บทที่ 92: ไม่ต้องขอบคุณผม นี่คือสิ่งที่ผมควรทำ

สามคนลากฝีเท้าที่หนักอึ้งไล่ตามมา ถึงแม้จะเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ก็ยังคงยืนล้อมหลิวเกินไหลเป็นรูปสามเหลี่ยม ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นมือเก๋า

“หนีสิ ทำไมไม่หนีแล้วล่ะ ไอ้บ้าเอ๊ย พาพวกข้ามาเดินเล่นเหมือนหมาเลยนะ” ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างหน้าหลิวเกินไหลยันเข่าไว้ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง จ้องมองหลิวเกินไหลผ่านจักรยาน

“พี่ใหญ่ครับ เดี๋ยวไม่ว่าจะจัดการมันอย่างไร ก็เหลือจักรยานไว้ให้ผมนะ ไอ้บ้าเอ๊ย ข้าจะต้องทุบมันให้แหลกคามือเลย!” ชายคนที่อยู่ด้านซ้ายหลังของหลิวเกินไหลยิ่งหอบหายใจหนักหน่วงราวกับวัว

“จะไปพูดไร้สาระกับมันทำไม ยิงเปรี้ยงเดียวก็จบแล้ว” ชายคนที่อยู่ด้านขวาหลังของหลิวเกินไหลหยิบปืนพกเล็กๆ กระบอกหนึ่งออกมา ดึงสลักนิรภัยอยู่หลายที แต่กลับเหนื่อยจนดึงไม่ขยับ

“แกบ้าไปแล้วรึไง!” ชายคนที่อยู่ตรงข้ามหลิวเกินไหลตำหนิ “ไม่รู้รึไงว่ามีคนตามหาพวกเราอยู่เท่าไหร่ เสียงปืนดังขึ้นทีหนึ่ง ไม่ใช่ว่าจะล่อมากันหมดเหรอ”

สามคนนี้ทำงานอะไรกัน

ทำไมถึงมีคนมากมายขนาดนั้นต้องการจะจับพวกเขา

เดิมทีหลิวเกินไหลคิดจะลงมือแล้ว พอได้ยินคำพูดนี้ ก็หยุดลงทันที

“รองสอง แกอย่าบ้าไปหน่อยเลย” ชายคนที่อยู่ด้านซ้ายหลังของหลิวเกินไหลกล่าว “ก็แค่เด็กขนยังไม่ขึ้น ที่ไหนจะต้องใช้ปืน มีดเล่มเดียวก็แทงตายแล้ว พอดีเลยที่นี่มีป่าอยู่ พวกเราก็เอาศพไปโยนทิ้งในป่า เอาเงินกับตั๋วปันส่วนของมันไปตั้งมากมาย ไปที่ไหนก็ไม่อดตายแล้ว”

“ฉันก็แค่รีบร้อนไปหน่อยไม่ใช่เหรอ” ชายคนที่อยู่ด้านขวาหลังของหลิวเกินไหลพูดอย่างขุ่นเคือง “ไอ้บ้าเอ๊ย จุดติดต่อโดนกวาดล้างไปหมดแล้ว รับเงินทุนไม่ได้ ข้าอดมื้อกินมื้อมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว อุตส่าห์เจอแกะอ้วนๆ ตัวหนึ่ง ยังจะโดนพามาเดินเล่นจนเกือบตายอีก ไอ้บ้าเอ๊ย ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ ข้าจะต้องเฉือนเนื้อที่ขาของมันออกมาทีละชิ้นๆ แน่”

“เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว รองสอง แกไม่ใช่ว่าโมโหอยู่เหรอ แกก็ลงมือสิ ให้แกได้สะใจหน่อย” พี่ใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามหลิวเกินไหลสั่ง

“พี่ใหญ่ ท่านคอยดูให้ดีนะครับ ไม่ต้องถึงมีดที่สองหรอก ข้ามีดเดียวก็แทงมันตายได้แล้ว” ชายคนที่อยู่ด้านขวาหลังของหลิวเกินไหลเก็บปืนพกไป แล้วหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมา ทำท่าชี้มาทางหลิวเกินไหล

หลิวเกินไหลพลันเคลื่อนไหว มือขวาตวัดทีหนึ่ง ดาบปลายปืนที่ผู้เฒ่าหลิวให้มาลากผ่านเป็นเส้นโค้ง เชือดลำคอของคนคนหนึ่งขาด

ไม่ใช่รองสองที่โหวกเหวกโวยวาย แต่เป็นรองสามที่คิดจะทุบจักรยานของเขาคนนั้น

สามคนนี้ใช้ลูกเล่นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นให้รองสองลงมือ เพื่อดึงดูดความสนใจของเขา แต่ลับหลัง รองสามคนนั้นก็หยิบมีดสั้นออกมานานแล้ว

หากเป็นคนธรรมดา อย่าว่าแต่เด็กวัยรุ่นอายุสิบกว่าเลย ต่อให้เป็นผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์โชกโชนก็อาจจะตกหลุมพรางของพวกเขาได้

น่าเสียดายที่พวกเขามาเจอกับหลิวเกินไหลคนที่มีพลังพิเศษคนนี้ ระยะทางใกล้ขนาดนี้ ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขาล้วนแสดงอย่างชัดเจนบนหน้าจอใหญ่ของแผนที่นำทาง

ดาบปลายปืนลากผ่านลำคอของรองสาม แรงส่งยังไม่ลด หลิวเกินไหลอาศัยจังหวะก้าวไปทางขวาหนึ่งก้าว ปลายดาบก็ลากผ่านลำคอของรองสองอีกครั้ง

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเร็วและกะทันหันเกินไป รองสองคนนั้นไม่ทันได้ตั้งตัว ตอนที่ลำคอถูกดาบปลายปืนเชือดขาด บนใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้มเย้ยหยันอยู่เลย

พี่ใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามกลับตั้งตัวทัน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เคลื่อนไหวอะไร หลิวเกินไหลก็ยกเท้าถีบคานจักรยาน พี่ใหญ่ที่กำลังจะยืดตัวตรงก็ถูกจักรยานที่ลอยมาชนจนล้มลงไป

หลิวเกินไหลไม่ให้โอกาสเขาได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย เขารีบเข้าไปข้างหน้าทันที ง้างมีดสั้นขึ้นแล้วแทงเข้าไปที่หน้าอกของเขาอย่างแรง

ก่อนหลังไม่ถึงสิบวินาที สามคนก็ถูกเขาจัดการจนตายหมดแล้ว

หลิวเกินไหลไม่ชักช้า เขารีบลากศพทั้งสามศพเข้าป่าไป แล้วก็นำพลั่วออกมาจากมิติ คิดจะตักดินที่เปื้อนเลือดทิ้งไป

แต่ว่าเลือดบนพื้นมีมากเกินไป พื้นก็แข็งเป็นน้ำแข็งตักไม่ขึ้น

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลิวเกินไหลก็ยังคงล้มเลิกความคิด

อย่างไรเสียสามคนนี้ก็เป็นผู้ต้องหาหลบหนี ศพถูกคนพบก็พบไป ต่อให้สืบสวนออกมาได้ว่าเป็นเขาที่ฆ่า ก็คงจะไม่ทำอะไรเขาหรอก ไม่แน่ว่าอาจจะให้รางวัลเขาอีกด้วย!

เมื่อกลับเข้าป่า หลิวเกินไหลก็ค้นตัวคนทั้งสามดู พบปืนพกสามกระบอก กระสุนหลายสิบนัด และบัตรประจำตัวปกสีน้ำเงินอีกสามเล่ม เงินกับตั๋วปันส่วนอะไรพวกนั้นไม่มีเลยสักอย่าง

“ยังจะเป็นสายลับอีกนะ จนยิ่งกว่าขอทานเสียอีก”

หลิวเกินไหลพึมพำคำหนึ่ง แล้วเก็บปืนกับบัตรประจำตัวไปทั้งหมด

“บัตรประจำตัวนี่ต้องเก็บไว้อย่างดีเลยนะ นี่คือหลักฐานที่ฉันสร้างผลงานเลยนะ อนาคตไม่แน่ว่าอาจจะได้ใช้”

คิดอยู่ครู่หนึ่ง หลิวเกินไหลก็ใช้ดาบปลายปืนที่เปื้อนเลือดเขียนตัวอักษรสองสามตัวไว้ข้างๆ ศพของคนทั้งสาม

“ไม่ต้องขอบคุณผม นี่คือสิ่งที่ผมควรทำ”

เมื่อมองดูผลงานชิ้นเอกของตัวเอง หลิวเกินไหลก็พยักหน้าอย่างพอใจ ปิดไฟฉาย เดินออกจากป่า ขี่จักรยานกลับมายังเมืองสี่จิ่ว

นี่เป็นครั้งแรกในสองชาติที่เขาฆ่าคน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเคยตายไปแล้วครั้งหนึ่ง หรือว่าเป็นเพราะฆ่าหมูป่าฆ่ากวางป่าจนชินแล้ว เห็นเลือดมาไม่น้อยแล้ว หรือว่าเป็นเพราะตัวเองเป็นตัวแทนของความยุติธรรม หลิวเกินไหลไม่ได้มีปฏิกิริยาที่ไม่สบายใจเหมือนกับการฆ่าคนครั้งแรกที่เคยเห็นในทีวีหรือภาพยนตร์เลย

หากจะให้พูดว่ามี ก็คงจะเป็นความรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง

เมื่อถึงหน้าบ้านพักรับรองแห่งนั้น หลิวเกินไหลก็ใช้มิติตรวจสอบเสื้อผ้าก่อน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคราบเลือดติดอยู่ ถึงได้เข็นจักรยานเข้าประตูไปอย่างไม่รีบร้อน

พอเงยหน้าขึ้นมา หลิวเกินไหลก็เห็นป้าโจวที่กำลังสัปหงกอยู่ ก็เลยหยอกล้อว่า “ป้าโจวครับ บ้านพักรับรองของเราไม่มีพนักงานเสิร์ฟคนอื่นแล้วเหรอครับ ทำไมถึงให้ท่านเข้าเวรกลางคืนทุกวันเลย”

“เป็นเสี่ยวหลิวเหรอจ๊ะ!” ป้าโจวเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้ม “แกไปตลาดนกพิราบมาอีกแล้วเหรอ”

“ครับ นี่ก็ดึกอีกแล้ว ต้องมารบกวนท่านอีกแล้ว” หลิวเกินไหลมองไปรอบๆ “ป้าโจวครับ มีที่จอดจักรยานไหมครับ ถ้าไม่มี ผมก็จะแบกขึ้นห้องไป”

“เข็นมาจอดที่นี่ของฉันก็ได้แล้ว เดี๋ยวฉันดูให้ รับรองว่าไม่หาย” ป้าหลิว (โจว) เปิดประตูห้องเวรยามออก

ตอนนี้ไม่เหมือนกับยุคหลังแล้ว ทุกโรงแรมมีที่จอดรถ จักรยานก็ไม่มีที่จอดจริงๆ แต่ว่าพูดอีกที คนที่เข็นจักรยานมาพักที่บ้านพักรับรอง เกรงว่าก็คงจะไม่ค่อยมีให้เห็นเท่าไหร่

“ถ้างั้นก็รบกวนป้าโจวแล้วครับ”

หลิวเกินไหลจอดจักรยานเรียบร้อยแล้ว ก็หยิบลูกอมนมกระต่ายขาวกำมือหนึ่งวางไว้บนโต๊ะ

“เจ้าเด็กคนนี้นะ ครั้งที่แล้วก็บอกกันแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังจะให้ของฉันอีก” ป้าโจวบ่น

“นี่ไม่ใช่ให้ท่านครับ แต่ให้ท่านเอากลับไปให้เด็กๆ ที่บ้านครับ” หลิวเกินไหลเบี่ยงประเด็น “ป้าโจวครับ ท่านกับลุงโจวก็เข้าเวรกลางคืนกันหมด แล้วเด็กๆ ที่บ้านทำอย่างไรครับ”

“ที่บ้านมีคุณปู่คุณย่าของพวกเขาอยู่ อีกอย่าง ก็มีแค่คนเล็กที่ต้องคอยดู คนอื่นๆ ก็ดูแลตัวเองได้แล้ว ไม่ต้องให้พวกเราเป็นห่วง” ป้าโจวหยิบกุญแจออกมาพวงหนึ่ง ยื่นส่งให้หลิวเกินไหล “ก็ห้องครั้งที่แล้วนั่นแหละ จะดื่มน้ำก็หยิบเองนะ… จะให้ป้าโจวเอาขึ้นไปส่งให้ไหม”

“ผมไม่กล้าใช้ท่านหรอกครับ ผมกลัวลุงโจวจะมาซ้อมผม” หลิวเกินไหลรับกุญแจมา วางเงินค่าที่พักไว้ แล้วหิ้วกระติกน้ำร้อนใบหนึ่ง เดินทอดน่องขึ้นไปบนชั้นบน

“เจ้าเด็กคนนี้นี่พูดจาเป็นจริงๆ นะ!” ป้าโจวยิ้มแล้ว กำลังจะนั่งลง ทันใดนั้นก็เห็นรอยเท้าที่หลิวเกินไหลทิ้งไว้ ก็เลยหยิบไม้กวาดเดินออกจากห้องเวรยาม

“เจ้าเด็กคนนี้ไปไหนมานะ ทำไมพื้นรองเท้าถึงได้เหยียบใบสนมาด้วยล่ะ บริเวณรอบๆ ตลาดนกพิราบก็ไม่มีป่าสนนี่นา!” ป้าโจวกวาดพื้นไปพลางพึมพำไปพลาง

คืนนี้ หลิวเกินไหลหลับสบายมาก ไม่ได้เพราะฆ่าคนแล้วฝันร้ายเลย

วันรุ่งขึ้น เมื่อออกจากบ้านพักรับรอง หลิวเกินไหลก็วิ่งไปตามสหกรณ์หลายแห่ง กวาดซื้อของยกใหญ่ ใช้เงินไปร้อยกว่าหยวน ใกล้จะเที่ยง ถึงได้นำของที่เก็บเกี่ยวมาเต็มคันรถกลับมายังหมู่บ้านหลิ่งเฉียน