนึ่งหกสิบใบ, ตั๋วเหล้าชั้นสองหนึ่งร้อยสี่สิบใบ, ถูกไหม”

“ไม่ผิด” พ่อค้าตั๋วพยักหน้า ระหว่างคิ้วรอยยิ้มยิ่งเบ่งบานขึ้น ท่าทางเหมือนกำลังรอจะดูหลิวเกินไหลหน้าแตก

“แล้วราคาล่ะ”

“ก็ยังเหมือนครั้งที่แล้ว”

“ท่านคำนวณดูว่าเท่าไหร่สิครับ” หลิวเกินไหลกล่าวอย่างสบายๆ

“แกจะเอาหมดเลยเหรอ” สายตาของพ่อค้าตั๋วเต็มไปด้วยความขบขันมากขึ้น