บทที่ 91: ถูกสะกดรอยตาม

“ท่านจะขายหรือไม่ขาย ไม่ขายผมไปแล้วนะ”

รอยยิ้มและแววตาของพ่อค้าตั๋วล้วนอยู่ในสายตาของหลิวเกินไหล เจ้านี่คิดอะไรอยู่ ในใจเขากระจ่างแจ้งดี ที่ไหนเลยจะไปเกรงใจกับเขา

“ขายๆๆ ขายแน่นอนสิ ที่ไหนมีเรื่องค้าขายมาถึงที่แล้วจะผลักไสออกไป” พ่อค้าตั๋วคำนวณไว้เรียบร้อยแล้ว เขาบอกตัวเลขโดยตรง แล้วยื่นมือมาตรงหน้าหลิวเกินไหล “ทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบแปด มือหนึ่งจ่ายเงิน มือหนึ่งรับตั๋ว”

จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่เชื่อว่าหลิวเกินไหลจะสามารถรับตั๋วไปได้มากมายขนาดนี้ในคราวเดียว ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใด หลิวเกินไหลยังเด็กเกินไปจริงๆ

เด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง ครั้งที่แล้วมาก็ใช้เงินไปตั้งมากมายแล้ว จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะยังมีเงินอีกมากขนาดนี้

ถึงแม้จะสงสัย แต่เจ้านี่ก็ยังคงโอบความคิดที่จะลองเสี่ยงดู รวบรวมตั๋วปันส่วนมาไม่น้อย นี่ก็น่าจะเป็นเหตุผลที่เขาสามารถทำธุรกิจเล็กๆ อย่างการค้าตั๋วปันส่วนจนกลายเป็นเจ้าที่ใหญ่ที่สุดในตลาดนกพิราบแห่งนี้ได้

หลิวเกินไหลไม่พูดจาอะไรมาก เขาหยิบแบงก์สิบหยวนสีดำออกมาปึกหนึ่งจากกระเป๋าโดยตรง นับมาสิบสามใบ แล้วตบลงบนฝ่ามือของพ่อค้าตั๋ว

พ่อค้าตั๋วถึงกับตะลึงไปเลย ตะลึงไปครู่หนึ่งถึงได้สติกลับคืนมา ก็พลันยิ้มแก้มปริทันที

“พี่ใหญ่ก็คือพี่ใหญ่ ใจกว้างจริงๆ”

“เลิกประจบสอพลอได้แล้ว ตอนที่ฉันประจบสอพลอ แกยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนเลย” หลิวเกินไหลเหลือบมองเจ้านี่อย่างรังเกียจ

มุมปากของพ่อค้าตั๋วกระตุก

คำพูดนี้… คิดว่าฉันดูไม่ออกจริงๆ เหรอว่าแกเป็นแค่เด็กกะเปี๊ยก

เขาที่ไหนจะรู้ว่าหลิวเกินไหลพูดความจริง ร่างเดิมของเขาข้ามมิติมาจากหกสิบกว่าปีข้างหน้า ด้วยอายุของพ่อค้าตั๋วแล้ว ไม่แน่ว่าจะอยู่ถึงตอนนั้นจริงๆ

“ท่านยังมีตั๋วปันส่วนอย่างอื่นอีกไหมครับ” หลิวเกินไหลถามอีก

“มีทุกอย่าง ตั๋วบุหรี่ ตั๋วเหล้า ตั๋วรองเท้าหนัง ตั๋วเนื้อ ตั๋วข้าว ตั๋วนม ตั๋วน้ำมัน ตั๋วผัก ตั๋วฝ้าย ตั๋วผ้า ตั๋วอาบน้ำ ตั๋วผ้าเช็ดตัว…” พ่อค้าตั๋วร่ายเป็นกลอนอีกชุดหนึ่ง

“หยุดก่อนครับ ผมไม่เอาตั๋วดูตลกนะ” หลิวเกินไหลโยนบุหรี่จงหัวให้มวนหนึ่ง “ตั๋วเนื้อ ตั๋วนม ตั๋วผ้า เอาออกมาให้หมดเลย แล้วก็มีตั๋วรองเท้าหนังด้วย ขอใบหนึ่งครับ ที่นี่ท่านมีตั๋วนาฬิกาข้อมือไหม”

“มีสิ ตั๋ววิทยุฉันก็มี แกจะเอาด้วยไหมล่ะ” พ่อค้าตั๋วหาตั๋วปันส่วนไปพลาง โฆษณาไปพลาง

“ตอนนี้ยังไม่เอาครับ ไว้ค่อยว่ากัน!”

เขาไม่ขาดเนื้อ ต้องการตั๋วเนื้อก็เพื่อจะไปกินข้าวที่ร้านอย่างตงไหลซุ่น ลูกอมนมในมิติของเขาก็ยังมีอยู่ไม่น้อย แต่ต่อไปนี้เขาไม่แน่ว่าจะมาตลาดนกพิราบได้บ่อยๆ สู้ซื้อเก็บไว้เยอะๆ เลยดีกว่า ส่วนตั๋วผ้าก็เตรียมไว้ให้คนที่บ้าน ทุกคนในบ้านมีรองเท้าใหม่แล้ว เสื้อผ้ายังขาดรุ่งริ่งอยู่เลย!

ตั๋วรองเท้าหนังก็เตรียมไว้สำหรับอนาคตเช่นกัน พ้นปีใหม่ไป เขาก็สิบหกแล้ว ในหมู่บ้านถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาแต่เที่ยวเตร่ไปวันๆ อาศัยแค่การล่าสัตว์ประทังชีวิต มองการณ์ไกลแล้ว การหางานทำยังคงจะมั่นคงกว่า

ส่วนตั๋วนาฬิกาข้อมือ เพียงเพราะเขาดูเวลาจากท้องฟ้าไม่เป็น ไม่เหมือนคนในหมู่บ้านที่มองตำแหน่งของดวงอาทิตย์แวบเดียวก็บอกเวลาได้แล้ว ความคลาดเคลื่อนยังไม่เกินสิบนาทีเลยด้วยซ้ำ เขาอยากจะรู้เวลาที่แน่นอน ก็ทำได้แค่ดูนาฬิกา

วิทยุ อนาคตต้องซื้อแน่นอน แต่ไม่ใช่ตอนนี้ หากตอนนี้เขาเอากลับบ้านไป ไม่เกินสองวัน บ้านตระกูลหลิวก็จะกลายเป็นศูนย์กลางการพูดคุยของทั้งตำบลต้าหลิ่ง

นี่ยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือพอเปิดวิทยุแล้ว ต้องมีคนมากมายมาฟังแน่ๆ พอคิดถึงว่าที่บ้านทุกวันในห้องในลานบ้านจะมีแต่คนเต็มไปหมด เขาก็ปวดหัวแล้ว

“ตั๋วเนื้อสิบห้าจินสามเหลี่ยง จินละห้าเหมา ตั๋วนมสดหกจิน จินละแปดเหมา ตั๋วผ้ายี่สิบเชียะ เชียะละสองเหมา ตั๋วนาฬิกาข้อมือใบหนึ่งห้าสิบ” พ่อค้าตั๋วชี้ตั๋วปันส่วนปึกหนึ่งยื่นส่งให้หลิวเกินไหล

ตั๋วอย่างอื่นก็ยังดีอยู่ แต่ตั๋วเนื้อสิบห้าจินสามเหลี่ยงเป็นปึกหนาปึกใหญ่

หลิวเกินไหลมองแวบเดียวก็เข้าใจแล้ว ตั๋วเนื้อเกือบทั้งหมดเป็นใบละหนึ่งเหลี่ยง ในปึกนั้นไม่มีเกินหนึ่งจินเลย

“ตั๋วเนื้อกับตั๋วนมทำไมแพงขนาดนี้ ท่านไม่ได้คิดจะเชือดลูกค้าเก่าใช่ไหม”

พ่อค้าตั๋วตะลึงไปครู่หนึ่ง ถึงได้เข้าใจว่าเชือดลูกค้าเก่าหมายความว่าอย่างไร ก็รีบหัวเราะทันที “นี่ก็ใกล้จะปีใหม่แล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าแกมาช้าไปอีกสองสามวันนะ ยังจะแพงกว่านี้อีก”

“ถ้างั้นท่านขายตอนนี้ ไม่ใช่ว่าขาดทุนเหรอ”

“ทำธุรกิจแบบพวกเราน่ะ ก็เน้นเรื่องสภาพคล่อง ต้องปล่อยให้เงินมันหมุนเวียนถึงจะทำกำไรได้เยอะ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะไปกักตุนตั๋ว ไม่แน่ว่าวันไหนอาจจะกลายเป็นเศษกระดาษไปก็ได้ ขาดทุนจนไม่เหลือกางเกงในเลยด้วยซ้ำ” พ่อค้าตั๋วพูดถึงหลักการทำธุรกิจของตัวเอง

“ท่านมาค้าตั๋วปันส่วนนี่เสียของจริงๆ”

เจ้านี่เกิดผิดยุคแล้ว หากทันช่วงปฏิรูปเปิดประเทศล่ะก็ รับรองว่าจะทำธุรกิจใหญ่โตได้แน่

ก็ไม่ถูก เจ้านี่ตอนนี้ก็แค่สามสิบกว่าปี ช่วงปฏิรูปเปิดประเทศ อย่างมากก็หกสิบ ไม่แน่ว่าอาจจะได้ลงทะเลไปแหวกว่ายสองสามทีจริงๆ ก็ได้

ทำธุรกรรมเสร็จแล้ว หลิวเกินไหลก็ออกจากตลาดนกพิราบไป

นอกจากตั๋วปันส่วนแล้ว ในตลาดนกพิราบก็ไม่มีอะไรที่เขาสนใจ ส่วนของเก่าแก่อะไรพวกนั้น เขาไม่เห็นเลยสักชิ้น ต่อให้เห็น เขาก็ไม่ซื้อ

อย่างแรกคือไม่เข้าใจ อย่างที่สองคือยังไม่ร่ำรวย เงินในมิติของเขาคำนวณดูแล้วก็แค่พันกว่า ไม่กล้าใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย

เมื่อออกจากตลาดนกพิราบ เดิมทีหลิวเกินไหลคิดจะไปพักที่บ้านพักรับรองครั้งที่แล้วคืนหนึ่ง เพิ่งจะขี่ออกไปได้ไม่ไกล ในใจก็พลันมีลางสังหรณ์ขึ้นมา

นี่โดนจับตามองแล้วเหรอ

หลิวเกินไหลรีบเปิดแผนที่นำทางขึ้นมาทันที ปรับอัตราขยายให้ใหญ่ที่สุด ไม่นานก็พบร่างสามร่างที่ลับๆ ล่อๆ อยู่ข้างหลังห่างออกไปสี่ห้าสิบเมตร

เขาเดินไปข้างหน้า ร่างทั้งสามนั้นก็เดินไปข้างหน้า เขาหยุด ร่างทั้งสามนั้นก็หยุด

โดนจับตามองจริงๆ ด้วย

หลิวเกินไหลไม่เพียงแต่จะไม่กลัว กลับยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง

ลางสังหรณ์เมื่อครู่นี้น่าจะเป็นมิติที่กำลังเตือนเขาอยู่ มีมิติอยู่ในมือ ยังจะกลัวอะไรอีก

เมื่อทำเครื่องหมายร่างทั้งสามนั้นไว้แล้ว หลิวเกินไหลก็ออกแรงที่เท้าทีหนึ่ง ความเร็วของจักรยานก็เพิ่มขึ้นทันที เครื่องหมายสีแดงสามอันบนแผนที่นำทางตอนแรกก็ถูกทิ้งห่างไปเล็กน้อย ไม่นานก็ไล่ตามมาทัน

นี่วิ่งตามมาข้างหลังนี่เอง!

ฉันจะดูสิว่าพวกแกจะวิ่งได้เร็วแค่ไหน

นิสัยชั่วร้ายของหลิวเกินไหลกำเริบขึ้นมา เขาเพิ่มความเร็วขึ้นอีกหน่อย

เขาไม่กล้าขี่เร็วเกินไป เผื่อว่าสามคนนั่นตามไม่ทัน งั้นก็ไม่สนุกแล้ว

พอเขาเพิ่มความเร็ว สามคนนั้นก็เพิ่มความเร็วตามมาด้วย แต่สองขาที่ไหนเลยจะวิ่งสู้สองล้อได้ ไม่นานพวกเขาก็ตามไม่ทันแล้ว

หลิวเกินไหลก็แสร้งทำเป็นหมดแรง ลดความเร็วลงรอพวกเขา

พอพวกเขาเพิ่งจะตามทันได้ไม่นาน หลิวเกินไหลก็รีบถีบสองสามที ทิ้งห่างไปเล็กน้อย พอพวกเขาตามไม่ทัน ก็ลดความเร็วลง

เป็นเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมา สามคนนั้นก็ยังคงไม่ยอมแพ้ หลิวเกินไหลก็มาถึงนอกเมืองสี่จิ่วโดยไม่รู้ตัว

นอกเมืองสี่จิ่วในตอนนี้ไม่เหมือนกับยุคหลัง ถนนหนทางสี่แยกแปดทิศ ทุกหนทุกแห่งล้วนมีไฟถนนสว่างไสว ออกจากเมืองสี่จิ่วไป รอบๆ ก็มืดสนิทไปหมด รอบๆ ไม่มีแม้แต่เงาผีเลย

อาจจะเป็นเพราะสภาพแวดล้อมเช่นนี้ที่เพิ่มความโลภของสามคนนั้นขึ้น ความเร็วของพวกเขากลับเร็วกว่าตอนที่อยู่ในเมืองเสียอีก หลิวเกินไหลก็เล่นสนุกยิ่งขึ้น

เหมือนหนังยางที่ถูกยืดแล้วปล่อยสลับกันไปสองสามกิโลเมตรเต็มๆ ทำเอาสามคนนั้นเหนื่อยจะแย่แล้ว อยู่ห่างจากหน้าจอ หลิวเกินไหลก็ยังรู้สึกได้ถึงท่าทางที่เหนื่อยล้าของพวกเขา

กังวลว่าพวกเขาจะยอมแพ้ หลิวเกินไหลก็ไม่คิดจะเล่นต่อแล้ว พอดีข้างทางมีป่าแห่งหนึ่ง หลิวเกินไหลก็หยุดลง เปิดไฟฉาย นั่งยองๆ ข้างรถ แสร้งทำเป็นจักรยานเสีย

ไม่นาน สามคนนั้นก็ไล่ตามมาทัน อยู่ไกลๆ หลิวเกินไหลก็ยังได้ยินเสียงหอบหายใจหนักๆ ของพวกเขา เหมือนกับวัวสามตัวที่เพิ่งจะไถนาสิบหมู่เสร็จ

หลิวเกินไหลดีใจจะตายอยู่แล้ว

ข้ามมิติมาจนถึงตอนนี้ก็เดือนกว่าแล้ว เขายังไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อนเลย